Noxara Kayıp 300

2048. İsviçre sınırlarının derinliklerinde, bin metrelik beton bir kubbenin altında devasa bir makine Enerji Endüstriyelinde bir devrim. Korget adlı bilim devi tarafından yürütülen bu proje, on yıllık hazırlığın son adımına gelmişti. Projenin lideri, dâhi bilim insanı Emmy Kohler; şirketin sahibi ise zekâsıyla olduğu kadar hırsıyla da tanınan Mark Twain idi. 2038’de ilk temelleri atılan çalışma, şimdi son deneme için hazırdı: CERN Enerji Geçidi Projesi. İnsanlığın yeni bir enerji kaynağı bulma umudu… ya da felaketi. Kubbenin içinde mühendisler, teknisyenler ve bilim insanları nefeslerini tutmuştu. Dev makinenin çarkları dönmeye başlarken metalik bir uğultu yükseliyor, titreşimler beton duvarlara çarpıyordu. Konsollar yanıp sönerken sistem ekranları yeşil akıyordu. Ta ki… Hata sinyali verene kadar. Emmy bir anda ekrana eğildi. Soluk yüzüne kırmızı ışıklar vuruyordu. “Sistem... error veriyor,” diye fısıldadı şaşkınlık, korku ve endişe içinde. Gözbebekleri büyümüştü. Sonra daha yüksek bir sesle, panikle: “Tanrının oyun alanına dokunduk!” “Geçidi kapatın! Hemen!” Herkes birkaç saniye dondu. Mark Twain yumruğunu panele vurdu, sesi kubbede yankılandı: “Kapatın şu sistemi! Çabuk!” Ama çok geçti. Makinenin çarkları aniden hızlandı, renkler iç içe geçti—mavi, mor, beyaz, gri… Dünya birkaç saniyeliğine nefesini tuttu. Sonra patlama oldu. Kuvvetli bir enerji, kubbeyi içine çeken görünmez bir karadelik gibi çöktü. İsviçre genelinde tüm elektrikler aynı anda söndü. Dağların eteklerinde gece yarısı gibi bir karanlık çökerken, kubbenin bulunduğu bölge gökyüzüne kadar uzanan bir ışık kolonu ile yarılır gibi oldu. Sabah olduğunda, patlamanın merkezinde devasa bir çukur açıldığı görüldü. Ordunun zırhlıları bölgeyi sardı, itfaiyeler, ambulanslar ve basın. Basın oraya akın etti. Dünya televizyonlarında alarma geçildi. Fakat hiç kimse… asıl felaketi henüz anlamamıştı. O gece 300 kişi yok oldu. Bir çocuk salıncağından düştü—ama asla yere çarpmadı. Bir asker miğferini kontrol ederken bir anda buhar oldu. Bir kadın balkonunda kahvesini içiyordu; fincanı yere düştü, o yoktu. 300 insan… bir anda kayboldu. Ertesi gün gazeteler çığlık attı: “CERN Projesi Nedir?” “Mark Twain Kim?” “Korget’in Amacı Ne?” “300 İnsan Buhar Oldu!” Emniyet binası dosyalarla doldu. Aileler kapılara yığıldı. İçişleri Bakanlığı acil açıklama yaptı: “Seri kaybolma vakaları araştırılıyor.” Ama hiçbir cevap bulunamadı. Çünkü cevap… bu dünyada değildi. Kaybolanlar ölmemişti. Onlar, gerçekliğin bir yarığından kayarak başka bir yere düşmüştü: Meta Multiverse – Karanlık Dünya. (MMKD) Gözlerimiz açıldığında gökyüzü ilk bakışta dünyamızdaki gibiydi. Mavi… ama başka bir tonda. Toprak dokusu aynıydı… fakat altında uğuldayan bir enerji hissediliyordu. Hava normaldi… ama sanki nefes alırken boğazın yanıyordu. Burası dünyaya benziyordu, evet. Ama bir şeyler çok yanlış hissediliyordu. İşte bu yabancı coğrafyada, 300 kişi bilinmezliğin ortasına savrulmuştu. Ve daha ilk dakikalarda bir tehlike beliriverdi: Voyvaytlar. 1 metre uzunluğunda, gözleri olmayan, deri yerine pürüzlü taş dokulu sürüngen yaratıklar… Bu dünyanın efendileri oldukları kesin gibiydi. Ve tam o anda, hikâyemizin kahramanı… hayır, anti-kahramanı ortaya çıktı. Noxara. Japon kökenli, sol gözünün altında siyah bir göz damlası dövmesi olan, bakışıyla insanın ruhunu delip geçebilen bir genç. Makyajlı hâli onun en vahşi, en ölümcül hâliydi: Av moduna geçtiği an. Manipülasyon onun doğal diliydi—insanların niyetini gözlerinden, yüz kaslarının mikro kırışıklıklarından okuyabilirdi. Ama en önemlisi… MMKD’ye düştüğü ilk dakika, bir Voyvayt ona saldırdı. O yaratığın ısırığı, Noxara’nın bedeninde bir şeyi değiştirdi. Refleksleri keskinleşti, içgüdüleri yükseldi, duyuları genişledi. Noxara hayatta kalmanın bile ötesine geçen bir şeye dönüşüyordu. 300 kişi bu karanlık dünyada hayatta kalabilecek miydi? Noxara kim olacaktı: Kurtarıcı mı, yoksa felaketin kendisi mi? Voyvaytlar karşı insanlar ne yapacaktı? Eve dönüş mümkün müydü? Ve en önemlisi… Gerçeklik, gerçekten tek bir dünya mıydı?