“Sumasabay ka na talaga?”
Hindi ako huminto sa paglalakad habang sinasabi ko iyon, hawak ang bag ko, diretso palabas ng clinic.
Sumabay siya sa tabi ko.
“Hindi ka na pwedeng mag isa.”
Hindi ako tumingin sa kanya.
“Desisyon ko iyon.”
“Binabago ko na.”
Huminto ako.
Humarap ako sa kanya.
Nakatayo siya nang diretso, walang kahit anong pag iwas, parang normal lang ang sinasabi niya.
“Hindi ka may ari sa oras ko,” sabi ko.
“Sa sitwasyon mo, oo.”
Hindi ako ngumiti.Hindi rin ako nagalit.Mas lumamig lang ang boses ko.
“Then mali ang iniisip mo.”
Lumapit siya.
Mas malapit kaysa dapat.
“Then ayusin mo,” sabi niya.
Tahimik.Mas mabigat.Hindi ako umatras.Hindi rin ako nag adjust.
“Driver,” tawag niya.
Napalingon ako.
Hindi ko napansin ang sasakyan na huminto sa harap namin.
Binuksan
