Sabotage (Cynthia’s POV)
1332 Words
“Alam mo ba kung gaano kasakit ‘yung feeling na lagi kang second choice, Ysabel?”
My voice cracked on her name, pero pinilit kong tumaas pa rin ang tono. Nakatayo ako sa likod ng half-open door ng conference room sa penthouse office ng Montoya Jewels, dalawang palapag lang sa itaas ng executive floor kung saan siya nakaupo ngayon kasama si Mateo at ang finance team. Hindi niya ako nakikita. Pero naririnig niya ba ako? Sana.
Hindi sumagot ang hangin. Kaya tuloy-tuloy ko.
“Twenty-six years akong nanonood sa’yo habang kinukuha mo lahat. Lahat, Ysabel. Pati ‘yung taong dapat sa’kin.”
My fingers dug into the doorframe hanggang maputi ang knuckles. The wood bit back, pero mas masakit ‘yung nasa dibdib ko. Kanina pa ako nandito, nakatago sa hallway shadows, waiting for the perfect second. Andito na ‘yun.
Sa loob, naririnig ko ang boses ni Mateo—malalim, kalmado, ‘yung boses na ginagamit niya kapag gusto niyang paniwalain si Ysabel na perpekto ang lahat.
“…and with the new collection launch sa Singapore next month, we can push the margin to thirty-eight percent kung ma-secure natin ‘yung exclusive deal kay—”
“Excuse me,” sabi ko, bigla akong pumasok.
All heads turned. Si Ysabel, nakaupo sa head of the table, legs crossed, black blazer sharp enough to cut glass. Si Mateo sa right niya, sleeves rolled to elbows, looking every inch the perfect fiancé. ‘Yung iba, accountants at marketing heads, biglang natigilan.
“Cynthia?” Ysabel’s brows lifted slightly. Hindi galit. Hindi pa. Pero alam ko ‘yung look na ‘yan—pity mixed with mild irritation. “May emergency ba?”
Tumawa ako ng maikli, pero walang humor. “Oo. Emergency. Ako ‘yung emergency mo ngayon.”
Mateo’s jaw ticked. Good. Alam niyang may problema.
Inilapag ko ‘yung folder sa table—thick, cream-colored, embossed with the Montoya logo. Pero hindi official. Forged. Ginawa ko ‘to kahapon sa isang back-alley print shop sa Quiapo, bayad lang ng limang libo at isang ngiti sa may-ari.
“Board memo,” sabi ko, pushing it toward the center. “Effective immediately, suspended ang authority mo bilang acting CEO pending investigation ng financial irregularities sa Germany transaction last quarter.”
Tahimik ang room. Parang biglang nawala ang oxygen.
Ysabel didn’t flinch. She only tilted her head. “At sino raw ang nagbigay ng directive na ‘yan?”
“Board chair. Si Tita Margarita.” I smiled sweetly. “Mama.”
Mateo snatched the folder first. Binuksan niya, eyes scanning fast. Nakita ko ‘yung moment na napansin niya ‘yung signature—perfect copy ng signature ni Mama na kinopya ko mula sa isang old cheque stub. Pero may mali sa font. Maliit na detalye. Pero enough to make someone suspicious… if they look close enough.
“This is fake,” Mateo said flatly, eyes locking on mine.
“Prove it.”
“I will.”
Ysabel finally stood. Slow. Deliberate. Parang predator na hindi pa gutom pero alam na may hapunan sa harap.
“Cynthia,” malamig niyang sabi, “alam mo bang ang penalty ng forgery sa company documents ay hindi lang termination? Kasama na rin do’n ang criminal charges. Estafa. Falsification of private documents.”
My heart slammed against my ribs. Pero pinilit kong ngumiti pa rin. “Kung totoo ‘yung allegations ko, hindi na ako ‘yung dapat ikulong. Ikaw.”
She stepped closer. Halos magkadikit na kami. I could smell her perfume—something expensive, floral but cold. Parang siya.
“Anong allegations?” tanong niya, voice dangerously soft.
“Embezzlement. Siphoning of funds to a German account. Shell company under Blackthorn Shipping. Coincidence ba na biglang may private jet na dumating from Frankfurt last week?”
Mateo’s face changed. Parang may tumama sa kanya. Alam ko kung bakit. Kasi totoo ‘yung Germany part. Hindi ko alam kung sino si Henry Blackthorn noon, pero narinig ko na ang pangalan niya sa kwentuhan nila ni Ysabel. At ngayon, ginagamit ko ‘yun laban sa kanya.
Ysabel’s eyes narrowed. “Saan mo nakuha ‘yang information na ‘yan?”
Hindi ko sinagot. Instead, I leaned in. Whispered just for her.
“Sa mismong kwarto mo. Sa phone mo. Habang natutulog ka katabi niya.”
Bluff. Pero effective. Nakita ko ‘yung flicker sa mata niya—hindi takot. Galit. Pure, burning galit.
“You went through my things?” she asked, voice barely above a breath.
“Bakit? Natatakot ka bang makita ko ‘yung totoong plano mo?”
Mateo stood now too. “Cynthia, tama na. This is insane.”
“Insane?” I turned to him. Tears were already burning my eyes pero hindi ko pinatalsik. “Insane na mahal kita pero pinili mo siya? Insane na ginawa ko lahat para sa’yo pero ikaw, ikaw pa ‘yung tutulong sa kanya na masira ako?”
He didn’t answer. Just stared. And that silence? Mas masakit kaysa sampal.
Ysabel spoke again. “Security.”
Two guards appeared sa doorway. Hindi ko napansin kung kailan sila pumasok.
“Escort her out. Confiscate her access card and phone. Call legal. File kaagad.”
I laughed—bitter, broken. “You think this ends here? Hindi pa tapos ‘to, Ysabel. Hindi pa.”
One guard grabbed my arm. Malakas. Masakit. Pero hindi ko inalis ang tingin kay Ysabel.
“Alam mo ba kung bakit lagi kang nananalo?” tanong ko habang hinila na ako palabas. “Kasi hindi mo pa natitikman ‘yung talo. Pero malapit na. Malapit na talaga.”
She didn’t blink. “We’ll see.”
The door closed behind me.
Sa hallway, hinila ako ng guards hanggang sa private elevator. Walang sinabi. Walang awa. Parang robot lang.
Pagdating sa lobby, itinapon nila ‘yung phone ko sa basurahan. Literal na itinapon. Tapos binigyan ako ng envelope.
“Termination letter. Effective now. Do not come back.”
Tumayo ako do’n. Sa gitna ng lobby na dating akong pinagmamay-arian ng pamilya. Ngayon parang estranghero na lang.
My hands shook. Hindi sa takot. Sa galit. Sa sakit. Sa lahat.
Kinuha ko ‘yung phone mula sa basurahan—marumi, may coffee stain—pero buhay pa. Binuksan ko. May one message pa lang na natira bago nila i-wipe.
From Mateo. Sent three minutes ago.
“Don’t do anything stupid, Cyn. Please.”
I stared at the words. Then laughed. Hindi na mapigilan. Tumawa hanggang umiyak.
Stupid? Ako ‘yung stupid?
Hindi. Kayong dalawa.
Tinipa ko ‘yung basurahan. Tumalsik ang basura. Hindi ko inayos. Let them see. Let everyone see what they did to me.
Then I walked out.
Sa labas, umuulan na. Malakas. Parang gusto rin ng langit na saktan ako.
Pero hindi ako umiyak doon. Hindi pa.
Kasi alam ko—alam na alam ko—na hindi pa tapos ang laro.
Nakaupo ako sa bench sa may Ayala Triangle. Basang-basa na. Walang payong. Walang coat. Pero hindi ko inalis ang tingin sa building ng Montoya Jewels sa kabila ng kalye. Sa pinakamataas na palapag, may ilaw pa rin.
Sila pa rin doon. Magkasama. Nagpaplano. Nagtawanan siguro. O magkayakap.
My nails dug into my palms. Blood. Pero hindi ko inalis.
“Maghintay kayo,” bulong ko sa hangin. “Maghintay kayo.”
Then my phone buzzed. One last message before the battery dies.
From an unknown number.
“Cynthia. We need to talk. May alam ako tungkol kay Henry Blackthorn. At kay Ysabel. Gusto mo bang malaman?”
My breath caught.
Sino ‘to?
Pero alam ko na ang sagot kahit hindi ko pa binabasa ‘yung susunod.
May naghihintay sa akin sa dilim.
At handa na akong sumama.
“Sino ka?” I typed back, fingers trembling.
The reply came fast.
“Someone who hates her more than you do.”
I stared at the screen. Raindrops blurred the words pero nabasa ko pa rin.
Then I typed one word.
“Deal.”
- Writer
