Chapter 3 – Ang Simula ng Paglalapit
420 Words
Pumasok si Nathan sa opisina ng kompanya ni Arianna nang may halong kaba. Kahit simpleng staff lang siya sa creative team, pakiramdam niya ay mabigat ang responsibilidad. Kahapon lang, pinagalitan siya ng CEO dahil sa isang maliit na pagkakamali. At ngayon, siya ang naatasang mag-present ng ideya para sa bagong campaign ng kumpanya.
Habang nakaupo siya sa conference room, ramdam niya ang bilis ng t***k ng kanyang puso. Sa unahan, nakaupo si Arianna—elegante, seryoso, at nakasandal na parang isang reyna sa kanyang trono. Hindi man niya aminin, nanginginig ang mga kamay niya habang hawak ang laptop.
“Mr. Ramirez,” malamig na boses ni Arianna, “handa ka na ba?”
Saglit siyang napalunok. “O-opo, Ma’am.”
Nag-umpisa siyang magpresenta ng kanyang ideya. Mahigpit ang kanyang pagkakahawak sa remote clicker habang pinapakita ang mga slides. Sa bawat segundo, ramdam niya ang mga mata ng lahat ng executives na nakatingin sa kanya. Ngunit higit sa lahat, ang matalim na titig ng CEO.
“Ang konsepto po natin ay simple,” paliwanag ni Nathan, pinipilit maging maayos ang boses. “Isang kwento tungkol sa pangarap at determinasyon. Gusto kong ipakita na ang ating brand ay hindi lang para sa mayayaman, kundi para rin sa ordinaryong tao na may pangarap…”
Tahimik ang silid. Hindi niya alam kung tama ba ang kanyang approach, o kung nagkamali na naman siya.
Biglang nagsalita si Arianna. “Interesting.”
Napatingin siya. Hindi malamig ang tono—bagkus, may bahid ng interes. “Ituloy mo,” dagdag ng CEO.
Lumakas ang loob niya. Inilahad niya ang buong ideya, at matapos ang mahaba-habang presentasyon, naramdaman niya ang kaunting ginhawa nang makitang hindi nakasimangot si Arianna.
“Good work,” malamig pero totoo ang sinabi ni Arianna. “Pero tandaan mo, Nathan… sa mundo ng negosyo, hindi sapat ang ‘pangarap.’ Kailangan ng konkretong resulta.”
Napayuko siya, ngunit hindi niya maiwasang ngumiti nang kaunti. Para bang iyon na ang unang papuri na natanggap niya mula sa isang makapangyarihang tao tulad ni Arianna.
Pagkatapos ng meeting, lumabas siya ng conference room na halos bumagsak sa kaba. Ngunit bago siya makalayo, narinig niya ang boses ng CEO.
“Nathan,” tawag ni Arianna.
Napalingon siya. “Yes, Ma’am?”
“Hindi lahat ng mahina ay nawawalan ng laban,” mahinang sambit ni Arianna, bago siya tuluyang naglakad palayo.
Iniwan siyang nagtataka—bakit ba parang sa likod ng malamig na maskara ng CEO ay may nakatagong damdamin? At bakit ba lalo niyang gustong kilalanin ang babaeng iyon?
- Writer
