กาฝาก

ตอนที่2 ตัวซวย

“แกว่าอะไรนะ” เสียงเข้มของชายหนุ่มเอ่ยออกไปอย่างด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเองกับสิ่งที่ได้ยิน

(คุณท่านประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตกับคุณปิ่นแขครับ) คนของเขารายงานออกมาเหมือนเดิมอีกครั้ง นั่นทำให้ร่างสูงใหญ่ที่แข็งแกร่งถึงกับทรุดตัวนั่งทันที

“ฉันจะรีบกลับไป” เขาตอบกลับปลายสายก่อนจะวางสาย เพราะตอนนี้เขามาดูงานที่ต่างจังหวัด แต่เขาคงต้องทิ้งงานตรงนี้ไว้ก่อนแล้วกลับไปหาพ่อเขาเป็นครั้งสุดท้าย

เขาไม่ถูกกับพ่อก็ใช่ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รักพ่อตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะชอบทะเลาะกับพ่อ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาอยากให้ท่านจากไป ที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องการจากลากับพ่อของเขาเลยสักครั้ง เพราะพ่อเขานั้นแข็งแรง ไม่มีโรคอะไรเลย เขาคิดว่ายังคงอยู่ทะเลาะกับกันไปได้อีกนาน แต่สุดท้าย ก็ไม่มีอะไรแน่นอนเลยสักอย่าง

.

.

“เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ทำไมลุงไม่เป็นอะไร” แทนไทยถามชิดชัยออกไปหลังจากเขากลับมาถึงกรุงเทพภายในเวลาไม่กี่ชั่วหลังรู้ข่าวเพราะปกติลุงชิดชัยจะเป็นคนขับรถให้พ่อเขาตลอดแต่ทำไมพ่อเขากับผู้หญิงคนนั้นถึงได้ตาย แต่ลุงชิดชัยกลับไม่เป็นอะไรเลย เขาอยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อของเขา ว่ามันเป็นมายังไง

“ผมไม่ได้เป็นคนขับครับ วันนี้คุณท่านจะไปงานรับปริญญาของคุณหนูปาลินเลยอยากขับไปกับคุณปิ่นแขแค่สองคนครับ” ลุงชิดชัยรายงานให้เจ้านายอีกคนของเขาทราบ เพราะปกติเขาจะขับรถให้เจ้านายตัวเองตลอด แต่ครั้งนี้คุณท่านคงอยากมีเวลาครอบครัว เลยเลือกจะขับไปเองกับคุณปิ่นแข

“หึ ยัยตัวซวย” แทนไทยเค่นเสียงออกมาอย่างเย้ยหยันหลังจากได้รู้ว่าการจากไปของพ่อเขาครั้งนี้ ก็เพื่อจะไปหาเด็กนั่นแท้ๆ เธอกับแม่ของเธอมันตัวซวยชัดๆ

“.....” ชิดชัยได้แต่ยืนก้มหน้าไม่ได้พูดอะไร เขารู้ว่าเจ้านายคนนี้ของเขาไม่ชอบหน้าคุณปิ่นแขกับคุณหนูปาลิน แต่สำหรับเขาที่อยู่ใกล้ชิดคุณท่านมาตลอด เขาได้รู้ว่าสองแม่ลูกนั้นเป็นคนดีและไม่เคยวางอำนาจอะไรเลย แต่เขาก็แค่คนงานจะให้พูดอะไรไปก็คงไม่ดี

“แล้วยัยเด็กนั่นอยู่ที่ไหน” แทนไทยถามลุงชิดชัยออกไปทันที เพราะเขาก็อยากเห็นหน้ายัยเด็กตัวซวยนั่นเต็มทน อยากรู้ว่าเธอจะมีความรู้สึกผิดแค่ไหนกัน

“อยู่ในห้องคุณท่านทั้งสองครับ” ลุงชิดชัยตอบออกมา

“อืม” แทนไทยตอบกลับก่อนจะก้าวเท้ายาวไปยังห้องของพ่อเขากับผู้หญิงคนนั้นทันที

“ฮือออ ทำไมแม่ต้องทิ้งปาลไปด้วย ฮืออ” พอเขาเปิดประตูเข้ามาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังขึ้น เขามองไปยังที่มาของเสียงถึงได้เห็นหญิงสาวร่างบางคนหนึ่งที่ก้มกอดศพร้องไห้เหมือนจะขาดใจตายตาม

แทนไทยเลยก้าวเข้าไปหยุดอยู่ด้านหลังของเธอก่อนจะมองไปยังศพของพ่อเขาที่ตอนนี้นอนนิ่งไม่ต่างจากนอนหลับ ถึงจะมีแผลบริเวณหน้าให้เห็น แต่มันก็ถูกทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว แทนไทยปอดเปลือกตาลงเงยหน้าเพื่อไล่น้ำตาลูกผู้ชายไม่ให้มันไหลออกมาถึงแม้เขาจะเสียใจมากก็ตาม

“นอกจากจะเป็นกาฝากแล้ว เธอมันตัวซวยชัดๆ ถ้าพ่อฉันไม่ไปงานนั่นของเธอ ท่านคงไม่ต้องตาย” เขาพูดขึ้นจากใจหลังจากปรับอารมณ์ตัวเองได้ เขาเกลียดผู้หญิงคนนี้มาก แม้ว่าเขาจะไม่ได้เจอเธอตั้งแต่เขาออกจากบ้านตอนอายุสิบแปดปี จนตอนนี้เขาอายุยี่สิบเก้าปีแล้ว แต่ความเกลียดของเขาก็ไม่เคยจางหายไปเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว

กลับกัน ยิ่งเขาได้มาเจอเธอในสถานการณ์แบบนี้ เหตุการณ์แบบนี้ มันยิ่งทำให้เขาเกลียดเธอมากขึ้นกว่าเดิม เพราะตั้งแต่ที่เธอกับแม่ของเธอเข้ามาอยู่ในบ้านของเขา ความสุขของเขาก็ได้หายไปจนไม่เหลือเลย

“ฮึก” ร่างบางที่กำลังร้องไห้ขยับตัวยืนตรงก่อนจะหันกลับไปมองยังที่มาของเสียงด้านหลัง พอเธอเห็นว่าเป็นใครก็ทำให้เธอต้องตกใจมาก เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีกว่าๆที่เธอได้เจอเขาตัวเป็นๆอีกครั้ง

ตั้งแต่เขาออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น ตอนนั้นเธอก็อายุเพียงสิบสองเท่านั้น แล้วเขาก็ไม่เคยกลับบ้านมาอีกเลย ไม่ว่าจะเป็นวันเกิดของคุณพ่อก็ตาม แต่เธอก็ยังเห็นเขาผ่านทางข่าวต่างๆเนื่องจากเขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มมาแรงนั่นเอง

“พ่อฉันไม่น่ารู้จักเธอกับแม่เธอเลยจริงๆ” ร่างสูงตรงหน้ายังคงพูดออกมาอย่างเย้ยหยันเหมือนเดิม แม้ว่าตอนนี้แม่ของเธอจะจากไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เว้น

“พี่แทนจะด่าปาลยังไงก็ได้ แต่อย่าว่าแม่ของปาลได้ไหม ยังไงตอนนี้แม่ของปาลก็จากไปแล้วเหมือนกัน” เธอพูดออกไปอย่างรับไม่ได้ เธออยากปกป้องแม่ของเธอแม้ว่าตอนนี้จะเป็นวิญญาณก็ตามแต่

“ทำไมฉันจะว่าไม่ได้! ถ้าวันนี้พ่อฉันไม่ไปงานของเธอ ถ้าแม่เธอไม่พาพ่อฉันไป พ่อฉันก็คงไม่ต้องตายแบบนี้!” ร่างสูงตะคอกใส่ร่างบางตรงหน้า ยิ่งเขาคิดก็ยิ่งเกลียด พ่อของเขาไม่ใช่ว่าไม่เคยขับรถเองซะเมื่อไหร่ แต่ท่านไปไหนมาไหนไม่เคยเป็นอะไร แต่พอต้องไปในที่ที่เกี่ยวกับสองแม่ลูกนี่ กลับต้องจากไป เพราะอะไรล่ะ ก็เพราะสองแม่ลูกนี้มันเป็นตัวซวยไงล่ะ

“ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอกนะคะ ฮึก ปาลเองก็เสียใจเหมือนกัน! ฮืออ” การจากลาไม่เคยมีใครต้องการให้เกิดขึ้นกับตัวเอง แต่จะให้ทำยังไง เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องเดียวที่ทุกคนหนีไม่พ้น เธอเองก็เสียใจมาก เสียใจจนเธอทำอะไรแทบไม่ถูก แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าหลังจากนี้จะเดินต่อยังไง แต่เธอก็ต้องพยายามทำใจยอมรับกับเรื่องที่เกิดขึ้นให้ได้

“มันจะดีกว่านี้ ถ้าคนที่จากไปเป็นแม่เธอคนเดียว!” น้ำเสียงแข็งกระด้างพูดขึ้นก่อนจะหันตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจความรู้สึกของคนฟังเลยสักนิด

“ฮึก ฮือออ” น้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่มีท่าทีจะหยุดลงง่ายๆจากหน้าหวานที่เศร้าโศกอยู่ตอนนี้

เธอเจ็บปวดกับการจากไปของคุณพ่อและแม่ของเธอ แต่เธอกลับเจ็บกว่า ที่แม้แต่แม่เธอได้จากไปแล้ว เขายังคงไม่เลิกเกลียดแม่ของเธอ หนำซ้ำ เขาเกลียดเธอกับแม่ได้ขนาดที่พูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำว่าถ้าแม่เธอตายไปคนเดียวก็คงดี

เธอเสียใจที่ปกป้องแม่จากความปากร้ายของเขาได้ไม่ดีพอ เธอเสียใจที่เป็นแบบนี้ และตอนนี้เธอเหนื่อยเหลือเกิน เธอไร้ที่พึ่ง ไร้ที่พักพิงอีกต่อไป