Kardelen(berdel)

Sürpriz

Kardelen:

Nişan gecesinden sonra her şey bir rüya gibi geliyordu. Baran’la aramızdaki o ince çizgi artık tamamen kaybolmuştu. İçimde büyüyen hisleri inkâr etmeyi bırakmıştım. Ama bu, yeni bir korkunun kapımı çalmadığı anlamına gelmiyordu.

Oturduğum koltukta derin düşüncelere dalmışken, telefonum titredi. Baran’dan bir mesaj gelmişti.

Baran: “Bugün seni kaçırıyorum. Hazır ol.”

Gözlerimi kısarak ekrana baktım. Kaçırmak mı? Ne yapmaya çalışıyordu bu adam? Hemen cevap yazdım.

Kardelen: “Nereye?”

Birkaç saniye sonra cevap geldi.

Baran: “Sürpriz.”

Tam bu sırada Melih kapıdan kafasını uzattı.

Melih: “Ablam, bu aralar neye böyle gülümsüyorsun? Baran abi mesaj atsın hemen mutlu oluyorsun.”

Ona ters ters baktım.

Kardelen: “Benimle uğraşma Melih, büyüyünce anlarsın.”

Melih: “Büyüyünce mi? Ablam,bu hareketlerine bakılırsa ben senden daha olgunum!”

Gülerek koltuğa gömüldüm. O sırada telefonum yine titredi.

Baran: “Kapının önündeyim. Çık, bekletme.”

Bunun şaka olmadığını anlamam uzun sürmedi. Aynaya son bir kez bakıp montumu aldım ve dışarı çıktım. Kapının önünde Baran, arabanın kapısını açmış beni bekliyordu.

Kardelen: “Gerçekten mi? Beni böyle kaçırıyor musun?”

Baran (gülümseyerek): “Kendi rızanla kaçıyorsun aslında, ama kaçırılmış gibi hissetmek daha heyecan verici.”

Gözlerimi devirdim ama içimde tarif edemediğim bir heyecan vardı. Arabaya bindim ve merakla ona döndüm.

Kardelen: “Nereye gidiyoruz?”

Baran: “Söylemiştim. Sürpriz.”

Motor sesiyle birlikte yola çıktık. İçimde tatlı bir huzursuzluk vardı. Onunla nereye gidersem gideyim, kendimi güvende hissediyordum.

✨✨✨

Dilan:

Adar’la olan kahve buluşmamızdan sonra, içimde tuhaf bir huzur vardı. Onun yanında artık eskisi gibi gergin hissetmiyordum. Ama hâlâ bu ilişkinin nereye gideceğini kestiremiyordum.

O gün Kardelen’in nişan gecesiyle ilgili konuşmak için buluşmuştuk. Ama iş, çok farklı bir noktaya gelmişti.

Telefonum çaldığında, Adar’ın ismini görünce istemsizce gülümsedim.

Dilan: “Efendim?”

Adar: “Bu nasıl bir açma şekli Dilan? Sanki arayan ben değil de su faturasını soran adam.”

Gözlerimi devirdim.

Dilan: “Ne var Adar?”

Adar: “Bugün ne yapıyorsun?”

Dilan: “Evde dinleneceğim.”

Adar: “Yanlış cevap. Bugün benimle geliyorsun.”

Kaşlarımı çattım.

Dilan: “Nereye?”

Adar: “Güven bana, seveceğin bir yere.”

İçimden “Baran ve Kardelen’den mi öğrendi bu gizemli olayı?” diye düşündüm ama merak etmeden de duramadım.

Dilan: “Tamam, ama geç kalırsan beklemem.”

Adar: “Söz veriyorum, tam vaktinde olacağım.”

Telefonu kapattıktan sonra bir an durdum. Ben gerçekten bu adamdan hoşlanıyor muydum? Kalbimin hızını hissettiğimde cevabımı biliyordum.

Baran:

Arabayı sahil kenarındaki küçük bir kafenin önüne park ettim. Kardelen merakla etrafına baktı.

Kardelen: “Burası…”

Baran (gülümseyerek): “Burası bizim için özel olacak.”

Onu kafenin içindeki en güzel köşeye oturttum. Duvarda eski tarz çerçeveler, loş ışıklar ve fonda hafif bir müzik vardı. Kardelen, etrafı incelerken ben sadece ona bakıyordum.

O, benim için gerçekten en özeliydi.

Kardelen (şüpheyle): “Burada gizli bir planın var mı?”

Baran (gülümseyerek): “Aslında var.”

Kardelen kaşlarını kaldırdı.

Baran: “Seninle burada bir anı başlatmak istiyorum. Bundan sonra her özel günümüzde buraya geleceğiz.”

Kardelen’in yüzündeki gülümsemeyi görmek dünyalara bedeldi.

Kardelen: “Bu kadar romantik olmanı beklemiyordum.”

Baran: “Senin için her şey olurum.”

Gülümsedi, elini elime koydu. Ve o an, her şeyin tam olması gerektiği gibi olduğunu hissettim.

Ama bilmediğimiz bir şey vardı… Hayat, planladığımız kadar kolay olmayacaktı.