Chapter 68
Zhiya Sabriya Smith
HALOS hindi ako makahinga habang pinagmamasdan ko si Seve, nakahiga pa rin sa kama. May mga nakakabit pa rin sa kanyang tubo at dextrose. Mukhang pagod na pagod siya, pero buhay. Buhay ang anak ko.
Nasa recovery room kami ngayon. Nakaupo ako sa gilid ng kama niya. Hawak–hawak ko pa rin ang maliit niyang kamay. Kulay kahel ang nail beds niya, medyo maputla pa rin ang kutis niya. Pero sabi ng doktor, normal lang daw. Ligtas na raw siya. Kailangan na lang maghintay...at magdasal.
Nagpapasalamat ako. Sobra.
Napapikit ako, sabay buntong–hininga.
"Salamat, Diyos ko..." pabulong kong dasal.
Napatingin ako sa labas ng bintana. Gabi na pala. Madilim na ang langit, pero may mga ilaw na mula sa mga poste sa labas. Bawat kisap ng mga iyon, para bang paalala na—tul
