Chapter 9 – Sa Gitna ng Pagsubok
773 Words
Nasa loob ng opisina si Arianna nang gabing iyon, nakatitig sa malalaking salamin na tanaw ang buong siyudad. Mga ilaw ng gusali, sasakyan, at mga taong abala sa kani-kanilang buhay. Sa labas, tila walang problema—pero sa loob ng kanyang dibdib, tila may bagyong hindi matahimik.
Hindi niya alam kung paano siya nahulog sa ganitong sitwasyon. Siya, ang babaeng pinapantasyahan ng lahat bilang perpektong CEO—matapang, matalino, walang takot. Pero ngayong unti-unti siyang nahuhulog kay Nathan, pakiramdam niya’y parang bata ulit siya na hindi alam kung saan patutungo.
“Miss Monteverde?”
Isang banayad na katok mula sa pintuan ang pumunit sa katahimikan.
Kilala niya agad ang boses. Si Nathan.
“Ano iyon?” sagot niya, pinipilit maging kalmado kahit kumakabog ang dibdib.
Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok siya. Hindi ito gaya ng dati na naka-uniporme pa ng simpleng staff—ngayon, naka-long sleeves siya na medyo gusot, halatang galing pa rin sa buong araw na pagtatrabaho. Ngunit sa mga mata nito, may kakaibang sinseridad at lambing na agad nakakaalis ng pagod.
“Akala ko uuwi ka na,” sabi ni Nathan, lumapit sa mesa niya. “Mag-aalas-otso na. Hindi ka pa ba pagod?”
Ngumiti siya ng mapait. “Kung CEO ka, sanay ka na sa puyat. Pero ikaw? Bakit nandito ka pa?”
Umiling si Nathan, bahagyang nakangiti. “Kung iiwan kita dito mag-isa, paano ko masisiguro na kakain ka man lang ng maayos?”
Natawa si Arianna kahit ayaw niyang ipakita. “Hindi mo na kailangang alalahanin iyon.”
“Hindi kita kayang hindi alalahanin,” sagot ni Nathan, diretso at walang halong biro.
Natigilan si Arianna. Hindi niya alam kung bakit ganoon na lang ang bigat ng simpleng mga salitang iyon. Parang dumiretso sa puso niya, bumangga sa pader na matagal na niyang itinayo para hindi na masaktan.
“Hindi mo ako kilala ng lubusan,” malamig niyang sagot, pilit tinatabunan ang nararamdaman.
Lumapit si Nathan, nakatitig sa kanya. “Kaya nga… gusto pa kitang makilala.”
Tahimik. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang malalayong tunog ng kalsada. Sa unang pagkakataon, hindi alam ni Arianna kung anong sasabihin. Siya, ang babaeng sanay laging may sagot, laging may desisyon—ngayon ay parang nawala ang lahat ng tiwala sa sarili.
“Bakit ako?” bigla niyang tanong, halos pabulong. “Maraming babae diyan. Mas simple. Mas madaling mahalin. Hindi komplikado tulad ko.”
Tumingin si Nathan diretso sa mata niya. “Kasi ikaw si Arianna. Ikaw ang babaeng kayang humarap sa lahat ng hamon. Pero sa likod ng lakas na iyon, may isang pusong naghahanap lang ng tunay na pagmamahal. At kung papayagan mo ako, gusto kong ako ang magbigay noon.”
Napalunok si Arianna, pilit pinipigilan ang sariling puso na tumalon palabas sa dibdib. Ang bawat salitang lumalabas kay Nathan ay tila masyadong totoo, masyadong totoo para hindi maramdaman.
Ngunit bago pa man siya makapagsalita, biglang nag-ring ang kanyang cellphone. Isang pangalan ang lumabas sa screen—“Dad.”
Agad siyang natahimik, parang binuhusan ng malamig na tubig. Dahan-dahan niyang sinagot ang tawag.
“Arianna,” malamig na boses ng kanyang ama. “Narinig ko, may isang empleyado kang masyadong pinapansin nitong mga nakaraang linggo. Huwag mong kalimutang Monteverde ka. Hindi ka maaaring bumaba sa antas ng isang ordinaryo.”
Natigilan si Arianna, napatingin kay Nathan na nakamasid lang, halatang narinig ang ilang bahagi ng usapan.
“Dad, trabaho lang ang lahat ng iyon,” mabilis niyang tugon, kahit ramdam niyang nanginginig ang boses.
“Siguraduhin mo. Hindi ako papayag na may makasisira sa pangalan ng pamilya natin. Kung kailangan, ipatanggal ko siya agad.”
“Wag, Dad!” mabilis niyang sigaw bago niya napigilan ang sarili. Napansin niyang nanlaki ang mata ni Nathan sa reaksyon niya.
“Bakit? Huwag mong sabihing…” Ngunit agad na ibinaba ng kanyang ama ang tawag, iniwan siyang nanginginig, hawak pa rin ang cellphone.
Tahimik. Walang kumikilos.
“Arianna…” mahinang tawag ni Nathan. “Ako ba ang tinutukoy ng ama mo?”
Hindi siya agad nakasagot. Pero kita sa mga mata ni Nathan ang kasagutan bago pa man niya masabi.
Lumapit ito, hawak ang kamay niya. “Hindi ako aalis. Kahit anong sabihin ng pamilya mo. Kahit anong gawin nila. Hindi ako uurong.”
Naluha si Arianna, hindi dahil mahina siya, kundi dahil sa wakas may isang taong nagsabing hindi siya iiwan. At doon niya napagtanto—oo, unti-unti na siyang nahuhulog.
Pero alam niyang hindi magiging madali ang lahat. Dahil ang pagmamahalang ito… magiging laban hindi lang para sa puso nila, kundi laban din sa mga taong ayaw silang maging masaya.
- Writer
