Chapter 11
533 Words
“May walong tuntunin ang university. Hindi ko kayo obligadong turuan kung paano mabuhay rito, pero kung gusto ninyong umabot ng bukas, kailangan ninyong sumunod.”
“Eight rules?” tanong ni Aica.
“Oo.”
“Bakit hindi ninyo sinabi sa amin kanina?” tanong ni Gelay.
“Dahil hindi pa ninyo kailangang malaman ang lahat.”
“Eh ngayon po?” tanong ni Sharon. “Kailangan na ba naming malaman dahil may babaeng multo sa telebisyon?”
Hindi siya pinansin ni Ma’am Badet.
Sa halip, tumingin siya sa orasan sa dingding.
7:59 P.M.
Napatitig ako sa orasan.
Hindi iyon maaari.
Kanina ay lampas alas-otso na.
Tiningnan ko ang cellphone ko.
7:59 P.M.
Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ko.
Bumalik ang oras.
O baka hindi pala umusad ang oras mula nang marinig namin ang unang kampana.
“Kapag tumunog ang kampana,” sabi ni Ma’am Badet, “hindi kayo magsasalita.”
“Ano?” tanong ni Bert.
“Hindi kayo tatawa. Hindi kayo sisigaw. Hindi kayo sasagot kahit may tumawag sa pangalan ninyo.”
“Bakit po?” tanong ni Yana.
“Dahil may mga bagay na naghihintay lamang na marinig ang inyong tinig.”
Sa sandaling iyon, tumunog ang kampana.
Isang beses.
Dalawang beses.
Tatlo.
Hanggang walong ulit.
Pagkatapos ng huling tunog, tila nilamon ng katahimikan ang buong dormitoryo.
Hindi ko marinig ang paghinga ng mga kasama ko.
Hindi ko marinig ang hangin.
Hindi ko marinig ang sarili kong t***k ng puso.
At saka ko narinig ang boses.
“Shermaine…”
Boses ng isang lalaki.
Mula sa likod ko.
Hindi ako lumingon.
“Shermaine Gracias…”
Mas malapit na.
Nanigas ang mga tuhod ko.
Hindi ko alam kung sino ang nagsasalita.
Hindi ko alam kung paano nito nalaman ang buong pangalan ko.
Pero naalala ko ang babala.
Huwag sumagot.
Huwag gumawa ng ingay.
Huwag pansinin ang mga tinig.
“Shermaine…”
May humawak sa balikat ko.
Halos mapasigaw ako, ngunit kinagat ko ang loob ng pisngi ko upang pigilan ang sarili.
Sa gilid ng paningin ko, nakita kong namumutla si Yana. Nakapikit si Sharon habang mahigpit na nakahawak sa kamay ni Gelay. Si Ivan ay nakatitig sa sahig. Si Aica ay nanginginig.
At si Roy—
Wala siya sa tabi ko.
Nasaan si Roy?
Hindi ako puwedeng magsalita.
Hindi ako puwedeng magtanong.
Hindi ako puwedeng lumingon.
Muling dumampi ang malamig na daliri sa balikat ko.
Pagkatapos, may bumulong sa mismong tainga ko.
“Hindi mo ba ako naaalala?”
Pumikit ako.
Sa isip ko, paulit-ulit kong sinabi ang pangalan ko.
Shermaine.
Shermaine.
Shermaine.
Ayokong marinig ang ibang boses.
Ayokong sagutin ang sinuman.
Ayokong malaman kung sino ang nasa likod ko.
Ngunit ang susunod na bumulong ay hindi isang pangalan.
Isa itong pangungusap.
“Ang pamilya mo ang nagsimula nito.”
Biglang nanginig ang buong gusali.
May kumalabog sa itaas.
May sumigaw sa malayo.
At sa kabila ng lahat ng babala, narinig ko ang boses ni Roy.
“SHERMAINE, TUMAKBO KA!”
Nanginig ang buong katawan ko.
Dahil alam kong boses niya iyon.
Ngunit hindi ko alam kung ang Roy na tumatawag sa akin ay ang tunay na Roy…
O ang bagay na matagal nang nakasunod sa kaniya.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD