MIKA’S POV
Ito ang unang paglabas namin, dinala pa niya ko sa paborito niyang kainan rito sa BGC. Pakiramdam ko’y hindi namin niloloko ang isa’t-isa at ang aming mga sarili, ang lahat ay parang normal lang at komportable. Ngunit ang tanging bumabagabag sa ‘kin ay ang labis na katahimikan. Wala siyang imik at ganoon rin ako, wala siyang kibo kaya’t wala rin ako. Inaayon ko lang ang aking mga galaw sa kung paano siya kumilos.
Panay ang sulyap namin sa isa’t-isa sa bawat minutong lumilipas, paniguradong pareho kami ng nararamdaman, at iyon ay labis na kahihiyan…
Kailangan naming mag kunwaring magkasintahan ngunit sa lagay na ‘to parang dinaig pa namin ang estranghero kung umasta.
Lumingon lingon muna ko sa mga paintings na nakasabit sa pader ng lugar, isang larawan ang nakaagaw ng aki
