10
1077 Words
Halos na kailang beses na akong palapit-lapit at hinahawakan ang noo niya mainit siya at ayaw kumain kaya naman ay agad ko siyang dinala sa kaniyang kwarto. Agad ko siyang hiniga at pinagsuot ng jacket pinahinaan ko rin ang aircon para naman ay makaramdam siya ng init.
Nakatingin lang siya sakin at naiilang ako bakit kasi nag sabi ako na manatili dito ni hindi ko nga ito kilala at kaclose tapos ganto ako makareact nong may sakit siya.
Feel close ka kasi gaga ka!.
Tumayo ako at akmang hahakbang na ako ng hawakan ni gray ang kamay ko at nakatingin siya sakin kahit na pilit bumabagsak ang kan'yang mata.
"YOU SAID YOU'LL STAY...W-WERE YOU G-GOING"agad na kumunot noo ako dito alam kong sinabi ko yun pero iiwan siya hindi.
"ANONG PINAGSASABI MO...HINDI AKO AALIS LULUTUAN LANG KITA NG MAKAKAIN MO PARA MAY MAKAIN KA AT MAKAKAINOM KANA RIN NG GAMOT."mahabang paliwanag ko rito nakatingin lang siya hanggang maramdaman ko na unti-unting kumalas ang kamay niya.
"H-HINDI KA AALIS D-DIBA...S-SABIHIN MO D-DIBA?" makulit itong lalaki na ito pero ngumiwi lang ako at lumapit sa kanya at inayos ang kumot nito ilang beses ba na pinanganak ito ng nanay niya at ganto makapag demand di naman ako aalis.
"I WONT LEAVE YOU UNTIL YOUR NOT STILL OK... OK NA BA'YAN"KAYA NAMAN MATULOG KANA, I'M JUST IN THE KITCHEN PREPARING YOUR FOODS AND MEDICINE OK" mahabang paliwanag ko rito para naman di na ito magtanong at mangulit pa daig ko pa ang bata na nangako ng pasalubong paguwi.
Tumango ito kaya naman hinawakan ko muli ang noo nito medyo mainit parin siya kaya naman kailangan talaga niya kumain at uminom ng gamot. Lumabas na ako ng kwarto at bumalik sa dinning area na napagiwanan ng cellphone ko at tinawagan si trissa dahil nakakapagtaka wala silang text or call if I'm ok.
Bwiset kaibigan ko ba talaga sila!
Napairap na lang ako ng nakailang dialed na ako pero ang tagal bago sumagot. Jusko! Wala po silang pakialam sakin kung buhay pa ba ako or patay na. Kung nasinagan pa ako ng umaga o baka naman nilibing na ako ng buhay.
Jusko! Lord Masarap pumatay ng kaibigan!
Akmang ibaba ko na ng sagutin na nila ito at malala pa ay puro bungisngisan ang naririnig ko sa dalawa. Halatang di nag-alala para sa kaibigan.
Trissa on the call
《Buti naman at sumagot kayo no...grabe diba di'man lang ba kayo nagalala para sakin》
panimula ko sa tawag pero huminga ata muna si trissa bago sumagot dahil narinig ko ang mahaba na buntong hininga nito.
《Ba't naman kami magaalala eh si Gray naman may hawak sayo...at isa pa alam namin ni thea na mabait yan...diba thea》
《Ahh ganon so di niyo ako tatanongin kung ok lang ba ako or kung buhay pa ako o kaya naman nasinagan pa ako ng araw diba...diba》
《Hahahahaha patawa ka grabe kung nakikita mo lang si thea now tawang-tawa siya sayo....hahahah like omg ang oa mo hahaha tanga syempre alam namin ok ka lang boba hahahaha》
Sige magatawana lang kayo mga gaga amp.
《Oh siya ibaba ko na dahil na appreciate ko sobra yung pagaalala niyo sakin.》
《Teka wala ka bang balak umuwi....hmmm baka naman hahahah want mo magstay jan》
《Boba may lagnat siya at bilang utang na loob aalagaan ko muna siya hanggang gumaling mamaya uuwi ako para maglinis ng sarili ko》
《Weeee di nga hahaha sige nurse bev kahit di kana umuwi ka-》
Hindi kona tinapos ang tawagan nila dahil wala naman akong mapapala puro kalokohan saan ka nakakita ng kaibigan na di nagalala sayo. Saan ka merong kaibigan na ipinagkatiwala ka sa lalaki na di mo naman kilala.
Jusko na lang panginoon!
Agad ako nagtungo sa ref at tumingin ng pwedeng lutuin at merong mga pang sopas ingredients kaya naman macaroni na lang ang hinahanap ko.
Baka naman nasa cabinet at hindi ako nabigo dahil nandito nga.
Agad kona itong niluto dahil mabilis lang naman ito ay agad akong nagtungo sa bag para kumuha ng dinadala kong gamot incase na sumama ang pakiramdam ko. Ng makuha ko na ito ay inayos kona ang dadalhin sa kwarto niya para di na siya tumayo at dun na lang kumain.
Ng maayos kona ay pupunta na ako ng kwarto niya buti na lang at diko ito sinara sinipa ko ito ng dahan-dahan at nakaupo na ito at nakatingin sa pintuan kung saan ako niluwa. Halos magulat ako dahil walang emosyon ang mukha nito di gaya kanina agad naman akong napakapit ng madiin sa try dahil kumirot kunti ang dibdib ko sa diko alam na dahilan.
Huminga muna ako ng malalim bago diretso maglakad papunta sa kaniya agad naman kumurap-kurap ito dahilan para mapangiti ako pero agad ko itong inalis sa labi ko.
Parang bata hahahahah
Ibinababa ko ito sa table niya malapit sa kama niya at hinawakan ko muna ang noo nito at masasabi kong mas lumala ang init niya. Kailangan na niyang uminom ng gamot para maibsan ang lagnat nito, agad kong hinanda ang table tray at pinatong sa pwesto niya at nilagay ang mainit-init na sopas.
"KAININ MO NA HABANG MAINIT PA PARA MAPAGPAWISAN KA AT MAKINOM NA NG GAMOT" nakatingin lang to sa sopas kaya naman tinignan ko rin siya pero di niya ito ginagalaw hanggang sa umangat ito ng tingin sakin.
"HINDI KO KAYA....MAHINA PA AKO PWEDE..BANG..AMMM...SUBUAN MO AKO?tinignan ko ang kabuuan niya at parang totoo nga na nanghihina siya kaya naman sibuan kona lang ito.
Nang matapos na ay pinainom ko na siya ng gamot at binigyan ng bagong t-shirt kaya naman na kapagbihis ito kahit pangitaas lang. Ng medyo maayos na ay inaalalayan ko na ito humiga at magpapaalam mo na ako rito na uuwi para makapagpalit.
"UUWI MO NA AKO PARA MAKAPAGBIHIS AT MAGAYOS BABALIK DIN AKO"sabi ko rito pero parang nagaalinlangan ang mga mata nito.
"BABALIK KA IINTAYIN KITA"agad akong kumunot noo dito at pumeywang. Aba aantayin ako pano ito gagaling! Jusko!
"ANONG AANTAYIN PANO KA GAGALING KUNG IINTAYIN MO AKO KA SASABI KO LANG BABALIK AKO MABILIS LANG AKO" pero tumitig lang siya at umiling kahit kelan talaga bata nga ito na kokomperma ko na bata siya at nag papanggap na matanda, napakakulit kasi pero agad na bumilis ang t***k ng puso ko sa huling sinabi nito bago ako dali-dali lumabas ng kwarto nito.
Please kumalma ka mali ito!
"I'LL JUST WAIT FOR YOU BEVERLYN"
- Writer
