“Kim geliyormuş?” Annemin sorusu ile resmen korkudan sıçramıştım tatlı tatlı gülümsedim
“Yusra anneciğim Yusra geliyor.”
Gözlerini kıstı.
“Sadece Yusra değil mi?”
“Hı hı.”
Yanıma yaklaşarak ellerimi tuttu şefkatle. Gözleri he zaman bana minik bir bebeği tutar gibi hassas bakardı, dokunuşu, sesi bugüne kadar her zaman bir bebeği kollar gibi kollamıştı ama bugün farklı bakıyordu annem sebebini anlasam da anlamadığım bir şekilde ilk kez derin ve anlamlı sözleri biriktirmişti ama diline vurmuyordu.
“Gerçekten Yiğiti seviyor musun güzelim?”
Yutkundum, kalbim neredeyse sorusuyla yeniden alevleniyordu. Yanaklarım şimdiden bir volkan yeri gibiydi. Utangaç ve nazlı bir edayla saçlarımı elimle arkaya doğru ittim. Sebepsizce gülüyordum.
“Ben, nasıl desem anne bunca yılımı Atlasla geçirmişken
