Habang papalapit ang araw ng lunes ay palala nang palala ang kaba ko.
Sigurado kasi ako na sa oras na kunin niya ako rito ay kasabay niyon ang pag-angkin niya sa akin.
“Raizel, may problema ba?” tanong ni lolo sa akin. Narito kaming dalawa sa bukid ngayon. Nakaupo sa upuan na gawa sa kahoy habang nakamasid sa mga palay kung saan malulusog ang mga tubo.
“Wala po, Lolo,” sagot ko.
“Halata kasi na malalim ang iniisip mo. Kung ano man ang bumabagabag sa iyo ay ‘wag mong masyadong isipin bagkus ay magdasal ka.”
“Lagi naman po, ‘Lo. Hindi ko naman po nakakalimutan na magdasal.”
Ngumiti ang lolo ko habang nakatingin sa mga tanim naming palay. “Tiyak na marami ang aanihin natin ngayon dahil magaganda at malulusog ang mga tubo ng palay, Raizel. P’wede nating ibenta ang iba para sana maging
