CHAPTER 14
1292 Words
Narinig namin ang pag-ikot ng susi sa kandado.
Napatingin si Sharon sa pinto.
“Hindi ko alam kung mas nakakatakot ang mga multo rito o ang mga gurong nagtatrabaho sa paaralang ito.”
Walang natawa.
Dahil sa pagkakataong iyon, pare-pareho naming naisip ang isang bagay.
Kung alam ng mga guro ang tungkol sa sumpa, bakit hindi nila kami tinutulungan?
At kung hindi nila alam ang buong katotohanan…
sino ang tunay na may kontrol sa Eight Horizon University?
---
Hindi ako mapakali.
Kahit nasa common room kaming lahat, pakiramdam ko ay may mga matang nakasunod sa bawat galaw ko.
Paulit-ulit kong naaalala ang sinabi ng boses.
Ang pamilya mo ang nagsimula nito.
Ano ang kinalaman ng pamilya Gracias sa lugar na ito?
Bakit alam ng hindi ko nakikita ang buong pangalan ko?
At bakit pakiramdam ko, matagal na akong hinihintay ng university?
Nang mapansin kong abala ang iba sa pag-uusap, dahan-dahan akong lumapit sa lumang kabinet sa sulok ng common room.
May ilang libro roon na natatakpan ng alikabok.
Mga lumang yearbook.
Mga rekord ng estudyante.
At isang makapal na album na walang pamagat.
Binuksan ko iyon.
Sa unang pahina ay may litrato ng Eight Horizon University bago pa ito napalibutan ng mga punong nakita namin sa labas.
Sa ilalim ng litrato ay may petsa.
1926.
Napakunot ang noo ko.
Halos isang daang taon na ang nakalipas.
Binaligtad ko ang pahina.
May mga lumang larawan ng mga estudyante, guro, at mga taong nakatayo sa harap ng pangunahing gusali.
Walong estudyante sa bawat larawan.
Walang siyam.
Walang sampu.
Hanggang sa makarating ako sa isang pahinang tila pinunit at muling idinikit.
May nakasulat doon sa lumang tinta.
THE ORIGINAL EIGHT.
Sa ilalim ng pamagat ay may walong pangalan.
Hindi ko kilala ang karamihan sa mga iyon.
Ngunit ang huling pangalan ay nagpatigil sa paghinga ko.
ELARA GRACIAS.
Napaatras ako.
Gracias.
Apelyido ko.
Hindi ko alam kung sino si Elara, pero bakit siya kabilang sa mga unang estudyante ng university?
Binaligtad ko ang pahina at nakita ang isang maliit na larawan.
Isang dalagang may mahabang buhok, mapupungay na mata, at seryosong ekspresyon.
May kakaiba sa mukha niya.
Hindi dahil kamukha ko siya nang eksakto.
Kundi dahil sa mga mata niya.
Pareho kami ng hugis ng mga mata.
Pareho ang maliit na marka sa ilalim ng kaliwang mata.
At sa leeg niya ay may suot siyang kuwintas na may walong bilog na magkakaugnay.
Hinawakan ko ang leeg ko.
Wala akong suot na kuwintas.
Ngunit bigla kong naalala ang isang bagay mula sa pagkabata ko.
Isang kahong kahoy na itinago ng lola ko sa ilalim ng kaniyang kama.
Isang kuwintas na hindi niya ako pinahawakang kahit kailan.
At ang paulit-ulit niyang sinasabi tuwing tinatanong ko kung bakit.
May mga alaala, Shermaine, na hindi dapat gisingin.
Nanginginig kong ibinalik ang tingin ko sa litrato.
Sa likod nito ay may nakasulat na pangungusap.
ANG HULING TAGAPAGMANA ANG MAGBUBUKAS NG IKAWALONG PINTUAN.
Biglang may humawak sa balikat ko.
Napasinghap ako at mabilis na napalingon.
Si Madi.
“Anong ginagawa mo?” bulong niya.
Itinuro ko ang litrato.
“Kilála mo ba si Elara Gracias?”
Nang makita niya ang pangalan, agad niyang isinara ang album.
“Masyadong maaga.”
“Ano?”
“Wala kang nakita.”
“Madi, ano ba ang alam mo?”
Tumingin siya sa akin nang matagal.
Pagkatapos ay inilapit ang mukha niya sa akin at bumulong.
“Kung gusto mong mabuhay rito, Shermaine, huwag mong hanapin ang lahat ng sagot sa iisang gabi.”
“Pero apelyido ko ang nakasulat!”
“Alam ko.”
Natahimik ako.
“Ano'ng ibig mong sabihin, alam mo?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, tumingin siya sa likod ko.
Biglang nagbago ang ekspresyon niya.
“May nakakita sa atin.”
Lumingon ako.
Walang tao.
Ngunit nang bumalik ako sa kabinet, wala na ang album.
Ang litrato ni Elara Gracias.
Ang pahinang may walong pangalan.
Ang sulat tungkol sa ikawalong pintuan.
Lahat ay nawala.
Parang hindi ko kailanman binuksan ang kabinet.
“Nasaan ang libro?” tanong ko.
Hindi sumagot si Madi.
Nakatitig lamang siya sa sahig.
At doon ko napansin ang isang bagay.
May maliit na patak ng pulang tinta sa dulo ng sapatos niya.
Kapareho ng tinta sa pangalan ni Roy.
---
Nang bumalik ang iba sa kanilang mga silid, nanatili akong nakaupo sa common room.
Hindi ko alam kung sino ang dapat kong pagkatiwalaan.
Si Madi, na tila may alam tungkol kay Elara Gracias.
Si Bert, na natakot nang marinig ang tungkol sa isang taong iniwan niya.
O si Roy, na biglang nawala matapos mabanggit sa isang babala.
At sa gitna ng lahat ng iyon, naroon ang pangalan ko.
Shermaine Gracias.
Hindi ako kasama sa walong pangalan.
Hindi ako kinikilala ng university.
Pero kung totoo ang nakasulat sa lumang litrato, may koneksiyon ang pamilya ko sa lugar na ito.
Kailangan kong malaman kung ano iyon.
Nang makabalik ako sa silid ko, nakita kong may sobre sa ilalim ng unan ko.
Wala iyon kanina.
Maingat ko itong binuksan.
May isang lumang litrato sa loob.
Isang lalaki at isang babae ang magkatabing nakatayo sa harap ng isang puno.
Magkahawak ang kanilang mga kamay.
Hindi ko kilala ang lalaki.
Ngunit ang babae—
Siya ang babaeng nasa litrato ng The Original Eight.
Si Elara Gracias.
Sa likod ng larawan ay may sulat na halos hindi na mabasa.
Para sa babaeng magmamana ng ating kasalanan.
Sa ibaba ay may isa pang pangungusap.
Kapag nagkita ang dugo ng Gracias at Llamor, muling magigising ang sumpa.
Llamor.
Ang apelyidong iyon ay pamilyar.
Nakita ko na iyon sa mga lumang dokumento tungkol sa kasaysayan ng university.
At sa unang pagkakataon, naisip ko ang misteryosong lalaking nakita namin sa hagdan ng pangunahing gusali.
Ang lalaking nakaitim.
Ang lalaking tila ako lamang ang tinitingnan.
Hindi ko alam kung Llamor siya.
Hindi ko alam kung may kaugnayan siya sa litrato.
Pero kung totoo ang sulat, may dalawang pamilyang nakatali sa sumpa.
Gracias.
At Llamor.
Muli kong binaligtad ang litrato.
May maliit na marka sa sulok nito—walong bilog na magkakaugnay.
Ngunit sa gitna ng mga bilog ay may isang pulang guhit na hindi ko napansin kanina.
Sa ilalim nito ay may bagong salitang nakasulat.
HE KNOWS.
May alam siya.
Sino?
Ang lalaking nakaitim?
Si Sir Monching?
O si Madi?
Hindi ko alam.
Ngunit may isa pang bagay na mas nakakatakot.
Sa likod ng litrato, sa pinakailalim ng sulat, may isang pangalan na tila isinulat kamakailan lamang.
JAVIEN LLAMOR.
Napatigil ako.
Hindi ko pa nakikilala ang taong iyon.
Hindi ko pa naririnig ang kaniyang boses.
Ngunit bakit pakiramdam ko, ang pangalang iyon ang sagot sa lahat ng tanong ko?
Biglang may kumatok sa bintana.
Tatlong beses.
Tok.
Tok.
Tok.
Hindi ako gumalaw.
Dahil nasa ikalawang palapag ang silid ko.
At sa labas ng bintana, may isang lalaking nakatayo sa makitid na pasamano.
Nakaitim ang suot niya.
Hindi ko makita nang malinaw ang mukha niya.
Ngunit sa kamay niya ay may hawak siyang kaparehong litrato.
Itinaas niya iyon upang makita ko.
Pagkatapos ay marahan niyang idinikit ang isang daliri sa kaniyang labi.
Huwag kang magsalita.
Mabilis akong umatras.
Nang muli akong tumingin sa bintana, wala na siya.
Sa salamin, may naiwan lamang na bakas ng isang daliring dumaan sa alikabok.
At sa gitna ng bakas ay may nakasulat na salita.
HIDE.
Itinago ko ang litrato sa ilalim ng kutson.
Hindi ko alam kung sino ang lalaking iyon.
Hindi ko alam kung bakit niya ako binabalaan.
Ngunit alam kong hindi pa rito nagtatapos ang lahat.
Dahil sa unang pagkakataon mula nang makarating kami sa Eight Horizon University, may isang bagay akong naunawaan.
Hindi lamang kami ang may tinatagong lihim.
May mga taong matagal nang nakakaalam ng katotohanan.
At may isang taong handang gawin ang lahat upang hindi ko iyon matuklasan.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD