กาฝาก

ตอนที่4 ชุปมือเปิบ

“อะไรกันคะ ทำไมพ่อคุณถึงได้ไว้ใจยัยเด็กนั่นขนาดยกหุ้นให้ตั้งสิบเปอร์เซ็น” เสียงไม่พอใจของปุยฝ้าย แฟนสาวที่คบหากับแทนไทยมาหลายปี และยังควบตำแหน่งเลขาของเขาดังขึ้น

“หึ คงจะใช้มารยาทั้งแม่ทั้งลูก” ถ้าสองแม่ลูกนั่นใช้มารยาไม่เก่ง พ่อเขาจะพาเข้าบ้านเร็วขนาดนั้นได้หรอ ทั้งที่พ่อก็รักแม่เขามาก แต่กลับพาผู้หญิงใหม่เข้าบ้านในวันทำบุญร้อยวันแม่พอดี

“แบบนี้คุณต้องทำอะไรสักอย่างนะคะ ทั้งหุ้นในมือทั้งที่เธอบริหารไม่เป็น ทั้งที่ดินสมบัติพ่อแม่คุณที่เธอจะเอาไปขายตอนไหนก็ได้ ไหนจะบ้าน เงิน เครื่องเพชรอีก ไม่น่าไว้ใจเลยสักอย่าง” ปุยฝ้ายยังพูดต่อ ถึงแม้ว่าเธอไม่เคยไปบ้านแทนไทยเพราะเขาไม่กลับบ้านตั้งแต่ออกมาอยู่ข้างนอก แต่จากที่เธอพอรู้เรื่องครอบครัวของเขา ก็ทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบหน้าสองแม่ลูกนั่น โดยเฉพาะยัยเด็กนั่นที่เขาบอกว่าเธอชอบเข้าใกล้เขาแล้วก็เรียกเขาว่าพี่แทนไทยอย่างนั้นอย่างนี้

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่มีวันปล่อยให้ใครชุบมือเปิบสมบัติพ่อแม่ฉันง่ายๆเด็ดขาด” เขาไม่มีวันยอม ยิ่งเป็นหนึ่งในสองแม่ลูกนั่นด้วยแล้ว เขายอมไม่ได้เด็ดขาด

“ดีค่ะ ถ้าคุณมีอะไรให้ฝ้ายช่วย บอกฝ้ายได้นะคะ ฝ้ายอยู่ข้างคุณเสมอ” ปุยฝ้ายพูดออกไปอย่างเสนอตัวช่วยแฟนหนุ่มของเธออย่างเต็มที่ แล้วคอยดูเอาเถอะ เมื่อไหร่ที่เธอได้แต่งเข้าบ้านเขาล่ะก็ เธอจะทำให้เด็กปาลินอะไรนั่นไสหัวออกไปจากบ้านหลังนั้นทันที

“อืม” แทนไทยตอบรับกลับไป เพราะเขาคิดว่าสักวันเขาต้องยืมมือแฟนสาวของเขาช่วยจัดการเด็กนั่นให้รู้จักเจียมตัวบ้าง

.

.

“วันนี้ทำอะไรทานคะป้านวล” ปาลินเดินเข้าไปในครัวก่อนจะถามแม่บ้านเก่าแก่ออกไปด้วยรอยยิ้ม ถ้าเป็นเมื่อก่อนคนที่เธอถามตอนนี้คงจะเป็นแม่ของเธอ เพราะว่าแม่มักจะเป็นคนลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง แล้วคุณพ่อก็ชอบรสมือของแม่เธอด้วย เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีแม่ให้เธอได้ถามอีกแล้ว

“วันนี้ป้าทำแกงส้มชะอมทอด ต้มยำน้ำใส กุ้งผัดหน่อไม้ฝรั่งค่ะ” ป้านวลหันมาตอบหญิงสาวด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

“ทำไมวันนี้ทำหลายอย่างจังคะ” ปาลินถามป้านวลออกไปด้วยความสงสัย เพราะตอนนี้ทั้งบ้านก็เหลือแค่เธอคนเดียวที่ต้องนั่งกินข้าวบนโต๊ะกว้างขวาง ไม่คิดว่าจะมีหลายเมนูขนาดนี้

“เอ่อ พอดีคุณแทนจะกลับมาอยู่บ้านคืนน่ะค่ะ” ป้านวลตอบกลับด้วยความลำบากใจพร้อมกับมองปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสาร เธอรู้ว่าคุณแทนไทยของเธอไม่ชอบหน้าหญิงสาวตรงหน้าเอาซะเลย ทั้งที่ปาลินทั้งน่ารัก และมารยาทดี แต่เธอก็พูดอะไรมากไม่ได้เพราะเป็นแค่บ่าว แล้วยิ่งตอนนี้ไม่มีคุณผู้ชายอยู่ห้ามแล้วด้วย เธอไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะเจอกับอะไรบ้าง

“หรอคะ” ปาลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอก็คิดไว้บ้างแล้วว่าเขาคงไม่มีทางปล่อยให้เธอได้อยู่เสวยสุขในบ้านหลังใหญ่ของเขาคนเดียวตลอดไปแน่ แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าเขาจะเกลียดเธอจนไม่อยากเห็นหน้าเธออย่างเมื่อก่อนและไม่กลับมาก็ได้

แต่สุดท้ายเขาก็กลับมา สุดท้าย คำของเขาที่บอกเธอไว้ว่าให้เตรียมรับมือนั้น มันคือสิ่งที่เขาพูดจริง ไม่ได้แค่ขู่

“ป้าว่าเรามาทำอาหารกันดีกว่านะคะ” ป้านวลพูดขึ้นหลังจากเห็นสีหน้าของปาลินนิ่งลงอย่างชัดเจน เธอไม่อยากให้หญิงสาวเครียดจึงชวนปาลินทำในสิ่งที่เธอชอบทำเพื่อดึงดูดความสนใจแทน

“ค่ะ”

หลังจากเวลาผ่านไปจนถึงมื้อเย็นของวัน แต่ที่ต่างไปก็คือตอนนี้ปาลินทำได้เพียงหิ้วท้องรอแทนไทยกลับมา เพราะตอนนี้เลยเวลาอาหารไปครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่เขายังไม่กลับมา เธอไม่กล้ากินก่อนเขาเพราะไม่อยากให้ด่าว่าเธอได้จึงเลือกจะนั่งรอไปเรื่อยๆ

“คุณปาลินทานก่อนไหมคะ” หลังจากป้านวลดูเวลาเห็นว่าตอนนี้มันเลยเวลาอาหารเย็นมาแล้วร่วมชั่วโมงจึงเดินมาบอกกับปาลินด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวปาลรอพี่แทนก่อนดีกว่า” ปาลินหันไปตอบป้านวลด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าอีกใจหนึ่งเธอพอจะรู้ตัว ว่าเขาคงไม่อยากนั่งกินข้าวกับเธอ แต่เชื่อเถอะว่าถ้าเธอกินก่อนเขาได้หาเรื่องเธอหนักกว่าเดิมแน่

บรืนน แล้วไม่นานเสียงรถก็วิ่งเข้าบ้านมา ทำให้ป้านวลขอตัวไปรับเจ้านายตัวเอง

“คุณแทนจะทานข้าวเลยไหมคะ” ป้านวลถามแทนไทยออกไปหลังจากเดินเข้ามาในบ้าน

“ครับ” แทนไทยตอบกลับออกไปก่อนจะตรงไปยังโต๊ะกินข้าวของบ้าน โดยมีปาลินเดินตามหลังออกจากห้องนั่งเล่นไปเพราะเธอได้ยินสิ่งที่เขาพูดกับป้านวลนั่นเอง

ปาลินเดินไปช่วยแม่บ้านยกของออกมาจัดที่โต๊ะ ก่อนป้านวลจะเป็นคนตักข้าว และปาลินก็เดินมานั่งที่เก้าอี้อีกต่อถัดจากแทนไทย

“ฉันอนุญาตให้เธอนั่ง?” แทนไทยหันไปเลิกคิ้วถามปาลินด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวทันทีหลังจากเห็นเธอนั่งร่วมโต๊ะกับเขาทั้งที่เขาไม่อยากเห็นหน้าเธอมากที่สุด แต่ที่ต้องกลับมาอยู่ที่นี่ก็เพื่อจะทำให้เธอรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว หรือทำให้เธอทนไม่ไหวจนต้องออกไปจากที่นี่ก็เท่านั้น

“ปาลก็นั่งตรงนี้ประจำ” ปาลินตอบกลับออกไปตามตรง เพราะเธอนั่งกินข้าวตรงนี้ประจำทุกวันตั้งแต่เด็กจนตอนนี้

“เธอก็รู้ว่าฉันเกลียดเธอแค่ไหน เธอคิดว่าตัวเองมานั่งตรงนี้ฉันจะกินข้าวลงหรือไง!” เสียงเข้มตวาดออกไปหลังจากได้ยินคำตอบพร้อมใบหน้าที่เสแสร้งของเธอ

“.....” ปาลินเลือกจะไม่ตอบอะไรกลับไป แต่เธอก็ยังเลือกจะนั่งอยู่ที่เดิมไม่ลุก แล้วจะให้เธอลุกไปไหนในเมื่อเธอเองก็หิวแล้วเหมือนกัน และก็อย่างที่เธอบอกว่าเธอนั่งกินข้าวตรงนี้มาตลอด

เธอไม่ได้อยากเอาชนะเขา และเธอก็ยอมรับว่ากลัวเขาเหมือนกัน แต่เขาจะหาเรื่องเธอทุกอย่างแบบนี้มันก็ไม่ถูก เธอยังไม่ได้ทำอะไรผิด

“ลุกออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” เสียงกดต่ำเอ่ยออกมาจากปากของร่างสูง เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะน่าด้านแค่ไหน ถ้าเขาไล่แล้วยังไม่ไป จะมาบอกว่าเขาใจร้ายทีหลังไม่ได้เด็ดขาด

ปาลินถอนหายใจออกมาก่อนจะยอมลุกออกจากโต๊ะกินข้าวแล้วตั้งใจจะเดินขึ้นไปด้านบนเพื่อตัดปัญหา แต่เหมือนกับว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ

“เธอจะไปไหน!” เขาถามเธอขึ้นหลังจากเห็นเธอหันหลัง

“ไปข้างบนค่ะ” ปาลินหันกลับมาตอบด้วยความสงสัย ก็เขาบอกว่าเห็นหน้าเธอแล้วกินไม่ลง จะให้เธออยู่ตรงนี้เพื่ออะไร

“คนอื่นๆไปพักได้แล้ว ส่วนเธออยู่คอยรับใช้ฉัน!”