Secretly Loving You

2

Janna POV

I'm here on our mansion. I have nothing to do since walang pasok kasi saturday. Hindi ko rin alam kung may date kami ngayon ng ka-MU ko na si Adrian Buenavista.

Kung iisipin ko, napaka-swerte ko na maka-MU ko sya kasi matagal ko na syang gusto. Since childhood. Nakaka-overwhelmed din talaga na malaman na he likes me. After so many years, nagkalapit ulit kami. Sana magtuluy-tuloy na.

Bzzzt..

"Come in!" Sigaw ko nang marinig ko ang pagtunog ng door buzzer.

Si butler. "Ma'am Janna, tumawag po ang Papa nyo. Uuwi daw po sya tonight. Kelangan po daw ay dito kayo magdinner."

I smiled at him. "Okay. Thanks." Sabi ko. Ganito na'ko. Kung mapapansin nyo, mabait ako. Oo, mabait naman talaga ako. Mataray lang ako sa mga taong dapat tarayan.

Bakit kaya uuwi si Papa? Na-miss nya siguro ako. Si Mama kayta kelan uuwi? Aish. Hirap din ng mag-isa ako dito sa mansyon. I have one brother nga pala pero dun na sya lumaki sa States. Dun kasi nag-aaral.

His name is Raven Ruiz. He's one year older at hindi kami gano'n ka-close since hiwalay kaming lumaki. Si Mama kasi sa States na talaga nakatira dahil sa business namin dun. Si Papa naman pabalik-balik sa iba't ibang bansa pati dito para dalawin naman ako.

Ang saklap ng buhay ko 'no? Parang alone. Wala ngang may alam sa mga kaibigan ko na may Kuya ako. Eh kasi naman, di naman yun umuuwi dito. Siguro isang beses palang, nung elementary pa'ko non sa SWU din. Yun lang. Wala pa nga syang two weeks nun dati dito.

Nagkaka-chat naman kami minsa pero simpleng kumustahan lang. Minsan, ako yung pumupuntang States para makasama sila ni Papa. Kung iniisip nyo broken family ako, nagkakamali kayo. Talagang magkakahiwalay lang kami.

I am more like a loner princess. Nabubuhay ako sa luho. I can get what I want. Pero minsan, iba pa rin yung saya na kasama mo yung pamilya mo. Kaya nga masaya ako na naging kaibigan ko sina Chelsea, Adrian, James at Yumiko. They are my real friends. At masaya ako na nakilala ko sila.

Krinnnng..

Nawala ako sa pag-iisip nang tumunog ang phone ko. I immediately grab it from the side table.

"Hello?" I answered without looking at the phone screen.

[Janna.]

O_O

Dug, dug

Dug, dug

My prince! Waaa! "A-Ah, hello Adrian.." Medyo nauutal pa'ko. Comfortable naman na'ko sa kanya pero minsan 'di ko pa din maiwasang mahiya sa kanya.

[Are you busy?]

Kahit busy naman ako, sasabihin ko hindi. Haha. Ganyan ko sya ka-gusto. "No I'm not. Why?"

[Let's go on a date.]

O_O

Date?

As in hindi lang basta dinner, lunch. Breakfast, hang-out, malling..

Kundi, DATE!? OMG. Is it real? "A-Adrian, a-ah, sure! Sure!"

Shemay kinikilig ako!

[Okay. Susunduin kita. 3pm.]

3pm daw. May oras pa'ko magpa-salon. At magshopping ng isusuot. "Okay. Okay, see you.."

[Okay. Bye Janna.]

"Bye."

*toot too*

*o*

WAAAAAAA! Date daw kami ni Adrian!

Napalundag ako dito sa kama ko. Grabe kasi yung puso ko gusto na yata kumawala sa dibdib ko sa sobrang kilig. Lagi kaming lumalabas ni Adrian, pero as friendly date lang. Hindi pa nya ako niyaya ng directly sasabihin nyang, date kami. WAAAAAAA!

Kailangan ko ng maghanda. I need to be presentable, if ever ito yung first time naming magde-date. As in DATE. Yaaaa. Kilig overload.

--

Dress? Check.

Shoes? Check.

Make-up? Check.

Hair? Check.

Pouch? Check.

Okay I’m ready for my date. I’m excited to see him. SANA SUCCESFUL ANG AMING DATE.

--

Kararating lang namin ni Adrian dito sa restaurant. Italian restaurant to be more specific. Sinundo nya ako kanina sa mansyon namin. And guess what? He’s really handsome on his jeans and white printed shirt. Bagay sa kanya yung simpleng attire lang.

Inalalayan ako ni Adrian na umupo. Napansin ko labg, pang-apatan na tao ang pinili nyang table,. Never mind, gusto lang siguro nya ang maluwag. Pero ‘pag niyayaya nya kasi ako lumabas, laging pandalawahan lang. Hm, bakit ba pati mesa iniisip ko pa? Aish.

“Sandali lang Janna ha? May hinihintay pa tayo.” Sabi ni Adrian. Kaharap ko siya dito sa mesa.

“Sure, sure.” Nakangiting sagot ko. Basta kasama ko si Adrian, never naman akong nainip. Kahit wala kaming ginagawa. Kahit nga magtitigan lang kami, okay lang, busog na’ko non. Haha. Korni ko sheet.

“How’s Yumiko?” tanong nya. Oo nga pala, hindi pa rin okay yung akibigan namin an mag-fiance.

“Andun pa rin sya sa condo ko. Pinupuntahan ko naman sya pero mas gusto nyang mapag-isa. Naaawa na nga ako sa kanya. Sana maging okay na sila ni Lance.” Sabi ko. Alam kong wala ako sa lugar para magsalita ng masama pero damn that Lance! Masyado na nyang nasasaktan si Yumiko.

Clueless nga kami about their problems. Ayaw kasing sabihin. Masyado raw confidential.

“Tch. Hanggang ngayon, hindi rin sinasabi ni Lance sa’min kung ano ba talagang dahilan ng pag-aaway nila. Alam kong mabigat na problema yun.” Sabi nya.

Tumango ako. “Oo nga. Sana talaga amging maayos na sila.”

Krrinnnggg..

Tumunog phone ni Adrian na nakapatong sa table. He immediately answer his call. “Hello.” Sabi nya. Napansin ko ang pag-ngiti nya. “Okay, okay.”

Pinutol na nya yung tawag saka tumingin sa’kin. “She’s here. Susunduin ko lang sya sa labas ng restaurant. Wait me here.” Paalam ni Adrian saka tuamyo na.

Teka nga, anong sabi nya? SHE’S HERE? So ababe? Sino yun?

Medyo napaisip tuloy ako kaya nakatingin lang ako sa bandang entrance. Inaabangan ko yung pagpasok ni Adrian kasama yung sinasabi nyang susunduin nya sa labas.

O_O

Ayan na sila. Kapwa sila naglalakad papalapit dito sa mesa kung saan ako nakaupo. They are laughing with each other. WHO THE HELL IS SHE? Wala akong idea. Hindi sya pamilyar sa’kin.

Pero aminin ko man o hindi, isa lang ang masasabi ko. She’s like an angel. She’s really beautiful on her black halter dress.

Nang makalapit sila dito sa table ay inalalayan ni Adrian na umupo yung babae sa tabi nya. Bale kaharap ko silang dalawa.

“Janna, meet my childhood friend, Shaina Xavier.”

O_O

Childhood friend?

“Shaina, si Janna Ruiz, my friend.” Pakilala ni Adrian. He already said that he likes me pero friend lang ang pakilala nya sakin. Nakakapagtampo naman.

“Hello Janna. Nice meeting you.” Nakangiting bati sa’kin ni Shaina at inilahad ang kamay nya.

Nakipag-shake-hands naman ako. “Hi. Nice meeting you.” Pinilit kong ngumiti kahit ang totoo nyan medyo nakakaramdam ako ng pagkailang. Sge, sabihin na nating childhood friend sila pero bakit parang ang bigat ng dibdib ko sa kanya? Ah, ewan. I better enjoy this date. Date na akala ko kami alng ni Adrian.

Disappointed.

“I haven’t mention her sa’yo Janna. Kagagaling lang nya sa States. Dun na kasi sya nag-aral mula nung elementary. We’re neighbors dati sa isang subdivision taht’s why we’re really close. Ngayon lang sya ulit bumalik dito sa Pilipinas.” Kwento ni Adrian.

Honestly, pinipilit ko lang makinig dahil ang totoo hindi ako interesado. Nagseselos ako. Aish!

“Yeah, pero keep in touched pa naman kami ni Adrian. Sometimes, binibisita nya ako sa States. He’s sweet, isn’t it?”

I smiled bitterly. “Yeah right.” Psh. Ano ba? Nagku-kwento ba sila o pinagseselos lang nila ako? Sana sila nalang ang nag-date diba? Ang bitter ko.

“By the way, mahaba pa ang oras para magkwentuhan kayo. Mabuti pa um-order na tayo.” Sabi ni Adrian saka inabutan ako ng menu, pati na si Shaina.

Aish. Sinabi ko bang gusto kong makipagkwentuhan sa Shaina na yan? Bakit naiinis ako? Bakit ang bitter ko? Bakit nagseselos ako? Malamang dahil mahal ko si Adrian. At kung ,mahal ko si Adrian, malamang MAGSELOS AKO.

Tumahimik na sila. Ako rin. Pero yung awra ko, alam kong iba na. parang nababalutan na’ko ngayon ng black aura. Mabigat talaga pakiramdam ko sa girl na’to. Hindi ko intensyon na ganito ma-feel ko. Kusa eh. Wala akong magagawa.

Damn.