“Ne yapıyorsun odamda?”
Yiğit sorduğu soruya daha cevap bile beklemeden bir hızla bana yaklaşıp elimdeki sandığı alıp kapağını kapattı. Ben hala gördüklerimin etkisinde olduğum için şoktayken birde yakalanmanın verdiği utancı yaşıyordum. Bedenim alev alev yanarken Yiğitin suratına bakamıyordum. Sadece Yusraya yakalansam bu kadar utanmazdım şu an gözlerimi kapatmış yerin dibine girmek için dua ediyordum. Yiğitin öfkeli solumalarını yüzümde hissederken gözlerimi açmaya korkuyordum.
“Melek!”
Yusranın sesiyle gözlerimi araladığımda otomatik olarak gözyaşlarım göz pınarlarıma dolmuştu. Yutkundum ama bir yumru boğazıma oturmuştu. Dudaklarımı araladım ama konuşamıyordum Yiğite bakamıyordum ama ne kadar sinirlendiğini tahmin etmek zor değildi. Yakalanmıştım ama gördüklerimin anlamını da bilmek
