CHAPTER 31: ACCIDENT
Zeph's POV
Sa sakit ng katawan ko, ako pa ang tinulungan ni Michael na makatayo.
"Sinabi ko na sa 'yo, hindi mo sila kaya!" pagalit niya sa akin.
Ngumisi ako sa kanya pagtayo ko. "Kung hindi ko 'yon ginawa, malamang wala ka ng pamilya."
Hindi na siya nakasagot, malamang na-realize niya rin ang point ko.
"Papa!"
Sabay kaming napalingon sa harap nang marinig namin ang sigaw ng dalawang batang babae. Agad silang tumakbo para yumakap sa tatay nila. Iyak sila ng iyak, bagay na talagang kumurot sa puso ko. Bakit kailangang pati bata ay madamay sa ganitong gulo?
Bumaling ang tingin ko sa asawa niya nang mapansin kong nakatayo lang ito sa pintuan. "Ayos lang ba siya?" tanong ko kay Michael.
"Oo, baka nanghihina lang siya dahil sa mga nangyari," aniya.
Bumalik ang tin
