İnsanın içindeki tüm yollar, bütün yolculuklar ve geri de kalışlar bitmek bilmeyen fırtınalı mevsimler gibiydi. İnsan her seferinde biteceğine inanıyor bu kez yolu tamamladığını düşündükçe daha büyük bir rüzgara yüzünü dönüyordu. Melek yürümüş, koşmuş, nefes nefese kalmış ancak bir türlü bitişi görememişti. Ne zaman eline ufak bir umut kırıntısı düştüğünü düşünse inandığı yerden kırılmıştı. Canının yandığını bütün zamanlar kalbinin dört odacığına yas duvarları olmuştu. İyileşmek için verdiği savaşlar aldığı yaralardan daha çok kanatıyordu.
"Anladığım kadarıyla yeni bir hayata yeni bir Melek olarak başlamak istiyorsun." Dedi karşısında gülümseyen kadın. Melek aralarındaki sehpadan bakışlarını kaldırıp sarı saçlarını omuzlarına sermiş kadına baktı. Orta yaşlarının sonuna yaklaşan kadının yü
