He just looked at me with his bored eyes. “You can go. I'll just talk to Reina.”
Pakiramdam ko may bumara sa lalamunan ko at hindi agad nakapagsalita.
“Sige, sabi mo, eh.” Kibit balikat kong saad at ipinasok ang mga pinamili sa loob ng traysikel.
Ngunit bago pa man ako makapasok, biglang may tumawag sa akin—si Zeke.
“Kaisha! Wait!” kaway niya mula sa bintana ng kotse.
Bahagya akong napangiwi nang bumusena ang ibang traysikel na papadaan dahil sa kotse ni Zeke na nakaharang.
“Pasensya na po, sandali lang.” Mabilis niyang naipark ang kotse sa tabi at halos takbuhin ang kinaroroonan ko pagkababa. “Sorry, sorry, late na ba ako? Wala naman sigurong ginawa si kuya?”
Palihim akong napa-ismid. “Kausap ang SK President. Ayon oh.” Turo ko sa direksyon nila nang hindi tumitingin.
Tumango siya
