Toprak'tan
Bana eşlik eden üç askerle birlikte binadan çıkıp uzun yolu yürümeye başladım. Askerlerin bana olan tuhaf bakışlarını fark etsem de umursamamaya çalıştım. Daha önemli işlerim vardı. Mesela özgürlüğün tadını çıkarmak gibi.
Büyük demir kapının önüne geldiğimizde nöbetçi askere bir selam verip kapıyı açmasını bekledim.
"Komutanım." dedi yanımdaki üç askerden biri. "Biraz beklesek iyi olur."
Kaşlarım anlamazca çatıldığında "Geliyor." diyen mavi gözlü askere döndü bakışlarım. Sonra başımı çevirip onun baktığı yere baktım.
Gözlerim arabadan inip seri adımlarla bana yaklaşan adama odaklandı. Emin olmak adına gözlerimi kıstım.
Yüzümde oluşan gülümseme ile ben de ona doğru birkaç adım attım. Ama attığım her adımda yüzümdeki gülümseme biraz daha soldu.
Deniz... Yıllar sonra i
