Cracks (Cynthia’s POV)
1622 Words
Cracks (Cynthia’s POV)
“Hindi na ikaw yan, Ysabel.”
Lumabas ang mga salitang iyon sa bibig ko bago ko pa sila mapigilan.
Nakatayo siya sa harap ng salamin sa hallway ng Montoya mansion, inaayos ang diamond earrings na halos kasing halaga ng isang buong gusali. Pero ang mas tumusok sa akin ay hindi ang alahas—kundi ang postura niya.
Tuwid ang likod.
Diretso ang tingin.
Walang bahid ng pag-aalinlangan.
Hindi ito ang Ysabel na lumaki sa tabi ko.
Hindi ito ang stepsister na sanay magpaubaya, umatras, mag-adjust.
Dahan-dahan siyang lumingon.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong niya, malamig.
“Alam mo ang ibig kong sabihin,” sagot ko. “Parang may biglang nag-on na switch sa loob mo. Bigla kang naging… iba.”
“Masama ba ‘yon?”
Umiling ako, bahagya, sabay tawa na walang saya. “Hindi. Nakakatakot.”
Kumikislot ang panga niya. “Hindi kita kailangang takutin, Cynthia.”
“Hindi mo sinasadya,” sagot ko. “Pero ginagawa mo pa rin.”
Hindi na siya nagsalita.
At doon ako lalo kinabahan.
Dati, sasagot siya.
Magtatanong.
Magi-explain.
Ngayon, parang hindi na niya ako kailangang intindihin.
Mula nang magsimula ang biglang pag-angat ni Ysabel sa Montoya Jewels, pakiramdam ko unti-unti akong nawawala sa sarili kong bahay.
Sa sarili kong pamilya.
Sa sarili kong mundo.
Sa hapag-kainan, hindi na ako ang sentro ng atensyon.
Sa mga meeting, hindi na ako ang may koneksyon.
Sa mga mata ni Mama—hindi na ako ang pinapakinggan.
Lahat ng ilaw, nasa kaniya.
At hindi ko alam kung paano niya nagawa iyon.
“Hindi ka ba nagtataka?” tanong ko kay Mama habang nagkakape kami sa terrace.
“Sa alin?” tanong niya, hindi tumitingin sa akin.
“Sa bilis ng pagbabago ni Ysabel.”
Suminghot siya. “Nagmamature lang ang bata.”
“Hindi ‘yon maturity,” sagot ko. “Control ‘yon.”
Napatingin siya sa akin.
“Bakit mo ba siya laging pinag-iinitan?”
Tumawa ako. “Talaga? Hindi ba malinaw?”
“Kung ano man ‘yan,” sabi niya, “itigil mo. Wala kang mapapala.”
Ngumiti ako, pero malamig.
Hindi niya alam.
Hindi nila alam.
Pero may mali.
At sisiguraduhin kong malalaman ko kung ano.
Nagsimula akong magmasid.
Tahimik.
Maingat.
Parang aninong sumusunod sa bawat galaw niya.
Sa opisina, napansin kong nagbago ang ikot ng mga tao.
Mga dating loyal kay Mateo, biglang lumilipat ng mesa.
Mga manager na dati walang boses, biglang may kapangyarihan.
At lahat ng direksyon—
papunta kay Ysabel.
Isang hapon, nadatnan ko si Arnold—head ng internal audit—na palabas ng executive floor.
“Arnold,” tawag ko.
Napahinto siya.
“Opo, Miss Cynthia?”
“Busy ka yata nitong mga araw.”
Ngumiti siya, pilit. “Normal lang po.”
“Talaga?” lumapit ako. “Dahil napapansin kong madalas kang nasa office ni Ysabel.”
Nanigas ang balikat niya.
“Work matters po.”
“Of course,” sagot ko. “Just… interesting.”
Lumakad na siya palayo.
At doon ako lalong napatibay.
May tinatago sila.
“May alam ka ba?” tanong ko kay Mateo kinagabihan.
Nasa bar kami sa city, tahimik, malayo sa mata ng Montoya staff.
Uminom siya ng whiskey bago sumagot. “Tungkol saan?”
“Kay Ysabel.”
Bahagya siyang napangiti. “Ano na naman ang ginawa niya?”
“Hindi mo ba nararamdaman?” tanong ko. “Parang may binubuo siyang galaw na hindi natin alam.”
Tumingin siya sa akin.
Matagal.
“Masyado kang nag-iisip,” sabi niya sa wakas. “Si Ysabel ‘yan. Madali siyang basahin.”
Sumikip ang dibdib ko.
“Sigurado ka?”
Ngumiti siya, may yabang. “Sobra.”
At doon ko naisip—
baka hindi niya lang alam.
O baka ayaw niyang malaman.
Isang gabi, hindi ako makatulog.
May kumakain sa dibdib ko.
Isang kutob na mas malala pa sa selos.
Parang paparating na bangin.
Bumangon ako at naglakad patungo sa east wing—kung saan naroon ang private study ni Ysabel.
Madilim.
Tahimik.
Naka-off ang mga ilaw.
Pero may bahagyang liwanag sa ilalim ng pinto.
Nakatayo ako roon ng ilang segundo.
Nag-aalinlangan.
Pagkatapos, dahan-dahan kong pinihit ang door handle.
Hindi naka-lock.
Sa loob, nakabukas ang laptop niya.
May mga files sa screen.
Mga chart.
Mga pangalan.
At sa gitna—
Mateo Cortez.
Nanlamig ang balat ko.
Lumapit ako.
Hindi ko binasa lahat.
Hindi ko kailangang basahin.
Sapat na ang makita kong konektado ang pangalan niya sa salitang: AUDIT.
Napaurong ako.
Parang may sumabog sa utak ko.
Anong ginagawa niya?
Bakit niya iniimbestigahan ang fiancé niya?
At kailan pa?
May narinig akong yapak sa labas.
Mabilis kong isinara ang laptop at lumabas.
Tumayo ako sa hallway, kunwari galing lang sa banyo.
Si Ysabel.
Nakatitig sa akin.
“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya.
“Hindi ako makatulog,” sagot ko. “Ikaw?”
“Trabaho.”
“Sa hatinggabi?”
“Kapag hindi ako gumagalaw,” sagot niya, “may ibang gagalaw laban sa akin.”
Tumitig ako sa mata niya.
“At ikaw,” dagdag niya, “bakit parang may kasalanan ka?”
Ngumiti ako, pilit. “Nagulat lang.”
Lumakad siya palampas sa akin.
Pero bago siya tuluyang makalayo, huminto siya.
“Cynthia,” sabi niya, hindi lumilingon, “may mga pintong mas mabuting manatiling sarado.”
Nanigas ako.
“Kung bubuksan mo ang mga ‘yon,” dagdag niya, “baka hindi mo magustuhan ang makikita mo.”
At tuluyan siyang naglakad palayo.
Kinabukasan, hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Kinausap ko ang isa sa mga junior accountants sa Montoya Jewels—isang lalaking madaling matakot, madaling magsalita.
“May ginagawa bang audit?” tanong ko.
Nag-alangan siya.
“Wala kang narinig,” sabi ko, malamig.
Lumunok siya. “Meron po.”
“Kailan?”
“Three weeks na.”
“Sino ang nag-utos?”
Saglit siyang nag-isip.
“Si Miss Ysabel po.”
Bumilis ang t***k ng puso ko.
“Para saan?”
Huminga siya nang malalim. “Para kay Mr. Cortez.”
Natahimik ako.
Sa unang pagkakataon—
naramdaman kong hindi ako ang naghahabol.
Ako na ang hinahabol.
“Nilalaro ka niya,” sabi ko kay Mateo nang magkita kami ulit.
“Anong pinagsasasabi mo?”
“Iniimbestigahan ka niya.”
Tumawa siya. “Imposible.”
“Hindi.”
Ikinuwento ko ang nakita ko.
Ang narinig ko.
Ang naramdaman ko.
At sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko, nakita ko ang unti-unting pagbabago ng mukha niya.
“Kung totoo ‘yan,” bulong niya, “then she’s playing a dangerous game.”
“Hindi mo ba alam?”
“Hindi,” sagot niya, mababa ang boses. “Pero kung sinusubukan niya akong kalabanin—”
“—she’ll lose,” putol ko.
Tumitig siya sa akin.
May kung anong dumilim sa mata niya.
“Tutulungan mo ako?” tanong niya.
Hindi ako nag-alinlangan. “Oo.”
Dahil sa sandaling iyon, malinaw na malinaw sa akin—
iisa lang ang posisyong pwedeng manatili.
At hindi iyon sa tabi ni Ysabel.
Sinubukan naming umatake.
Hindi direkta.
Hindi lantaran.
Sa paraang madumi.
Isang anonymous tip sa media.
Isang planted document.
Isang leaked rumor.
Pero parang may aninong laging nauuna sa amin.
Bawat galaw, nahaharangan.
Bawat hakbang, nasasapawan.
“May nagbabantay,” bulong ko.
“May nagtatanggol,” sagot ni Mateo.
At alam naming dalawa kung sino iyon.
Sa isang malaking launch event ng Montoya Jewels, sinubukan ko ang huling baraha.
May ipinasok akong substance sa bag ni Ysabel.
Hindi sapat para saktan siya.
Sapat para sirain ang reputasyon niya.
Ngunit hindi ko inaasahan—
ang bilis ng pagbagsak ng plano.
Sa gitna ng event, huminto ang musika.
Umakyat siya sa stage.
“At sa mga nagtatangkang sirain ang pangalan ko,” sabi niya sa mikropono, diretso ang tingin sa akin, “ito ang sagot ko.”
Lumabas sa screen ang CCTV footage.
Kitang-kita ang kamay ko.
Kitang-kita ang kilos ko.
Kitang-kita ang pagtataksil ko.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi ako makagalaw.
Hindi ako makahinga.
Narinig ko ang bulungan ng mga tao.
Narinig ko ang pagsara ng mga pinto.
At sa gitna ng lahat—
ang katahimikan niya.
Hindi galit.
Hindi sigaw.
Kundi kontrol.
Pagkatapos ng event, hinarap niya ako sa dressing room.
Kami lang dalawa.
Tahimik.
Mas nakakatakot kaysa sigawan.
“Hindi kita pinahiya,” sabi niya. “Ikaw ang pumili.”
“Bakit mo ginagawa ‘to?” tanong ko, umiiyak na.
“Dahil pagod na akong maging target,” sagot niya. “At pagod na akong manahimik.”
“Hindi mo ako kayang talunin.”
“Hindi ko kailangang talunin ka,” sagot niya. “Kailangan ko lang mabuhay sa gitna ninyo.”
Lumapit siya.
“Inaakala mong hindi ko alam ang galaw mo,” dagdag niya. “Pero alam ko ang bawat hakbang mo.”
Nanlamig ang dugo ko.
“Kung may balak ka pa,” bulong niya, “pag-isipan mong mabuti.”
“Dahil sa susunod—”
Huminto siya sa harap ko.
“—hindi na kita ililigtas.”
Pag-uwi ko sa kwarto, nanginginig ang buong katawan ko.
Hindi sa takot.
Kundi sa galit.
At sa isang desisyong biglang tumimo sa dibdib ko.
Hindi ako aatras.
Hindi ako susuko.
Hindi ako mawawala.
Kahit masunog pa ang lahat.
Kinabukasan, hinarap ko si Mateo.
“Hindi sapat ang ginawa natin,” sabi ko.
“Ano’ng gusto mo?” tanong niya.
“Mas malala.”
Tumitig siya sa akin.
“Hanggang saan ka handang pumunta, Cynthia?”
Ngumiti ako.
Mapait.
Mapanganib.
“Hanggang sa wala nang matira sa kaniya.”
Huminga siya nang malalim.
“At kapag bumalik sa atin ang apoy?”
Lumapit ako.
Hinawakan ko ang dibdib niya.
“Then sabay tayong masusunog.”
- Writer
