Hinala sa Dilim (Mateo’s POV)
1162 Words
“Cyn, siguradong hindi niya alam? Siguradong hindi niya nahuli ‘yung transfers ko?”
Nakaupo ako sa maliit na sofa sa condo ni Cynthia, tuhod ko nakadikit sa dibdib, kamay ko nakahawak sa phone na parang lifeline. Si Cynthia nakaupo sa sahig sa harap ko, likod nakasandal sa coffee table, legs crossed, hawak ‘yung burner phone niya na puno ng screenshots ng ledger anomalies. Pawis pa rin sa noo ko mula sa pagmamaneho papunta rito kahit malamig na ‘yung hangin sa labas.
Tumingin siya sa akin nang diretso. Mata niya matalim pero may lambot sa gilid.
“Mateo, kung alam na niya, hindi ka na nandito. Diretso ka na sa presinto o sa boardroom na nakaupo sa harap ng audit team. Pero nandito ka pa. Meaning hindi pa niya alam. Pero malapit na.”
Kinagat ko ‘yung labi ko hanggang masakit. “Paano kung ‘yung text niya kanina, ‘huwag mo akong hanapin’, hindi dahil umalis siya para sa lalaki na ‘yun kundi dahil alam niyang may ginagawa ako sa likod niya? Paano kung sinusubukan niya lang akong i-test kung hanggang saan ako lalaban?”
Cynthia lumapit. Hinawakan niya ‘yung tuhod ko. Malamig ‘yung kamay niya pero ramdam ko ‘yung init sa paghawak.
“Kung sinusubukan ka niya, edi manalo ka. Huwag kang magpakita na natatakot. Kung may hinala siya, hayaan mong mag-isip siya na wala kang alam. Mas magiging reckless siya. At kapag reckless siya, mas madali nating mahuli ‘yung susunod niyang galaw.”
Tumayo ako. Naglakad ako papunta sa bintana. Kita ko ‘yung ilaw ng building nila Montoya sa malayo. Parang nanunuya.
“Pero paano kung alam na niya talaga? Paano kung ‘yung Germany trip niya, ‘yung bigla niyang pag-alis ngayong gabi, hindi lang para sa lalaki na ‘yun kundi para i-secure ‘yung pera bago ko maubos lahat? Paano kung siya ‘yung unang gumalaw laban sa akin?”
Cynthia tumayo rin. Lumapit sa likod ko. Hinawakan niya ‘yung balikat ko.
“Mateo, tingnan mo ako.”
Lumingon ako. Mukha niya malapit na. Kita ko ‘yung pulang labi niya, ‘yung pagod sa mata niya pero may apoy pa rin.
“Kung alam niya na, edi tapos na tayo. Pero hindi pa. Kasi kung tapos na, hindi ka na makakausap ni Mama niya nang ganyan kanina. Hindi ka na makakapunta rito. Meaning may oras pa tayo. Oras para i-secure ‘yung natitira. Oras para gawing imposible na maibalik niya ‘yung pera.”
Hinila niya ako palapit. Hinawakan niya ‘yung mukha ko gamit ang dalawang kamay.
“Pero kailangan mong magdesisyon ngayon. Magpapatuloy ka ba sa plano? O titigil ka dahil natatakot kang mahuli?”
Tinitigan ko siya. Ramdam ko ‘yung t***k ng puso ko sa tenga ko.
“Magpapatuloy ako. Pero kailangan kong malaman kung hanggang saan na alam niya. Kailangan kong maglagay ng bait.”
Cynthia ngumiti. Maliit pero mapanganib.
“Ano ‘yung plano mo?”
Kinuha ko ‘yung phone ko. Binuksan ko ‘yung banking app. Nag-log in sa isa sa mga dummy accounts na ginamit ko para sa transfers.
“Ipapadala ko ‘yung next tranche sa account na alam niyang ginagamit ko. Pero hindi ko ia-access mula sa personal device ko. Gagamitin ko ‘yung old tablet na naiwan ko sa office niya last week. Kung may tracker siya doon, makikita niya ‘yung activity. Kung may hinala siya, magre-react siya. Kung wala, tahimik lang.”
Cynthia tumango. “Risky. Pero effective. Kung magre-react siya, malalaman natin na alam niya. Kung hindi, mas magiging confident tayo sa susunod na pull.”
Kinuha ko ‘yung coat ko. “Kailangan kong bumalik sa penthouse. Kunin ko ‘yung tablet. Tapos ipapadala ko ‘yung transfer mula doon.”
Hinawakan niya ‘yung braso ko. “Mateo, mag-ingat ka. Kung nandun na security niya o may naka-set up na alert, baka mahuli kaagad.”
“Hindi ako mahuhuli.” Hinila ko siya palapit. Hinalikan ko siya nang mabilis pero malalim. “Dahil kapag nahuli ako, tapos na rin tayo. At hindi ko hahayaang mangyari ‘yun.”
Lumayo ako. Naglakad palabas ng condo. Sa elevator pababa, iniisip ko na ‘yung mukha ni Ysabel kanina sa phone. Walang emosyon. Walang galit. Walang lungkot. Parang wala na siyang pakialam.
Sa kotse, binilisan ko ‘yung pagmamaneho. Umuulan na naman. Malakas. Parang gusto rin ng langit na saktan ako.
Pagdating sa penthouse, walang tao sa lobby. Walang guard na nagtanong. Diretso ako sa private elevator.
Pagbukas ng pinto, madilim pa rin. Walang nagbago mula kanina. Pero may bago. Amoy perfume. Hindi sa akin. Hindi kay Cynthia. Amoy ni Ysabel. Pero hindi ‘yung dati. Mas malakas. Parang bagong lagay.
Naglakad ako papunta sa kwarto. Binuksan ko ‘yung drawer kung saan ko iniwan ‘yung old tablet.
Wala na.
Sa sahig, may maliit na note. Sulat-kamay niya.
“Alam ko na lahat. Huwag kang mag-alala. Hindi ko pa sasabihin sa board. Pero malapit na.”
Nanginginig ‘yung kamay ko habang hawak ko ‘yung papel.
Hindi galit ang naramdaman ko. Hindi takot. Parang biglang nawala ‘yung lupa sa ilalim ko.
Kinuha ko ‘yung phone ko. Tinawagan ko si Cynthia.
Sumagot agad.
“Mateo? Nakuha mo ba?”
“Wala na ‘yung tablet. May note siya. Alam niya na lahat.”
Tahimik siya saglit.
Tapos nagsalita siya. Boses niya malamig na.
“Anong nakasulat?”
“Alam ko na lahat. Hindi ko pa sasabihin sa board. Pero malapit na.”
Narinig ko ‘yung paghinga niya nang malalim.
“Mateo, kailangan nating magdesisyon ngayon. Tatakbo ba tayo? O lalaban tayo?”
Tumingin ako sa note. Tapos sa bintana. Sa ulan na hindi tumitigil.
“Lalaban tayo. Pero hindi dito. Hindi sa paraan niya. Kailangan nating maghanap ng paraan para masaktan siya nang hindi niya inaasahan.”
Cynthia tumawa. Mababa. Mapanganib.
“May plano na ako. Pero kailangan mong magtiwala sa akin nang buo.”
Tumango ako kahit hindi niya nakikita.
“Sige. Ano ‘yun?”
“Fake scandal laban sa akin. Gagawin natin na parang ako ‘yung may problema. Para mag-focus siya sa akin. Habang ginagawa niya ‘yun, ikaw magre-secure ng exit plan. At kapag nagkamali siya sa galit niya, doon natin siya tatamaan.”
Kinagat ko ‘yung labi ko.
“Gaano kasakit ‘yung plano mo para sa kanya?”
“Mas masakit kaysa sa ginawa niya sa’yo.”
Tumingin ako sa note ulit.
“Sige. Gawin natin.”
Tapos nagsalita ako sa phone.
“Pero sabihin mo sa akin ngayon, Cyn. Kung matalo tayo sa huli… handa ka bang mawala kasama ako?”
Tahimik siya saglit.
Tapos sumagot siya.
“Handa. Pero hindi tayo matatalo. Hindi habang nandito pa ako para protektahan ka.”
At sa gitna ng ulan sa labas, narinig ko ang sarili kong sagot.
“Salamat. Dahil ikaw na lang ang natitira sa akin ngayon.”
- Writer
