เท้าทั้งสองข้างของฉันก้าวเข้าไปยังห้องโถงใหญ่ที่ใช้สำหรับจัดเลี้ยงภายในโรงแรมหรูชื่อดัง ผู้คนภายในงานแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเนื้อดีราคาแพง การพูดคุยกันด้วยเรื่องของธุรกิจที่ทำเงินได้หลายร้อยล้านด้วยท่าทางปกติทำให้ฉันที่แอบได้ยินถึงกับหยุดเดินและชะงักด้วยความตกตะลึง จำนวนเงินขนาดนั้นยังสามารถพูดคุยกันได้เหมือนเป็นเรื่องทั่วๆ ไปได้ยังไงกันน่ะ นั่นมันเงินเป็นหลักร้อยล้านเลยนะ!
“เมเบล”
เสียงเข้มต่ำของร่างสูงใหญ่ที่เดินนำหน้าอยู่ ทำให้ฉันหันไปมองเขาหลังจากที่เริ่มตั้งสติของตัวเองได้อีกครั้ง ฟินิกซ์ยกคิ้วเข้มข้างหนึ่ง และมองใบหน้าของฉันด้วยความสงสัย ฉันกะพริบตาสองสามทีแล้วเดินเข้าไปยืนข้างเขาทันที
“นายเรียกฉันทำไม”
”บอกว่าอย่าห่างจากฉันไง“
ฟินิกซ์มองฉันด้วยสายตาคมดุดันเหมือนกำลังไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วเงยหน้าจ้องมองเขาด้วยความหงุดหงิดไม่ต่างกัน
“ห่างแค่สองสามก้าวเอ
