Silent Fortresses (Ysabel POV)
1556 Words
“You’re late, Ysabel—at kung hindi ito importante, I swear, I will walk out.”
“Don’t,” sagot ko agad, mabilis na isinasara ang pintuan ng pribadong conference suite. “Because kapag umalis ka, Henry Blackthorn, mawawala sa’kin ang tanging taong kayang iligtas ang buong imperyo ko.”
Tumahimik siya. Ramdam ko ang bigat ng tingin niya sa’kin, mula sa malapad niyang balikat pababa sa mahigpit na pagkakakuyom ng kamao. Ang lalaking ito ang may hawak ng daan-daang bilyong dolyar na shipping routes sa buong mundo—ang lalaking pumayag na maging donor ng magiging anak ko—at ngayon, hawak ko ang atensyon niya.
“Sit,” utos ko, tinuturo ang upuan sa harap ko.
Hindi siya umimik, pero umupo rin. Tahimik, mapanganib, at puno ng kontrol.
“Talk,” aniya, malamig.
Huminga ako nang malalim. “May gumagalaw sa loob ng Montoya Jewels. At hindi lang basta gumagalaw. They’re digging. Hinuhukay nila ang mga financial arteries ng kompanya ko. At alam kong si Mateo ang nasa likod.”
Isang kilay niya ang umangat. “Proof.”
Inilapag ko ang tablet sa mesa at binuksan ang encrypted files. “Internal audit. Hidden shell companies. Offshore accounts na naka-link sa kanya. Hindi pa sapat para ipakulong siya, pero sapat para malaman na unti-unti niyang pinipiga ang yaman ko.”
Tahimik siyang nag-scroll. Bawat segundo, pakiramdam ko, sinusukat niya hindi lang ang impormasyon, kundi ako.
“Hindi ka na ‘yung babaeng kilala ko,” sabi niya sa wakas.
“Hindi na rin ako puwedeng manatili roon,” sagot ko. “Kailangan ko ng proteksyon. Financial shield. Something na hindi niya kayang basagin.”
Ilang segundo siyang nanahimik. Tapos, tumayo siya.
“Sumunod ka,” utos niya.
“I will create a financial maze so complex, kahit ang pinakamatalinong forensic accountants sa mundo, mawawala.”
Nakatayo ako sa harap ng malawak na holographic screen sa private financial hub ni Henry sa loob ng gusali niya sa Makati. Hindi ito opisina. Isa itong fortress—walang bintana, walang signal, walang kahit anong pwedeng ma-intercept.
“I will move your assets through five jurisdictions. Switzerland. Luxembourg. Cayman. Singapore. Dubai. Every transaction will be masked. Every trail will dissolve. Pero may kapalit.”
“Anong kapalit?” tanong ko.
Lumapit siya sa’kin. Masyadong malapit. Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang kontroladong paghinga niya, ang titig na parang kayang hubaran ang lahat ng kasinungalingan ko.
“Trust,” sagot niya. “At obedience sa financial strategy ko.”
Tumango ako. “I’ll give you both.”
Isang mahinang ngiti ang sumilay sa labi niya. Mapanganib. “Good. Because once I start, there is no turning back.”
“Ms. Montoya, hindi po ito simpleng restructuring. You’re basically vanishing from your own empire.”
Nakaupo ako sa loob ng secured conference room kasama ang legal at financial elite ni Henry. Bawat pangalan sa mesa ay pwedeng magpabagsak o magpatayo ng isang bansa.
“I don’t need to exist publicly,” sagot ko. “I only need control.”
“Then you will transfer seventy percent of your liquid assets to Blackthorn Shield Holdings. That entity will own the layers. Ikaw, magiging ultimate beneficiary—but invisible.”
“Do it,” sagot ko agad.
Walang pag-aalinlangan. Walang atrasan.
Habang nagti-type sila, naramdaman ko ang pag-vibrate ng phone ko. Cynthia.
Hindi ko sinagot.
Maya-maya, si Mateo naman.
Tinignan ko lang ang screen.
“Ignore them,” sabi ni Henry. “Your silence is power.”
At sa unang pagkakataon, naniwala ako.
“Ate, bakit parang bigla kang nag-iba?”
Nakatayo si Cynthia sa harap ko sa hallway ng Montoya mansion. Nakapulupot ang mga braso niya sa dibdib, mata niyang puno ng hinala.
“Hindi ba puwedeng nagma-mature lang ako?” sagot ko, diretso.
“Hindi ka ganyan dati,” aniya, mas matalim. “Parang may tinatago ka.”
Lumapit ako sa kanya, sapat para maramdaman niya ang presensya ko. “Lahat tayo may tinatago, Cynthia. Ang kaibahan lang, natuto na akong itago nang mas maayos.”
Namula ang mukha niya. “May kinalaman ba ‘to kay Henry?”
“Careful,” babala ko. “Hindi mo gugustuhing magtanong ng sagot na hindi mo kayang sikmurain.”
Tumalikod ako bago pa siya makapagsalita. Sa likod ko, ramdam kong nanginginig siya sa galit.
“Babe, bakit hindi ka sumasagot?”
Nasa loob kami ng sasakyan ni Mateo. Mahigpit ang hawak niya sa manibela. Ramdam ko ang tensyon sa bawat paghinga niya.
“I’m busy,” sagot ko, walang emosyon.
“Busy ka palagi. You barely talk to me. Tapos ngayon, bigla kang nagiging secretive. Ano’ng meron, Ysabel?”
Tinignan ko siya. Ang lalaking minahal ko mula high school. Ang lalaking inakala kong kasama ko hanggang dulo.
“Maybe I’m just tired of being predictable,” sagot ko.
Tumahimik siya. Ilang segundo. Tapos, biglang kumunot ang noo niya.
“Let’s move the wedding date,” bigla niyang sabi.
Napalingon ako sa kanya. “What?”
“Next month. Mas maaga. Para matapos na ‘tong lahat. Para maging legal na ang lahat.”
Bawat selula sa katawan ko ay nag-alarm. “Too soon.”
“Why?” singhal niya. “Afraid?”
“Cautious,” sagot ko. “There’s a difference.”
Huminto siya sa gilid ng kalsada, hinarap ako. “I need security, Ysabel. I need stability. You owe me that.”
“Owe?” ulit ko, mababa ang boses.
“Kasal na tayo dapat matagal na,” giit niya. “At kailangan natin ng anak. Para sa will ng tatay mo.”
Sumikip ang dibdib ko.
Ngumiti ako. Maliit. Mapanganib. “Don’t rush destiny, Mateo. It has a way of punishing impatience.”
“They’re watching you.”
Bulungan iyon ni Cassey habang nagkakape kami sa isang tahimik na café.
“Sino?” tanong ko.
“Cynthia. At ang nanay n’yo. Ramdam ko. May galaw sa paligid mo.”
“Good,” sagot ko.
Napakurap siya. “Good?”
“Mas madaling hulihin ang kalaban kapag lumalapit na sila.”
“Transfer complete. Blackthorn Shield is now active.”
Narinig ko ang boses ni Henry sa secure line.
“Status?”
“You’re financially untouchable. Kahit ipasok pa ni Mateo ang buong hukbo niya ng lawyers, wala siyang mahahawakan. Pero may nakita ako.”
“Ano?” tanong ko.
“May external attempt to breach your pre-transfer accounts. Someone tried to drain two hundred million in the last forty-eight hours.”
Nanlamig ang batok ko. “Mateo.”
“Not directly. The request came from a dummy firm tied to Sandino Holdings.”
Humigpit ang hawak ko sa phone. “Cynthia.”
“She’s not as stupid as she looks,” sabi ni Henry. “But she just made a fatal mistake.”
“Which is?”
“Now, I can legally freeze every channel she has.”
Isinara ko ang mga mata ko. Sa loob ko, may isang bagay na tuluyang nagbago.
“Do it.”
“What did you do?”
Galit na galit si Cynthia nang salubungin niya ako sa living room. Nanginginig ang mga kamay niya, basang-basa ang mata.
“Something necessary,” sagot ko, kalmado.
“My accounts are frozen! Even my trust fund—blocked!”
Lumapit ako. “Because someone tried to steal from me.”
“Wala akong—”
“Save it,” putol ko. “I have the logs. The timestamps. The routing. You underestimated me.”
Napaupo siya sa sofa, gumuho.
“You’re destroying me,” bulong niya.
“Hindi,” sagot ko. “You did that to yourself.”
“Mateo knows.”
Bulungan iyon ni Henry sa linya kinagabihan.
“Knows what?”
“That something big moved. He’s panicking. And desperate men do desperate things.”
“Tulad ng?”
“Fast weddings. Sudden pregnancies. Accidents.”
Nanikip ang lalamunan ko. “So he will push harder.”
“Yes.”
“Then I’ll push back,” sagot ko.
Tahimik siya sandali. “Careful, Ysabel. You’re stepping into war.”
Ngumiti ako, kahit hindi niya makita. “I was born into one.”
“Pack your things.”
Gulat ang mata ko nang biglang sabihin iyon ni Mateo sa loob ng kwarto namin.
“Saan tayo pupunta?”
“Europe. Immediate pre-wedding tour. Media frenzy. Damage control.”
Tinitigan ko siya. Nakita ko ang kaba sa panga niya, ang pilit na kumpiyansa sa tindig niya.
“Or are you hiding something from me?” dagdag niya.
Lumapit ako. Inabot ko ang kurbata niya at inayos iyon.
“Wala akong itinatago,” bulong ko. “Pero ikaw—sigurado ka bang kaya mong dalhin ang lahat ng sikreto mo?”
Nanigas siya.
“Anong ibig mong sabihin?”
Ngumiti ako. Mabagal. Mapanakit. “Nothing. For now.”
Habang nakatayo ako sa harap ng bintana, hawak ang phone, pumasok ang mensahe ni Henry.
BLACKTHORN: Next move will expose your enemy. But it will also expose you. Are you ready?
Sinagot ko agad.
ME: Do it.
Ilang segundo lang ang lumipas bago tumunog ulit ang phone ko.
Isang numero na hindi ko kilala.
Sinagot ko.
“You think you can outplay me, Ysabel?” malamig na boses ang sumalubong sa’kin. “Then let’s see who bleeds first.”
At bago pa ako makasagot, pinatay niya ang linya.
- Writer
