-Al ve git. Anlaşma sona erdi.
Bakışlarım resmin güzelliğinden kalkmazken bana kaba bir şekilde defolmamı söyleyen adamı düşündüm. Ne yapmak istediğim hakkında bir fikrim yoktu. Bu kadar çabuk biteceğini düşünmemiştim. Şu an mutluluktan havalara uçmam gerekmiyor muydu ? Öyleyse neden tam anlamıyla mutlu değildim? Içimdeki sıkıntı büyümeye devam ederken fotoğrafı yosunlarından sıyrılıp zihnimin berrak suyuna yükseldi. Kendi yansımamda gördüğüm gülüş beni bilmediğim bir tarafımdan yakalamıştı. Vicdan mı ? Merhamet mi ? Acıma mı ? Bilmiyordum ama bir şeyler yapabileceğimi hissediyordum. Etrafında yaşayan insanlar yıllarca ondan bir haber yaşayıp durmuştu. Bense hepsinden farklıydım onun için. Zorla da olsa evine giren ilk insanım ben. Merakıma yenik düşüp geçmişi önüne serende yine bendim.
