บันทึกไซด์ไลน์

ทุกอย่างมันคงไม่ได้เป็นอย่างที่คิดหรอก ใครว่าชีวิตเรามันจะดีถึงขนาดที่ว่ามันโรยไปด้วยกลีบกุหลาบ...คำ ๆ นี้มันไม่จริงเลยแม้แต่นิดเดียว ร่างกายฉันนอนขยับไปขยับมาตามแรงกระแทกของชายวัยกลางคนที่มีร่างกายอวบอ้วนจนดูเป็นแค่หมูสกปรก เชื่อเถอะว่าขนดุ้นน้อย ๆ ของไอ้อ้วนนี้ไม่ทำให้ฉันรู้สึกดีเลยแม้แต่นิดเดียว ฉันก็แค่นอนอยู่เฉย ๆ และแกล้งส่งเสียงครางนิด ๆ หน่อย ๆ เพื่อให้ไอ้อ้วนนี่เสร็จกิจน้ำกามพุ่งเข้ามาในช่องคลอดของฉัน ทุกครั้งที่มันกระแทกเอาดุ้นอันจิ๋วที่แข็งตัวสุดขีดเข้ามาให้รูสวาทของฉันโดยที่คิดว่าดุ้นน้อย ๆ อันนั้นของมันจะทำให้รู้สึกจุก ซึ่งมันก็จุกจริง ๆ นั่นแหละแต่ไม่ใช่จุกเพราะน้องที่กระทุ้งเข้ามานะคะ แต่เป็นน้ำหนักเกือบร้อยกิโล ฯ ของไอ้หมอนี่ต่างหากที่แทบทำเอาร่างกายของฉันแบนเป็นส้มแผ่น ก็นะ...อยากมีเงินก็ต้องทำใจ ฉันชื่อ 'มีนา' นั่นชื่อในวงการ แต่ชื่อจริง ๆ ก็คือ 'นิด' เป็นคนต่างจังหวัดที่พ่อแม่เสียชีวิตกันไปหมดแล้ว ญาติโยมก็ไม่มีเลยไม่รู้จะไปเพิ่งใคร สุดท้ายก็ต้องเพิ่งตัวเองโดยการเดินทางมาหางานที่กรุงเทพมหานคร ด้วยความที่ฉันอายุเพียงสิบเก้าปี จบแค่ ม.3 เลยไม่มีใครรับเข้าทำงาน เลยคิดว่าคนในเมืองน่าจะเข้าใจฉันมากกว่านี้ แต่สุดท้ายแล้วคนในเมืองนั้นใจร้ายยิ่งกว่าอีก ไม่มีใครให้งานฉันเลย เงินที่เก็บมาทั้งหมดเอาไปจ่ายค่าที่พักที่ถูกที่สุดเท่าที่จะหาได้ ด้วยความที่เราเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เอวบางร่างน้อยแต่หน้าอกระดับมหาลัย เจ้าของอพาร์ทเม้นท์คนหนึ่งดีใจกับฉันมาก เลยให้เข้าไปอยู่ก่อนหนึ่งเดือนแล้วค่อยหาเงินมาจ่าย ซึ่งฉันก็ทำตามนั้นแต่ถ้าฉันจ่ายค่าที่พักไป ฉันก็ไม่มีอะไรจะกิน แต่อย่างน้อยก็ยังมีที่ซุกหัวนอนซึ่งถือว่ารอดไปได้เดือนนึง แต่วันนี้ฉันต้องหางานทำให้ได้ วันรุ่งขึ้น ฉันยังไม่ยอมแพ้ จึงออกไปหางานอีกครั้ง สุดท้ายก็เหมือนเดิม ไม่มีใครรับฉันเข้าทำงาน แน่ล่ะ เศรษฐกิจมันไม่ดี คนอย่างฉันไม่มีวันได้ทำงานที่ไหนหรอก ขณะที่นั่งอยู่ที่สวนสาธารณะพลางนั่งกินข้าวกล่องถูก ๆ ที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อโดยที่ฉันเลือกกล่องที่ถูกที่สุดโดยไม่สนว่ามันจะเป็นเมนูอะไร สายตาของฉันล่องลอยด้วยความเหน็ดเหนื่อย แต่ก็ยังดีที่บรรยากาศในสวนสาธารณะแห่งนี้ช่วยให้ฉันผ่อนคลายมากขึ้น ลมเย็น ๆ พัดมาทำให้เหงื่อที่ชุ่มทั้งตัวนั้นค่อย ๆ เหือดแห้งไป วันนี้ฉันได้ตระเวนสมัครงานไปหลายสิบที่ ก็ไม่มีใครรับทำงานเช่นเคย หรือว่าเรามันไม่มีความสามารถดีพอ… เฮ้อ…ก็คงจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ "สวัสดีครับน้อง" เสียงหนึ่งเข้ามาทักทายอย่างไม่ทันตั้งตัว ฉันสะดุ้งเล็กน้อย "ค่ะ...คะ?" ฉันตอบรับเขาพร้อมกับเงยหน้าขึ้น เห็นผู้ชายร่างสูงใส่เสื้อผ้าดูดี ใบหน้าแปลก ๆ รวมถึงสายตาที่จ้องมองมาที่ฉันแบบนั้นดูไม่ค่อยเป็นมิตรเอาเสียเลย แม้ว่าจะมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาเพื่อแสดงความเป็นมิตรแล้วก็ตาม "ไม่ทราบว่าน้องชื่ออะไรเหรอครับ?" เขาถาม "ขออนุญาตนั่งข้าง ๆ ได้มั้ย? " ฉันเขยิบไปด้านข้างเพื่อให้เขานั่งได้ เขาค่อย ๆ หย่อยก้นลงมานั่งแล้วเริ่มบทสนทนากับฉัน1 เขาเป็นคนแรกที่ชวนฉันคุยนับตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาในกรุงเทพ ฯ เขาถามชื่อฉัน จากนั้นก็ถามเรื่องต่าง ๆ นานาไม่ว่าจะเป็นถามเรื่องส่วนตัว ส่วนเขาชื่อ ‘เขม’ เป็นนายหน้าหางานให้กับผู้หญิงที่ไร้โอกาสอย่างฉัน เขาบอกว่าเขาพร้อมที่จะหยิบยื่นโอกาสให้เสมอ ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะตกอับแค่ไหน นี่เขาหมายความว่ายังไงกันล่ะเนี่ย? "แล้วนิดอยากได้งานมั้ย?" คำถามนี้ทำให้ฉันตาวาวเลยทีเดียว "อยากค่ะ!" ฉันตอบไปทันควัน เขาแสยะยิ้มอย่างขยะแขยง แต่ฉันคิดว่าเขาคือพรที่พระเจ้าได้ประทานให้ฉันอย่างแน่นอน เขาพาฉันไปที่สถานที่หนึ่งที่เข้าไปแล้วราวกับว่าอยู่คนละโลก มีผู้หญิงต่างวัยสวมเสื้อผ้าวับ ๆ แวม ๆ นั่งเรียงรายอยู่ในตู้ขนาดใหญ่ หญิงสาวเหล่านั้นต่างจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาที่น่ากลัว นี่ยังไม่นับ บรรดาผู้ชายที่นั่งอยู่ที่โต๊ะซึ่งมองมาที่ฉันด้วยสายตาแปลก ๆ อีก คนพวกนี้มันใครกัน…? "เด็กใหม่เหรอ?" เสียงผู้หญิงที่ฟังดูมีอายุแต่ทรงพลังคนหนึ่งถามขึ้น "ใช่แล้วครับเจ๊เบียร์" พี่เขมพูดด้วยน้ำเสียงดูภูมิเป็นอย่างมาก "คนนี้แหล่มไปเลยมั้ยครับ? " "ก็ใช้ได้ หน้าตาน่ารักดี" เธอพูด นั่นคือ 'เจ๊เบียร์' เป็นเจ้าของ 'อ่าง' แห่งนี้ ด้วยการบริหารอันชาญฉลาดของเธอนั้นทำให้อ่างที่นี่ดังติดอันดับต้น ๆ ของพื้นที่เขตแถมยังได้ความสามารถในการมองคนของพี่เขม นายหน้าคนสนิทของเธอมาช่วยคัดกรองเด็กที่จะเข้ามาทำงานที่นี่อีกด้วย "รับเลยก็ได้ เดี๋ยวเข้าขั้นตอนการฝึกเลย" เจ๊เบียร์บอก "ฝึกอะไรเหรอคะ?" ฉันถาม "ก็ฝึกการมีเซ็กส์ไง อย่างเธอน่าจะเคยมีนะ" เจ๊เบียร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ แปลกใจ แต่ฉันส่ายหน้า เจ๊เบียร์กับพี่เขมอึ้ง ใช่ค่ะ ฉันซิง...และยังไม่เคยมีเซ็กส์กับใครเลยสักคน แม้ว่าสมัยอยู่ต่างจังหวัดก็มีคนมาจีบเยอะนะ แต่พ่อก็ไม่ยอมให้มีแฟนเสียทีเลยกันระหว่างฉันกับพวกผู้ชายมาโดยตลอด เลยไม่มีโอกาสเปิดใจให้ใครเข้ามา แต่ก็มีอยู่คนนึงที่ฉันได้ให้ความรักไปหมดใจ แต่สุดท้ายก็...เอาเถอะ…เดี๋ยวค่อยเล่าก็ได้ เพราะเดี๋ยวก็ถึงตอนพีคแล้ว "ไอ้เขม! นี่มึง..." "ผมขอโทษครับเจ๊!! ผมลืมถามน้องเขาจริง ๆ ครับ" พี่เขมยกมือไหว้อย่างหวาดกลัวราวกับว่ามันเป็นความผิดที่มีโทษถึงกับตาย "ขอร้องล่ะเจ๊ คนนี้เด็ดที่สุดเท่าที่หาได้แล้วนะครับ" "มึงหาได้ดีมาก! ถือว่าน้องคนนี้เป็นสินค้าชั้นดีเลย นาน ๆ ทีจะมีสาวพรหมจรรย์มาหาถึงที่!!" เจ๊เบียร์ตบบ่าของพี่เขมเบา ๆ ด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น สินค้า? "จริงเหรอเจ๊!?" พี่เขมเบิกตาด้วยความดีใจ “ขอบคุณมากคร้าบบเจ๊!!” "แบบนี้ก็ต้องจัดโปรพิเศษหนึ่งเดียวแล้ว" เจ๊เบียร์คว้าแขนฉันเข้าไปในห้องแต่งตัว โปรพิเศษที่ว่าก็คือ ลูกค้าจะแข่งกันประมูลพรหมจรรย์ของหญิงสาว ใช่ค่ะ...ครั้งแรกของฉันเสียให้กับชายผู้ชายคนหนึ่งที่นี่