CHAPTER 13
850 Words
“May kailangan akong sabihin,” sabi ko.
Lahat sila ay napatingin sa akin.
Inilabas ko ang papel na natagpuan ko sa ilalim ng pinto ko.
“Bago tumunog ang kampana, may iniwan ito sa silid ko.”
Kinuha ni Sharon ang papel at binasa nang malakas ang unang pangungusap.
“Ang unang mamamatay ay hindi ang unang biktima…”
Bigla siyang tumigil.
“Bakit?” tanong ni Bert.
Itinuro niya ang pangalan sa ibaba.
“Roy.”
Napapikit si Yana.
“Hindi ibig sabihin nito na patay na siya,” sabi ni Ivan. “Walang nakakita sa kaniyang namamatay.”
“Tama,” sagot ko. “Pero may isang bagay na hindi ko maintindihan.”
“Ano?”
“Kung ang unang mamamatay ay hindi ang unang biktima… sino ang unang biktima?”
Biglang may tunog na nagmula sa itaas.
Isang marahang kaluskos.
Pagkatapos, tatlong katok.
Tok.
Tok.
Tok.
Napatingin kaming lahat sa kisame.
Mula sa itaas, may narinig kaming boses.
Boses ni Roy.
“Guys? Nandito ako.”
Napahakbang si Bert patungo sa hagdan.
“Roy!”
Hinawakan ni Ivan ang braso niya.
“Sandali.”
“Bakit?”
“Hindi natin alam kung siya talaga iyon.”
“Kaibigan natin siya!” sagot ni Bert, pilit na kumakawala.
“Kung kaibigan mo siya, huwag mong ilagay sa panganib ang lahat dahil lang narinig mo ang boses niya!”
Nagkatinginan sila.
Sa wakas, huminto si Bert.
Muling nagsalita ang boses sa itaas.
“Bert, tulungan mo ako.”
Nanigas siya.
Dahil may isang bagay na kakaiba sa pagkakataong ito.
Hindi lamang boses ni Roy ang narinig namin.
Narinig din namin ang tunog ng pag-iyak.
At ang susunod na sinabi nito ay tuluyang nagpabago sa mukha ni Bert.
“Bert… ako ito. Huwag mo akong iwan. Tulad ng ginawa mo sa kaniya.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
“Ano'ng ibig sabihin no’n?” tanong ni Sharon.
Hindi sumagot si Bert.
Sa halip, bigla siyang napaatras at napaupo sa sofa.
“Bert?” tawag ni Gelay.
“Wala.”
“May alam ka ba tungkol dito?” tanong ko.
Umiling siya.
Pero hindi niya ako matingnan.
At sa unang pagkakataon, nakita kong natakot si Bert hindi dahil sa multong nasa itaas.
Kundi dahil sa isang bagay na alam niyang maaaring mabunyag.
---
Dumating si Ma’am Badet ilang minuto pagkaraan.
Hindi ko alam kung saan siya nanggaling, pero tila hindi siya nagulat na nawawala si Roy.
“Nasaan ang isa?” tanong niya.
“Si Roy po?” sagot ni Ivan. “Hindi namin alam.”
Napatingin siya sa attendance sheet.
Pagkatapos ay marahang pumikit.
“Hindi dapat nangyari ito ngayong gabi.”
“Ma’am, ano pong nangyari?” tanong ko.
Hindi siya sumagot agad.
“May lumabag ba sa tuntunin?”
Nagtanong ang lahat nang sabay-sabay.
“Anong tuntunin?”
“Paano po namin malalaman?”
“May ginawa po ba kami?”
Itinaas ni Ma’am Badet ang isang kamay.
“Tumahimik kayo.”
Isa-isa kaming natahimik.
“May walong tuntunin ang Eight Horizon University. Hindi sila simpleng babala. Mga hangganan ang mga iyon. Kapag nilabag ninyo ang isa, maaaring may kunin sa inyo ang university.”
“Pero wala naman kaming ginawa!” sabi ni Sharon.
“Sigurado ka?”
Natahimik siya.
Tumingin si Ma’am Badet sa bawat isa sa amin.
“Wala bang sumagot sa isang tinig?”
Walang umimik.
“Wala bang tumawag sa pangalan ng iba?”
Tahimik pa rin kami.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
“Shermaine, may narinig ka ba?”
Naramdaman kong bumilis ang t***k ng puso ko.
Naalala ko ang malamig na kamay sa balikat ko.
Ang boses ng matandang babae.
At ang pangungusap na bumulong sa akin.
Ang pamilya mo ang nagsimula nito.
Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin ang totoo.
Hindi ko alam kung ang pagtatago ng impormasyong iyon ay makatutulong sa amin o lalo lamang maglalagay sa amin sa panganib.
“Wala po akong sinagot,” sabi ko.
Hindi ko sinabi na may humawak sa akin.
Hindi ko sinabi na may boses na nagsabing kilala ako nito.
At hindi ko sinabi ang tungkol sa pamilya ko.
Dahan-dahang tumango si Ma’am Badet.
“Kung ganoon, makinig kayong mabuti. Kapag may tumawag sa inyo mula sa isang lugar na hindi ninyo nakikita, huwag kayong lalapit. Kapag may humingi ng tulong gamit ang boses ng isang taong kilala ninyo, huwag kayong agad maniniwala.”
“Paano po si Roy?” tanong ni Yana.
“Kung tunay na si Roy ang nasa itaas, mahahanap natin siya.”
“At kung hindi?” tanong ni Ramil.
Tumingin sa kaniya si Ma’am Badet.
“Kung hindi, mas mabuting huwag ninyo siyang mahanap.”
Walang nagsalita.
Pagkatapos ay inilabas niya ang isang lumang susi mula sa bulsa niya.
“Manatili kayo rito. Huwag kayong lalabas hangga't hindi ako bumabalik.”
“Saan po kayo pupunta?” tanong ni Ivan.
“Sa principal.”
“Pero kailangan naming hanapin si Roy.”
“Hindi ninyo siya mahahanap sa paraang iniisip ninyo.”
Bago pa kami makapagtanong, lumabas na siya at isinara ang pinto.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD