Anger Abyss (Mateo's Pov)
1420 Words
“Ysabel? Sagutin mo ‘ko ngayon din. Alam ko nandyan ka. Naririnig ko ‘yung ingay ng eroplano.”
Hawak ko pa rin ‘yung phone na parang magkakabasag ‘yung screen sa sobrang higpit ng kapit ko. Nakaupo ako sa sahig ng penthouse living room, likod nakasandal sa couch. Walang ilaw. Puro ilaw lang mula sa city sa labas na sumasalamin sa salamin ng bintana. Parang nanlalamig ‘yung buong katawan ko kahit naka-jacket pa rin ako.
Walang sagot. Walang boses niya. Walang hinga man lang na maririnig ko sa kabilang linya. Pero alam ko nandun siya. Alam ko nakikinig siya. At alam ko rin na kasama niya ‘yung lalaki na ‘yun.
Tumayo ako bigla. Naglakad ako papunta sa bar cart. Kinuha ko ‘yung whiskey bottle. Hindi ko ginamit ‘yung baso. Ininom ko diretso sa bote. Nasunog ‘yung lalamunan ko pero hindi sapat para patayin ‘yung apoy sa dibdib ko.
“Alam mo ba kung gaano kasakit ‘to?” tanong ko sa hangin. Sa phone. Sa kawalan. “Alam mo ba kung paano ako natulala kanina pagkagising ko at wala ka sa kama? Akala ko nag-crash ka lang sa couch. Pero wala. Wala kahit note. Wala kahit text. Tapos bigla kang sumagot na kasama mo iba. At sinabi pa niya ‘me’. Sino ‘yun, Ysabel? Sino ‘yung ‘me’ na ‘yun?”
Tahimik pa rin.
Ininom ko ulit. Mas malakas. Hanggang sa mapaso ‘yung dila ko.
“Sabihin mo sa akin na joke lang ‘to. Sabihin mo na sinusubukan mo lang akong i-test. Sabihin mo na babalik ka mamaya at mag-e-explain ka. Sabihin mo kahit ano basta hindi ganito.”
Narinig ko ‘yung beep. Low battery warning. Hindi ko pinansin. Tinuloy ko pa rin.
“Matagal na kitang minahal. Mula high school pa. Kahit alam kong hindi mo ako tinitingnan nang pareho. Kahit alam kong para sa’yo convenience lang ako. Pero tiniis ko. Kasi akala ko kapag nagtiis ako, mapipilit ko ‘yung puso mo. Pero ngayon… ngayon parang sinaksak mo na lang ako habang natutulog ako.”
Naglakad ako papunta sa kwarto namin. Bukas pa rin ‘yung closet niya. May mga damit na naiwan. Kinuha ko ‘yung isa niyang paboritong white dress. Yung suot niya noong last anniversary namin. Inamoy ko. Amoy pa rin niya. Perfume na floral pero may halong something sharp. Parang siya.
“Bakit mo ‘to ginawa?” tanong ko sa damit. Sa kwarto. Sa sarili ko. “Bakit hindi mo sinabi nang maaga na ayaw mo na? Bakit kailangan pa ng ganitong paraan? Para mas masakit? Para siguradong hindi na ako makakabawi?”
Inilagay ko ulit ‘yung damit. Pero hindi ko na nailagay nang maayos. Nahulog sa sahig. Hindi ko pinulot.
Bumalik ako sa sala. Kinuha ko ‘yung phone ulit. May missed calls na mula kay Cassey. May text din.
Cassey: Mateo, totoo ba? Si Ysabel daw umalis na? May sinabi siya sa akin pero hindi malinaw.
Hindi ko sinagot. Tinawagan ko ulit si Ysabel. Straight to voicemail na.
“Ysabel Montoya,” sabi ko sa recording. Boses ko hindi na kalmado. Halos umiiyak na. “Kung naririnig mo ‘to, alam mo na kung gaano kita kamahal. Alam mo na handa akong gawin kahit ano para sa’yo. Pero ngayon… ngayon parang hindi ko na alam kung sino ka. Parang hindi kita kilala. At mas nakakatakot ‘yun kaysa sa kahit anong galit ko.”
Pinindot ko ‘yung end call. Tapos itinapon ko ‘yung phone sa couch. Hindi nabasag. Pero tumalsik ‘yung battery cover.
Tumayo ako. Naglakad papunta sa bintana. Tumingin sa baba. Sa city na hindi natutulog. Parang ako. Hindi rin makatulog.
Bigla kong naalala ‘yung pregnancy test kit na nakita ko kanina sa trash sa banyo. Positive. Dalawang lines. Hindi ko pa nasabi sa kanya. Plano ko pa sanang sorpresahin siya mamaya. Plano ko pang mag-propose ulit. Totoo na. Hindi dahil sa pera. Dahil sa baby.
Pero ngayon… ngayon parang wala nang saysay.
Kinuha ko ulit ‘yung phone. Tinawagan ko si Mama Margarita.
Sumagot agad.
“Mateo? Anong oras na ‘yan? May problema ba?”
“Si Ysabel umalis na po,” sabi ko. Boses ko basag. “Kasama niya ‘yung lalaki mula Germany. Sinabi niya sa akin sa phone. At may bago pa po akong nalaman. Buntis na po siya.”
Tahimik si Mama sa kabilang linya. Matagal.
“Mateo… sigurado ka ba?”
“Nakita ko po ‘yung test kit. Positive. Pero hindi niya sinabi sa akin. Hindi niya sinabi kahit kanino. Tapos bigla siyang nawala.”
Narinig ko ‘yung malalim na buntong-hininga ni Mama.
“Huwag kang magpadalos-dalos muna. Huwag kang mag overthink. Hayaan mo muna siyang mag-isip. Baka kailangan lang niya ng space.”
“Space?” Tumawa ako. Walang saya. “Space para makasama ‘yung iba? Space para itago ‘yung anak namin? Hindi po ‘yun space, Mama. ‘Yun pagtataksil.”
“Mateo, anak. Alam ko masakit. Pero kung buntis nga siya, kailangan nating maging maingat. Hindi pwede na basta-basta kang magalit at magdesisyon nang hindi iniisip.”
“Hindi ko na po kaya maghintay,” sagot ko. “Kailangan ko siyang makausap. Kailangan ko siyang makita. Kailangan ko siyang tanungin kung bakit niya ‘to ginawa.”
“Mateo, makinig ka sa akin. Kung pupunta ka roon at makita mo sila, baka mas masira pa. Baka masaktan ka pa lalo. At ‘yung baby… kung totoo ngang anak mo ‘yun, kailangan mong protektahan siya. Hindi ‘yung ipaglaban mo siya sa galit.”
Napatungo ako. Hawak ko pa rin ‘yung phone na parang lifeline.
“Paano po kung hindi na siya bumalik?”
Tahimik ulit si Mama.
“Kung hindi siya bumalik… edi hindi siya para sa’yo.”
Pinutol ko ‘yung tawag. Hindi ko na kaya makinig pa.
Naglakad ako papunta sa kwarto ulit. Binuksan ko ‘yung drawer niya. May maliit na box doon. Velvet. Kulay itim. Binuksan ko.
Singsing. Diamond. Mas malaki kaysa sa unang binigay ko sa kanya noong engagement. Plano ko sanang ibigay ulit sa kanya kapag sinabi ko na ‘yung tungkol sa baby. Plano ko sanang sabihing handa na akong maging tatay. Handa na akong maging asawa nang totoo.
Inilagay ko ulit ‘yung singsing. Sinara ‘yung box. Inilagay sa bulsa ko.
Kinuha ko ‘yung susi ng kotse. Naglakad palabas ng penthouse. Hindi ko na sinara ‘yung ilaw. Hindi ko na inayos ‘yung mga gamit.
Sa parking, sumakay ako sa kotse. Sinimulan ‘yung makina. Pero hindi ko pa iniliko.
Tinignan ko ‘yung singsing sa bulsa ko. Hinawakan ko.
“Ysabel,” bulong ko sa sarili ko. “Kung hindi mo ako gusto, sabihin mo lang. Huwag mo akong hayaang magdusa nang ganito. Huwag mo akong hayaang mag-isip na baka hindi ko sapat. Kasi sapat ako. Sapat ako para sa’yo. Sapat ako para sa baby natin.”
Tumunog ‘yung phone ulit.
Unknown number.
Sinagot ko.
“M Mateo?”
Boses ni Cynthia.
“Cyn?”
“Narinig ko kay Cassey. Umalis si Ysabel. At buntis na raw siya. Totoo ba ‘yun?”
Tahimik ako saglit.
“Totoo. Pero hindi niya sinabi sa akin. At ngayon wala na siya. Kasama niya ‘yung lalaki na ‘yun.”
Narinig ko ‘yung paghinga niya nang malalim.
“Mateo… puntahan mo ako. Dito sa condo ko. Pag-usapan natin ‘to. Hindi ka dapat mag-isa ngayon.”
Tumingin ako sa singsing.
“Hindi ko alam kung kaya ko pa.”
“Kaya mo. Dahil nandito ako. Nandito pa rin ako kahit anong mangyari.”
Hindi ko sinagot agad.
Tapos nagsalita ako.
“Sige. Pupuntahan kita.”
Sinimulan ko ‘yung kotse.
Pero bago ako umalis sa parking, may nag-text.
Mula kay Ysabel.
Isang sentence lang.
“Huwag mo akong hanapin. Hindi na ako babalik.”
Tinitigan ko ‘yung text.
Tapos tinignan ko ‘yung singsing sa kamay ko.
At sinabi ko sa sarili ko.
“Maghahanap ako. Kahit saan ka pumunta. Kahit kanino ka sumama. Maghahanap ako. Dahil hindi pa tapos ‘to. Hindi pa tapos ang atin.”
At pinaandar ko ‘yung kotse papuntang condo ni Cynthia.
Pero sa isip ko, may tanong na hindi ko masagot.
Kung makita ko siya ulit… ano pa ba ang natitira sa akin na ibibigay ko sa kanya?
At sa kanya… ano pa ba ang natitira sa kanya na ibibigay niya sa akin?
- Writer
