“Henry… anong ginagawa mo rito sa hagdan pa lang?”
Boses ko halos nawawala sa hangin habang nakatingin sa kanya sa gitna ng private jet stairs. Hawak niya pa rin ang kamay ko pero hindi na siya gumagalaw. Nakatingin lang siya sa akin na parang ako ‘yung tanging bagay na buhay sa buong gabi na ‘to.
“Hindi ko na kaya pang maghintay sa loob,” sagot niya. Malalim ‘yung boses niya pero may gigil na hindi niya tinatago. “Dalawang oras na akong nakaupo roon habang iniisip kung paano kita haharapin nang hindi ko agad hinila sa akin.”
Hindi ako nakapagsalita agad. Naramdaman ko ‘yung init sa pisngi ko kahit malamig ‘yung hangin sa runway. Hinila niya ako pataas ng isa pang hakbang. Mas malapit na kami. Halos magkadikit na ‘yung dibdib namin.
“Mateo tumawag kanina,” sabi ko. Parang kailangan kon
