The Forbidden Man

Chapter 13- Birthday

Wala siyang pasa, pero pulang-pulang ang kaliwang mata niya. Nakikita ko ang pamumula ng ugat roon.

"Diyos ko, anong nangyari sa mata mo delikado to ah?" ulit ko.

"Yeah, because these shitholes right here hit my head several times. You will pay for this," sagot ni Axis na may nangagalaiting mukha.

Mas importante sa kanya ang galit kaysa sa mata niya. Sa sinabi niya ring iyon ay hindi na umimik ang mga binata na kanina ay nagsasabing kasalanan lahat ni Axis ang gulo.

"Diyos ko, delikado 'to. Anong pinalo sayo?" Yumuko ako at ibinuka ang mata niya. Hindi ko alam kung paano ang gagawin dahil parang dumudugo ang loob ng mata niya.

"Anong ginawa niyo rito?" Nahintakutan akong binalingan ang apat na studyante.

"Ayaw kasi magpaawat ma'am e." Parang pagong na nagtatago sa bahay niya ang nagsalita dahil nakayuko na ito at mahina ang boses.

"f**k you!" Galit na galit na sigaw ni Axis.

"Axis." Pumasok si Sir Salvadico, kasama nito si sir Makoy dala si Caspian na may pinakamaraming natamong sugat.

"Sir, namumula po ang mata ni Axis," pagsusumbong ko.

Parang ako lang ang natakot at mukhang balewala lang kay Axis iyon pero serious injury na pala ang nangyari sa mata niya.

Delikado ito.

The blood has pooled in his eyes, and according to the nurses at Belleza Maria's center, it was really an emergency, he suffered a significant injury to the anterior chamber of his eye. And the doctor diagnosed it as hyphema, which is defined as bleeding between the cornea and the anterior chamber.

There was a serious health crisis. Again, Axis was taken to Guimaras's medical facility. The boys did not reveal the full narrative, or if they did, something is missing.

Suntok nga lang ba ang ginawa nila?

Dahil kung hyphema iyon napakalakas ng pagkakahataw sa kanya at sa mata niya na umabot pa sa emergency.

He was gone for weeks as doctors treated his eyes and gave him anti-inflammatory drugs and treatments.

His mom, Axana Jalandon, made an appearance at school to break the news that he would be getting very little physical activity.

I can see how her aristocratic Spanish appearance shouts ostentation, and I was afraid she was going to come lecture us for failing to prevent the students' violent behavior.

"It has never occurred to me that Axis could be so... brutal." Maamong saad ni Axana Jalandon, "I did not raise him that way."

Napapailing pa ito. "He is a good boy," dagdag niya pa.

"I'm sorry for the troubles that my son had. I'm sad my son had to go through all that. My son could have gone blind if you hadn't hurried him to the hospital. I'm eternally thankful." Axana Jalandon expressed gratitude to the educators who helped her son.

Nagkaroon ng disciplinary punishment ang apat na estudyante at si Caspian, balak na tanggalin na sana ni Sir Salvadico sa basketball team si Caspian, pero sabi ng ina ni Axis na ang anak niya pa ang umamin na siya ang may kasalanan at huwag tanggalin sa team si Caspian.

Kaya noong final examination sa last quarter, hindi na siya pumasok sa eskwelahan.

Sa bahay nalang nito sinagutan ang huling pagsusulit.

Napaisip ako kung si Axis ba talaga ang nagsabi na huwag na tanggalin si Caspian. Mahinhin ang ina nito, mahinahon ang mayor na ama nito, mukhang hindi naman pakitang tao iyon. Kung ganoon ba ay wala silang alam sa mga peklat ng anak nila?

Hindi nila alam na maaaring may sinasalihang frat ang anak nila, o hindi nila alam na may tendency na nagiging bayolente ang anak nila?

Is Axis one of those boys whose parents lavished him with gifts but never showed him any affection? Maybe I'm simply being too analytical.

Unique and stunning, Belleza Maria is an island like no other. This reminds me of someone I've met before, they were cute and charming, and their home was a tiny wonderland. I found myself sandwiched between two beautiful landscapes: one of rolling hills and exquisite scenery, and the other of a wide blue sea shouting mountains of fantastic tales.

This afternoon, I plan on going to one of the nearby grassy hills to watch the sun set. When the thick air carried the perfume of summer's new grass, trees, and flowers, I gave myself a big bear embrace.

I said, "Napakanda mo," referring to the lowering sun.

Like the changing colors of autumn leaves, the sun flooded the sky with a warm golden glow, with blue, purple, yellow, red, and orange light wavelengths.

"Like you?" Words were murmured by Axis.

Isang boses ang aking narinig mula sa aking likuran, napairap ako nang maalala na may naghatid pala sa akin sa lugar na ito.

The boy, Axis Dmitrius Jalandon.

Hindi ako nagsalita at hinintay na matapos ang paglubog ng araw, nakaupo ako sa scarf an ainilatag ko sa damuhan, napakaperpektong lugar nito kapag nais kong makita ang paglubog ng araw.

Sa batuhan ay tanging karagatan ang tanaw ko, kapag dito hindi lamang karagatan ang nakikita ko, pati ang malawak na berdeng damuhan at kakahuyan, pati ang mangilan-ngilang kabahayan na nagsisilbing magandang accessory para sa sightseeing na ito.

"It's getting dark, miss, we should head home," bulong nito sa malayong gilid ko.

Nag-angat ako ng tingin, nakasandal ito sa puno na siyang sinilungan namin noong may araw pa. Alas tres kami nakarating rito at kumain saglit.

It's been three months since I last saw him. When he unexpectedly offered to take me somewhere scenic, I gladly accepted, and I needn't have worried about being let down.

I agreed that we should head home. I stood up and went to the tree where he had been standing the whole time. The light breeze tousled his short, wavy hair and drifted a faint scent of his cologne over to me, setting my heart racing.

His scent is more irresistible than the allure of a distant wildflower field.

I heaved a breath of relief and took the lead. The meadow was spacious, but it felt enclosed while he was nearby. I felt like we were in a small box.

Binati ako ng kaarawan ng aking magulang at mga kapatid ko, ilang oras ding natapos ang virtual birthday celebration namin, alam kong abala sila kaya hindi ko na sila pinabyahe para sa aking kaarawan.

Ang panganay namin na reverend na si kuya Mauricio Shaaz ay pari sa Davao Occidental, ang sumunod na si ate Marciania Shari ay volunteer educator ngayon sa Nicaragua, ako naman nandito sa Belleza Maria, ang aking magulang ay may business trip sa Nyamasheke, Rwanda, and ang bunsong kapatid ko ay abala sa kanyang summer classes.

After the video chat, I grinned sadly because I knew my family was far away and probably too preoccupied with their own travels and careers to be there for any of my birthdays.

As I've gotten older, I've realized that part of maturing is moving away from home to pursue our own goals. After calming down and keeping myself occupied, I resolved to avoid dwelling on my sadness.

Hindi rin kasi ako maaring magbakasyon dahil may mga gagawin pa ako. May brigada eskwela pang dapat na pasukan.

"Po? Ako raw po ang hanap niyo?" Nagtataka ako kasi may tumawag sa aking phone na may package na ipinadala sa akin

Iyong package na regalo nina Mama't Papa ay nakuha ko na noong isang araw pa at hindi iyon personal na dinala sa mismong apartment ko, pinuntahan ko pa iyon sa bahay nina Auntie sa Guimaras.

"Opo, Ms. Marionelia Shian Denieste Jalandon po," sabi ng delivery man.

Napanganaga ako at mabilis na lumabas ng bakod upang lapitan si kuya at baka biglang may dumaan at makarinig sa kanya.

Naeskandalo ako sa huling apelyedong binanggit nito. Napabaling ako sa likuran ko at baka may makarinig sa akin. Mabuti na lang at wala.

"S-salamat po," saad ko. Pumirma ako sa pinapirmahan niya at kinuha ang kahon na iyon. Hindi ko kinuha dahil tatatanggapin ko, kinuha ko para ibalik sa kanya.

Nakakatawang bata at talagang itinabi niya pa ang apelyido niya sa akin, ang kapal ng pagmumukha!

Mabilis kong pinirmahan iyon at pumasok sa aking apartment.

"What's this all about?" sabi ko kaagad matapos lang ang isang ring at sinagot niya ang tawag ko. Wala nang hello-hello pa, bwiset siya.

"Finally you called me, that's my gift. Happy birthday," bati nito, ramdam ko ang ngisi niya kahit hindi ko nakikita.

Napairap na lang ako, paano niya naman kaya nalaman ang birthday ko?

"Thank you, but a greeting is enough. I'm not going to accept a gift with a different surname."

Kung pwede lang tirisin ang batang 'to ginawa ko na. Kaso mas maliit pa ako.

"Yeah. I might have overdone it. I'll change it... papunta na ako diyan, " sabi nito at napapansin ko nang nagiiba ang hinga niya patunay na naglalakad nga ito, mukha pa ngang tumatakbo.

Para-paraan para bwisetin ang araw ko.

"Wag na, give me peace today," sabi ko napapataas ang kilay.

"That's harsh. We haven't met for a long time."

Long time? E halos sunod-sunod na siyang nagpapakita sa labas ng gate nitong buwan lalo na noong namamalagi na siya sa Vista nila at kung nakakalabas naman pala siya edi sana ipinasok niya na lang noon.

At kaunti na lang at mahuhuli na talaga kami kapag hindi ko siya lalabasin hindi din siya aalis. Kaya sa huli papapasukin ko na lang din siya.

"So? P'wede ba Axis wala akong oras makipaglaro sayo," sabi ko, halata na ang pagkakairita sa kakulitan nito.

"Palabas na akong Vista, get dress," utos nito.

"Ang sabi ko ayoko!" sikmat ko dahil mangungulit na naman siya, hindi ko lang talaga alam kung sigaw ba iyon dahil hindi naman ako sanay manigaw.

Pinatay ko ang tawag niya pero sa totoo lang ay hindi ko maintindihan ang sarili ko pero parang nasasabik akong makita siya.

Normal pa naman ako e. Normal pa 'to.

Pero bakit nasa harap na ako ng salamin ngayon at nag-aayos ng sarili at talagang nagdamit pa nang maayos?

Mariin akong napapikit. I'm trying to regain my flying sanity. I need to live ethically.

09475860070

[Pili ka. Ako ang pupunta o ikaw ang pupunta?]

Iyon ang una niyang text. Hindi ko pinangalanan ang kanyang numero, ayaw kong maalalahanan na may ka-text akong estudyante ko ngunit natatawa ako sa sarili ko dahil saulado ko na ang kanyang numero. Diyos ko Marionelia!

Hindi ako nag-reply kaya muli siyang tumawag pero hindi ko sinagot.

Naglalagay pa nga ako ng lip balm e. no!

Marionelia, take back all your senses, what's happening to you?

09475860070

['If you are not gonna go out, I will be waiting outside again.']

Muli nitong mensahe sakin.

To: 09475860070

['Ako na!!!']

Dinamihan ko ang exclamation mark para malaman niyang galit ako pero— This is not right, but the Marionelia—the flirting side is feeling giddy and excited over a boy that is eight years younger than me! Of course, I just turned twenty-four today. And I don't even know what flirting is, but I think this is it, right, Marionelia?

If you haven't attempted this before, how do I know if it's flirting? Kinakausap at kinakalaban ko na naman ang sarili ko.

Napahilamos ako sa mukha ko at napahawak sa aking ulo. Mababaliw ako, hindi ko alam kung bakit kaya ko namang pigilan, pero hinahayaan ko lang ang sarili kong sumunod sa gusto ng kabilang isip ko.

Bitbit ang box na bigay ay pinagbuksan ako ng malaking gate na may signage na 'Belleza clásica de Montecarlo', ngayon lang naman ako nakapunta sa parteng ito kaya ngayon ko lang nabasa ito.

"You had your firsts on your birthday, huh?" bungad agad nitong nakangisi, nangunot ang aking noo.

Walang isang hakbang papasok mula sa pagbukas ng gate ay nandoon na agad siya.

Kinuha niya ang regalong bitbit ko at inilagay sa dilaw niyang Fj cruiser at pinagbuksan ako ng pinto.

"I'm only here to bring that back to you." Tinalikuran ko na siya. Sure ka ba Marionelia?

"I prepared lunch for you," pahabol niya nang magsimula ana akong lumabas ng gate.

Lumunok ako dahil gustong-gusto ko na talagang sumunod nang hindi tumututol sa mga gusto niya.

Sa lahat ng pagkakataon ay napapasunod niya ako, kaya niya akong pasunurin. Ang batang ito, kaya akong pasunurin at kahit sa isip ko lang iyon ay nahihiya ako, nahihiya ako para sa sarili ko dahil hindi dapat ako ganito.

"And you're so pretty today, though you always are," anito na parang ang kaswal lamang niyon ngunit ako ay nais nang magwala. Mama anong gagawin ko?

Mariin akong napapikit sa tuwing naiisip ko ang laki ng agwat ng edad namin. Buti kong hindi ako teacher at estudyante siya, kahit saang parte, hindi dapat nangyayari ito, hindi dapat ganito ang naiisip ko.