I looked at the time on my small clock. It was placed in the bedside table. It's already midnight but Marc was not home yet. I tried to contact him but I don't receive any response at all.
Hindi ako makatulog dahil sa pag-aalala sa kaniya. Don't get me wrong, nag-aalala ako sa kaniya dahil siya lang ang taong maaring makatutulong sa akin. If ever may mangyaring masama sa kaniya sino na lang ang lalapitan ko? Wala na. huwag naman sanang may mangyaring masama sa kaniya. He's still kind to me after all. Kahit pa nagsinungaling siyang walang nalalaman tungkol sa akin. Kaya pala hindi rin siya nagtanong nang tungkol sa akin dahil alam na niya ang lahat. Akala ko wala siyang pakialam sa storya ng buhay ko pero alam na pala niya iyon lahat.
"Nasaan na kaya siya? Lagpas na ng alas dose pero wala pa rin siya."
Sinabi niya naman sa aking huwag ko siyang hintayin pero hindi ko lang mapigilan.
Simula kasi noong magdilim sinimulan na akong kabahan, lalo pa't nakabasag na naman ako ng baso at plato, feeling ko may hindi magandang nangyari.
Wala kasi si Marc para ipaghanda ako ng makakain ko nang lunch at dinner so I tried to serve myself but unfortunately it wasn't a good idea at all. Ang ending, isang butler ang nag-asikaso sa aking kakainin. Iyon palang butler na iyon ang inutusan ni Marc na bantayan ang mga kilos ko dito at saka irereport sa kaniya. In short, may mata siya sa akin dito sa bahay kahit pa wala siya dito.
"Ma'am sorry but you are not allowed to go outside at this hour." hinarang ako ng isang lalaking nakabantay sa pinto. He's wearing a black suit and black glasses. Sa oras na ganito nakuha niya pa rin suotin ang salamin niya nang gising siya?
"Gising ka?" gulat kong tanong sa kaniya. Akala ko kasi natutulog siya kahit nakatayo kaya suot niya pa rin ang salamin. Hindi ba sila natutulog? Bakit gising pa rin sila hanggang ngayon? Or are they shifting? Hindi kasi kasing tindig niya ang taong nakabantay dito kanina. Hindi ko nakita ang hitsura ng lalaki na nandito kaninang hapon dahil nakatalikod siya, tanging tindig lang nila ang pinagbabasehan ko.
"Yes, Ma'am."
"You looked like you aren't. Anyway, I'm worried about Marc. He was not here, obviously. He was not answering my calls and text messages so I need to find him. Do you want to help me?" I seriously asked him. I badly want to know if Marc was fine. I want to know where he is right now and if he was really okay.
He didn't talk instead he laughed at me. What was funny? Did I say something joke on him? "Why are you laughing at me?"
"You're a fifteen! Go back to your room, little girl. Uuwi si Marc sa oras na gusto niya. Don't be too excited to see him again. It's not like you were away with him for a day."
"What did you say? I'm not a little girl anymore! I can protect myself!"
"Are you? Then why I'm here just to keep you safe for the whole f*****g night?"
"Don't insult me Mr. Glasses, just let me go outside if you don't want to help me. I don't need your help anyway." I crossed my arm on him. He deserves it.
I raised one of my eyebrows when he looked at me as if he was amused.
"Tama nga sila. Maldita ka ngang talaga. Kakaiba ka. Sigurado ka bang fifteen ka lang?"
"I have no time to give you my birth certificate just to believe me. Just get out of my way I need to find Marc."
"Grabe!"
"Mr. Glasses, don't look at me like that. You are not helping are you aware of that? You are wasting my time."
"Go back to your room then sleep. Marc will be here tomorrow when you wake up. So move back to inside, what a brat!" tumaas pa ang gilid ng labi niya sa akin.
"What an asshole." Nakipagtagisan ako sa kaniya ng titigan.
"Makulit kang bata ka ha!"
"Hep! Don't move closer to me." I stopped and warned him. Mukhang tatangkain niya akong buhatin paloob. Alam ko na ang mga galawang ganiyan dahil ganiyan din ang ginagawa sa akin ni Marc sa tuwing nagiging pasaway ako sa kaniya at gusto kong hanapin ang ate ko.
"Pumasok ka na kasi sa loob. Baka mapahamak ka pa dito ako pa ang malilintikan sa boss namin."
"Only if you let me know Marc was fine."
"Kulit mo talaga. But wait, are you really a fifteen?"
"Why are you asking? It's none of your business."
"Mukhang hindi ka naman fifteen."
"So?"
"Mukhang ikaw 'yung future girlfriend ko."
Naningkit ang mata ko sa kaniya lalo pa noong kindatan niya ako. Humalakhak siya nang malakas dahil sa naging reaksyon ko. May sira ba 'to sa pag-iisip? Kanina pa siya tumatawa nang walang dahilan.
"Stop with that kind of corny lines. I'm not here to hear your nonsense joke, Mr. Glasses."
"Hindi ka kinilig? Weh, 'di nga? Mostly girls were going crazy whenever I said a witty line."
"Witty na ba 'yun sa 'yo? It's not witty trust me."
"Kelly, you're really too young. Fifteen ka nga lang. Pero kahit fifteen ka dapat may alam ka na sa mga ganoong bagay. Wala ka bang crush? Wala ka pang nagugustuhan?" he teased me. "You should have one. It can be me."
"You know. I want to find Marc, not to talk with you at this hour."
"I'm Gasper. In case you want to know my name." he handed me his hand. He wants to shake hands with me that's for sure. But I just stare at it.
Seriously I don't have time to talk with him. Why can't he just leave me alone?
"Gasper. Whatever."
"You're a goddess, Kelly. You're beautiful," he tells me out of nowhere. Hindi na ako nagulat, inaasahan ko nang lalabas sa bibig niya ang mga ganoong salita. He's not a playboy for nothing. He just proves it.
"You just said I am a little girl. What's with the sudden change?" I asked him casually. I don't want him to think that I liked it when he called me a goddess.
"Because you're a fifteen."
"Yes. I'm fifteen but not a little girl anymore. "
"You're still young but don't look like one. You can be one of my girlfriends." he stopped and acted shocked by what he has said. I won't find it cute if that's his plan. "Sorry, ginulat ba kita? Am I that quick? I'm always faster when it comes to this so my bad, I apologize." he smirked while brushing his hair. Nagpapapogi, galawang playboy.
"I'm sorry, not interested."
"Are you sure? Well, let's wait for more years. I'm sure you would change your decision." he winked at me. "Let's say after three more years or five. You'll beg for me, my body rather."
I just rolled my eyes on him. "You're a playboy. I'm not gonna waste my time with someone like you now and in the future as well."
"You're not sure about that," he said. he really has some confidence about himself. What a loser playboy. "You'll look for me someday." sa tono ng pananalita, talagang sigurado siya sa kaniyang sinasabi.
I didn't mind what he said. I'm wasting my time so I need to stop talking with him now and look for Marc.
"Get your phone," I told him. His lips amused by my statement. He thought it wrong. What more can I expect from him? He's such a certified playboy.
"You want my cellphone number, are you?" he asks.
"No."
"Don't be shy, sweetie, I know you like me."
"Is that how you talk to a little girl like me? You should have guided me from bad things. Hindi 'yung nilalandi mo ako at pinipigilang hanapin si Marc ngayong gabi." akala niya ba hindi ko mapapansing inililihis niya lang ang aking atensyon para hindi na makalabas pa at nang mahanap ko si Marc.
"Well, first of all, you don't have an idea kung saan hahanapin si Marc. Second, pwede ka namang maghintay hanggang umaga kung wala pa rin siya saka tayo umaksyon. Wala pa naman kasi kaming natatanggap na report kung napahamak ang isa sa agent kaya nakasisigurado akong safe pa si Marc. Third, bakit ba sobra kang mag-alala kay Marc. May gusto ka sa kaniya 'no? Crush mo si Marc."
"Hindi 'no! Masama bang mag-alala sa kaniya?"
"So sa akin ka nga may gusto. Crush mo ako. I knew it. You want my phone number so you could message me."
"I don't. You're not my type. Not even close." I smiled a little just to pissed him and I think I won. He looks pissed.
Nawala ang ngiti sa labi niya. Iyan ang nababagay sa kaniya, sobrang taas ng tingin niya sa kaniyang sarili.
"Then why do you want me to get my phone? Just admit it. The first time you saw me you felt something different right? Well, I was right. It was a crush. You had a crush on me."
"Call Marc."
"What?"
"Maybe he would answer the call if it's you."
His eyes get dark. His gaze makes me more uncomfortable. Ang taas kasi ng tingin niya sa kaniyang sarili. Akala niya may gusto ako sa kaniya? I would never like a playboy like him. Kahit na guwapo pa siya.
"Do you want me to call him for you?"
I nodded. "You're right. I wasn't going to ask for your number. I don't have a reason to have it. So please call him for me.”
"No."
"But-"
"No buts. Go back to your room and sleep. I'm on my duty, kid. Don't disturb me again. Go inside."
"Okay fine. Will you call him if I asked for your number?"
I thought he was going to say yes because his expressions brightened but then maybe he realized I was just using it on him.
"Still no. Go back to your room or else I'll carry you back there. Kulit mong bata ka."
"Please?"
"Gusto mo atang mabuhat e okay fine."
"No! Okay fine! I'll go back to my room. No need to carry me." pagsuko ko. Kahit ano sigurong gawin ko ay hindi ko na magagawa pang hanapin si Marc. Siguro nga hihintayin ko na lang makabalik siya dito sa bahay.
"Madali ka naman palang kausap e, bumalik ka na sa kwarto mo."
"You're such a useless playboy!"
"Thank you, sweetie, sleep well."
Nakita ko siyang naglabas ng cigarette at lighter. Hindi siya magandang example sa kabataan.
Pinipilit niya pang may gusto ako sa kaniya, anong akala niya, sa love lang umiikot ang mundo ng isang babae? Nagkakamali siya! Hindi lahat ng babae puso ang pinaiiral. Minsan ginagamit din namin ang utak namin at kahit kailan hindi dapat kami pumapatol sa mga lalaking kagaya niya.
Dapat magandang asal ang pinakikita niya sa katulad kong babae na ang edad ay kinse anyos palang. He's really a loser playboy!