“น่าน้อยใจไหม อุ้มท้องมาก้าวเดือนแต่ไม่เหมือนแม่เลยสักนิด” ร่างบางนั่งพูดกับเด็กน้อยที่หลับไม่รู้เรื่อง ถึงแม้จะเป็นประโยคที่คล้ายตำหนิ แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นด้วยความอบอุ่น
เพราะไม่ว่าลูกชายเธอจะหน้าเหมือนเธอ หรือหน้าเหมือนคนเป็นพ่อของเขา แต่สุดท้ายเธอก็รัก รักอย่างไม่มีเงื่อนไขอะไร เพราะยังไงใจของเธอก็รักพ่อของเด็กน้อยตรงหน้าเธออยู่ดี ถึงแม้ว่าเธอจะเดินออกจากชีวิตเขามานานแล้ว ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้รักเธอ แต่สุดท้ายเธอก็หนีความจริงที่ใจเธอมีไม่พ้น นั่นคือเธอไม่เคยลืมเขา และยังรักเขาเหมือนเดิม
“อะแฮ่ม” เสียงกระแอมดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ปาลินหันไปมองยังที่มาของเสียงก่อนจะยิ้มออกมา
“มาถึงเมื่อไหร่คะ” ปาลินถามรามสูรออกไป เพราะเธอพึ่งคุยกับเขาเมื่อวานไม่เห็นเขาบอกเธอเลยสักนิดว่าจะมา
“พึ่งมาถึง ตัวเล็กหลับหรอ” รามสูรถามขึ้นก่อนจะเดินไปยังเปลของเด็กชายแทนคุณแล้วชะโงกมองหน้าเล็กที่ไม่ต้องบอกก็รู้
