Chapter 10
1193 Words
Kasunod nito ang isa pang mensahe.
SA SUSUNOD NA TUNOG NG KAMPANA, WALA KAYONG DAPAT SABIHIN.
Napatingin ako sa orasan.
8:11 P.M.
Bakit may ganitong babala?
At bakit pakiramdam ko, hindi ito basta paalala lamang?
---
Makalipas ang ilang minuto, lumabas kami ni Yana sa silid.
Wala na ang sinumang nasa labas kanina.
Tahimik ang pasilyo.
Masyadong tahimik.
Nang makarating kami sa common room, sabay-sabay silang napatingin sa amin.
“Shermaine!” tawag ni Sharon. “Akala namin kinain ka na ng kuwarto mo.”
“Sharon,” saway ni Gelay.
“Ano? Kailangan nating tumawa kahit konti. Kapag hindi, baka tuluyan na tayong mabaliw.”
“May narinig ka ba sa labas ng silid mo?” tanong ni Ivan.
Napatingin ako sa kaniya.
“Bakit?”
“May tumawag daw sa pangalan ni Roy sa kabilang hallway. Pero nasa harap namin siya.”
“Anong sinabi ng boses?”
Umiling si Ivan.
“Wala. Tumawag lang.”
“Hindi lang iyon,” singit ni Roy.
Lahat kami ay napatingin sa kaniya.
“May narinig akong boses sa likod ko habang nag-uusap kami ni Aica. Boses ko rin.”
“Anong sinabi?” tanong ni Madi.
“Sinabi nitong, ‘Huwag kang magtiwala sa kanila.’”
“Sa amin?” tanong ni Bert.
“Hindi ko alam.”
“Baka may nagbibiro lang,” sabi ni Aica, pero halatang hindi rin siya kumbinsido sa sarili niyang sinabi. “Baka may speaker sa mga hallway.”
“Kung may speaker, bakit boses mo ang ginagamit?” tanong ni Gelay.
Walang nakasagot.
Inilabas ko ang papel mula sa bag ko.
“May nakita ako.”
Inilapag ko iyon sa mesa.
Isa-isang binasa ng mga kasama ko ang nakasulat.
ANG UNANG MAMAMATAY AY HINDI ANG UNANG BIKTIMA.
ROY.
Biglang nawala ang kulay sa mukha ni Roy.
“Ano ito?” tanong niya.
“Nakita ko sa ilalim ng pinto ko,” sagot ko.
“Sino ang nag-iwan?”
“Hindi ko alam.”
Kinuha ni Ivan ang papel at sinuri ang likod nito.
“Walang fingerprint, siyempre,” sabi ni Bert. “Hindi naman tayo detective.”
“Hindi mo ba kayang seryosohin kahit isang beses?” galit na tanong ni Gelay.
“Paano ko seseryosohin? May multong nanggugulo sa atin, may school na ayaw sa sampu, at may papel na nagsasabing mamamatay si Roy. Ano ang gusto mong gawin ko, umiyak?”
“Puwede kang manahimik.”
“Puwede rin akong hindi.”
“Tumigil kayo,” utos ni Ramil.
Napatingin kami sa kaniya.
Nakaupo siya sa pinakadulong sofa, tahimik na pinagmamasdan ang papel.
“May napansin ako,” sabi niya.
“Ano?” tanong ko.
Itinuro niya ang pulang tinta sa tabi ng pangalan ni Roy.
“Hindi ito isinulat bago tayo dumating.”
“Paano mo nasabi?” tanong ni Madi.
“Dahil basa pa ang tinta.”
Hinawakan ni Ivan ang gilid ng papel, saka agad na inilayo ang daliri niya.
“May amoy.”
“Ano?” tanong ni Sharon.
“Parang kalawang.”
Dahan-dahan kong inilapit ang papel sa ilaw.
May maliliit na patak sa paligid ng pangalan ni Roy.
Hindi ko gustong isipin kung ano ang mga iyon.
“Dugo ba iyan?” bulong ni Yana.
Walang sumagot.
Sa kabilang panig ng common room, biglang bumukas ang lumang telebisyon.
Walang humawak sa remote.
Puro static ang screen.
Krrrshhh…
Krrrshhh…
Pagkatapos, lumitaw ang isang itim-at-puting larawan.
Sampung estudyante.
Nakatayo sa harap ng Eight Horizon University.
Kami iyon.
Parehong-pareho ang suot namin, ang mga bag, at maging ang posisyon namin sa litrato.
Ngunit may isang pagkakaiba.
Sa larawan, nakayuko si Roy.
At sa likod niya ay may isang babaeng nakaputi na nakapatong ang kamay sa balikat niya.
“Patayin mo iyan!” sigaw ni Sharon.
Sinubukan ni Bert ang remote.
Walang nangyari.
Biglang gumalaw ang ulo ng babaeng nasa screen.
Dahan-dahan itong lumingon sa direksiyon ni Roy.
Pagkatapos, ngumiti.
Napatayo si Roy.
“Hindi ako iyan,” sabi niya.
“Alam namin,” sagot ni Ivan.
“Hindi! Hindi ko ibig sabihin ang litrato!” Halos mabasag ang boses niya. “Hindi ko kilala ang babaeng iyan!”
Biglang namatay ang telebisyon.
Kasabay niyon, may kumalabog sa itaas.
Isang mabigat na tunog.
Parang may nahulog na katawan.
Napatingin kaming lahat sa kisame.
Pagkatapos, narinig namin ang mabagal na pagkaladkad ng isang bagay sa ikalawang palapag.
Mula sa dulong hallway.
Mula sa direksiyon ng Room 8.
---
“Walang aalis dito,” sabi ni Gelay.
“Hindi naman ako aalis,” sagot ni Bert. “Gusto ko lang siguraduhing may mga bintana tayong puwedeng talunan kapag kailangan.”
“Walang tatalon,” sabi ni Ivan. “Kailangan nating maintindihan ang nangyayari.”
“Madaling sabihin kapag hindi ikaw ang pinapatay!”
“Wala pang namamatay,” mariing sabi ni Roy.
Napatingin ako sa kaniya.
Hindi niya ako tiningnan.
Nakatingin siya sa papel na may pangalan niya.
“Wala pang namamatay,” ulit niya, na para bang sinusubukan niyang kumbinsihin ang sarili niya.
Lumapit ako sa kaniya.
“Roy, may kailangan akong itanong.”
“Ano?”
“Bago tayo dumating dito, may alam ka na ba tungkol sa Eight Horizon University?”
Saglit siyang natahimik.
Masyadong maikli para mapansin ng iba.
Pero sapat para mapansin ko.
“Wala,” sagot niya.
“Sigurado ka?”
“Bakit mo ako tinatanong?”
“Dahil pangalan mo ang unang lumitaw sa mapa. At ngayon, ikaw ang nasa babala.”
“Hindi ibig sabihin niyon ay may alam ako.”
“Tama.”
Huminga ako nang malalim.
“Pero hindi rin ibig sabihin niyon na wala.”
Tumingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon mula nang dumating kami, may nakita akong tunay na takot sa mga mata niya.
“Shermaine,” mahina niyang sabi, “kung may malaman ka tungkol sa akin, huwag kang agad maniwala sa nakikita mo.”
Bago pa ako makapagtanong, tumayo siya at lumayo.
Sinundan ko siya ng tingin.
May itinatago siya.
Hindi ko alam kung ano.
Hindi ko alam kung konektado ba iyon sa mapa o sa university.
Pero may isang bagay na hindi ko maalis sa isip ko.
Ang babaeng nakaputi sa litrato ay nakahawak sa balikat niya na para bang matagal na niya itong kilala.
At ang pangalan niya ang unang isinulat sa pulang tinta.
---
Makalipas ang ilang minuto, dumating si Ma’am Badet.
Hindi namin narinig ang kaniyang mga yabag.
Bigla na lamang siyang nakatayo sa may pintuan ng common room.
“Bakit gising pa kayo?”
Walang sumagot agad.
“May narinig po kaming kakaiba,” sabi ni Yana.
“Dito?”
“Opo. Sa hallway. At may nangyari rin sa telebisyon.”
Tumingin si Ma’am Badet sa patay na screen.
Pagkatapos, sa papel na nasa mesa.
Nang makita niya ang pangalan ni Roy, biglang nanigas ang kaniyang mukha.
“Saan ninyo nakuha iyan?”
“May nag-iwan sa silid ko,” sagot ko.
Dahan-dahan siyang lumapit.
“May iba pa bang nakakita nito?”
“Lahat po kami,” sagot ni Ivan.
Pumikit si Ma’am Badet na para bang pinipigilan ang isang bagay na gustong kumawala sa kaniya.
“Makinig kayong mabuti.”
Walang gumalaw.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD