“คุณกลับไปเถอะค่ะ ถ้าคุณยังรู้สึกละอายแก่ใจอยู่บ้าง อย่ามาให้ฉันกับลูกเห็นอีกเลย” คำพูดที่เหมือนคำขอร้องอ้อนวอนของคนพูด แต่กลับเป็นดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจสำหรับคนฟังอย่างแทนไทย
ที่ผ่านมาหลายวัน เขายังคงวนเวียนมาหาปาลินและลูกที่บ้านตลอด เขาอยากเจอเธอและลูก อยากได้ยินเสียง อยากอยู่ข้างๆ แต่ไม่ว่ายังไง ต่อให้เขาจะทนยืนอยู่หน้าบ้านตั้งแต่เช้าถึงเย็น ต่อให้เขาจะเฝ้ามองเข้าไปด้านในผ่านช่องประตูเล็กๆจนมองแทบไม่รู้เรื่อง ต่อให้เขาพร่ำเรียกเธอ และเฝ้าขอโทษ ขอโอกาสเธอยังไง
แต่สุดท้ายปาลินก็ไม่เคยมาเปิดประตูต้อนรับเขาเลยสักวัน เธอกลับเลือกปิดประตูในบ้านอีกชั้นอย่างเปิดเผยว่าไม่ต้อนรับเขา จนถึงวันนี้ที่เธอคงรำคาญเขาเต็มทน เลยเดินออกมาพูดประโยคนี้กับเขาก่อนจะหันหลับกลับไปย่างไม่เหลียวหลังหลับมา
.
.
“เป็นอะไร” รามสูรถามปาลินออกไปหลังจากเห็นเธอเหม่อลอยไม่พูดไม่จา ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าเพราะเรื่องอะไร แต
