TOTOY: BAYARAN BOY (SSPG)

" Ughh shet!.....bilisan mo pa Totoy Ang sarap!!! ughhh" Matinding ungol ni Madam Ursula habang binabayo ko sya patalikod. Sarap na sarap sya sa b***t ko habang sinasagad ko ang pagpasok sa butas nya. Binilisan ko ang pagbayo dahil mas gusto Kong matapos na ito agad. " Fuck........mmmm.... malapit na po ako madam" Ungol ko dahil lalabasan na ako. " Iputok mo sa mukha ko Totoy Dali!.....ughhhhh" Nang akmang lalabasan na ako ay bigla Kong hinugot yung b***t ko at tinutok sa mukha ni Madam Ursula. " Ayan na....ughhhh...fuckkkk!" Ungol ko sa sarap nang paglabas ng t***d ko. Pinutok ko sa mukha ni Madam Ursula na gutom na gutom sa t***d ko. Nang satisfied na sya ay kumuha sya ng tissue at saka maingat na pinunasan ang mukha nya sabay abot sakin ng envelope. Nanginig ang mga kamay ko nang iabot sa akin ni Madam Ursula ang isang makapal na brown envelope. Hindi ko na binilang. Alam ko naman kung magkano ang katumbas ng bawat patak ng pawis at bawat halinghing na pinilit kong ilabas kanina. ​Nang makuha ko ang pera, hindi na ako nag-aksaya ng oras. Dali-dali kong isinuot ang t-shirt ko at ang pantalon kong medyo kupas na. ​"Aalis na ako, Madam," mabilis kong paalam, hindi na tumingin sa mga mata niya. ​Walang lingon-likod akong lumabas ng kwarto, pababa ng malaking hagdan, at dire-diretso sa gate ng malaki niyang bahay. Pasado alas-tres ng hapon at tirik na tirik ang araw, pero ang bilis ng mga hakbang ko ay parang may humahabol sa akin. Yumuko ako. Nagsuot ng cap. Ayokong may makakita sa akin. Ayokong may makapansin na galing ako sa bahay ng isang mayamang byuda sa sikat na subdivision dito sa siyudad. ​Sa bawat hakbang ko palayo sa lugar na iyon, ramdam ko ang bigat ng envelope sa bulsa ko. Mabigat dahil alam ko kung paano ko kinita. ​Madumi. 'Yan ang unang salitang pumasok sa utak ko. ​Tiningnan ko ang mga palad ko. Magaspang. Puno ng kalyo. Dati, sanay ang mga kamay na 'to sa pagpihit ng tubo bilang tubero. Sanay sa pagbubuhat ng semento sa construction site, sa paghalo ng pintura, sa pagpukpok ng pako bilang karpintero. Kahit maghapon akong bilad sa araw bilang errand boy, gabi-gabi akong nakakatulog nang mahimbing dahil alam kong malinis ang perang inuuwi ko. ​Pero ngayon? Ibinenta ko ang katawan ko. Ibinenta ko ang dignidad na pilit kong iniingatan. ​Napabuntong-hininga ako at napamura sa isip. Pucha. Ano naman ang magagawa ng dignidad kung kumakalam ang sikmura namin? Makakain ba ang pride? Makakapagbayad ba ng tuition ni Janice ang pagiging malinis ko? Hindi. ​Kahit madumi ang ginawa ko, kahit pakiramdam ko ay nandidiri ako sa sarili ko ngayon, wala akong pakialam. Basta makatulong ako sa pamilya ko, basta may maiuwi akong pera, ayos na 'yun. Lunukin na ang pride, mabuhay lang. ​Isang sakay lang ng jeep at narating ko na ang eskinita papasok sa aming looban. Maliit lang ang bahay namin, pinagtagpi-tagping yero at kahoy, pero ito ang inuuwian ko araw-araw. ​Pagpasok ko, naabutan ko ang kapatid kong si Janice na nakaupo sa sahig, nagsusulat sa isang lumang notebook. Senior high school na siya, at siya na lang ang nag-iisang pag-asa ng pamilyang 'to. ​"Kuya, andiyan ka na pala!" Ngumiti siya nang makita ako. ​Agad kong dinukot ang ilang libo mula sa envelope sa bulsa ko. Inabot ko iyon sa kanya. "Oh, mamalengke ka na. Mag-grocery ka. Bili ka ng mga de-lata, bigas, tapos bilhin mo na rin 'yung paborito mong hotdog at manok." ​Nanlaki ang mga mata ng kapatid ko. "Hala, Kuya! Ang laki naman nito! Saan galing 'to?" ​Ngumiti ako, pilit na tinatago ang kaba at pait sa boses ko. "Sumahod na 'ko. Binigyan ako ng bonus nung boss ko sa pinapasukan kong errand boy. Malaki-laki 'yung tip kaya naisip ko, mag-grocery tayo. Sige na, kilos na bago pa gumabi." ​Masayang-masaya na tumayo si Janice. Kinuha niya ang eco-bag namin na nakasabit sa dingding. "Salamat, Kuya! Grabe, makakakain na rin tayo ng masarap. Saglit lang ako, Kuya!" ​Tumango lang ako habang pinapanood siyang patakbong lumabas ng bahay. Ang makita siyang nakangiti, na walang iniisip na problema sa pagkain, 'yun ang pambawi sa lahat ng hirap at hiya ko kanina. Para sa kanya 'to. Para makapag-aral siya at hindi matulad sa akin na walang narating at napilitang magbenta ng laman. ​Nilibot ko ang paningin ko sa loob ng bahay. Tahimik. Walang ibang tao. ​Ang nanay kong si Lourdes? Wala na naman. Siguro nasa sugalan na naman o nakikipag-tsismisan sa kanto. Hindi ko na siya iniisip. Matagal na akong nasanay na ako ang tumatayong magulang sa sarili kong kapatid. Wala akong oras para mainis sa Nanay ko; ang mahalaga, ligtas si Janice, busog, at nakakapag-aral. ​Umupo ako sa kawayang upuan namin at nagtanggal ng sapatos. Eksaktong pagkahiga ko ng likod ko sa sandalan, may kumatok sa nakabukas naming pinto. ​"Tol!" ​Napalingon ako. Ang best friend kong si Utol. Nakangisi, pawisan, at parang may inaasahan. Pumasok siya na parang sa kanya 'yung bahay at naupo sa tapat ko. ​"Oh, anong kailangan mo? Mukhang mangungutang ka na naman ah," bungad ko sa kanya. ​Napakamot siya sa batok. "Grabe ka naman sakin, Totoy. Hindi ah. Tatanong ko lang sana... baka may extra ka diyan? Kahit pambili lang ng meryenda. Kanina pa kasi ako walang kain, eh." ​Tinitigan ko siya. Si Utol, sanay sa tambay, pero mabuting kaibigan. "Meryenda lang? Himala hindi pang-inom ang hinihingi mo ngayon." ​Natawa siya ng mahina. "Mas okay na 'yung meryenda, tol, kesa mag-inom. Wala ring mapapala 'yung atay ko diyan. Gutom lang talaga ako ngayon." ​Hindi ko napigilang matawa sa mukha niyang nagpapaawa. Kumuha ako ng isang daan mula sa bulsa ko at binato sa kanya. Nasalo naman niya agad. ​"Oh, ayan. Bumili ka ng meryenda mo. Umalis ka na at gusto kong magpahinga, manahimik ka na," biro ko sa kanya. ​Lumiwanag ang mukha ni Utol. "Solid ka talaga, Totoy! The best ka! Sige, sibat na 'ko. Salamat dito!" ​Pagkaalis ni Utol, naiwan akong mag-isa sa loob ng bahay. Sumandal ako ulit at pumikit. Sobrang pagod ang nararamdaman ng buong katawan ko, lalo na ang isip ko. Dinukot ko ulit ang envelope at binilang ang natirang pera. Malaki-laki pa. Sapat na para sa bills at pamasahe ni Janice sa susunod na buwan. ​Napangiti ako ng mapait. Ganito pala kabilis kumita ng pera kung ibababa mo ang pagkatao mo. Akmang itatago ko na sana ang envelope sa ilalim ng kutson ko nang biglang mag-vibrate ang cellphone ko sa mesa. May nag text at pagkatingin ko ay isang mensahe Ang lumabas. From: Janice TOTOY available ka ba bukas ng hapon. Gusto kong sumaya 5pm, 15k bigay ko. See you later bebeboy💦