"Nisan!" annemin yeri göğü inleten bağırma sesiyle telefonu yatağıma atıp göz yaşlarımı sildim. Odamın kapısı sertçe açılınca kıpkırmızı olmuş yüzüyle annem arkasından da yengem ablam ve İlayda girdi.
"Kızım sen neredesin? Ödümüzü kopardın! İnsan bir haber eder!" annemin daha fazla konuşmasına izin vermeden koşup sarıldım.
"Özür dilerim. Acil bir işim çıktı telefonu unuttum." annem sarılışıma karşılık verip kafamın üzerini öpünce yengem Eylül ablam ve İlayda da bize katılınca toplu sarılma yaptık.
Herkes odamdan çıkınca İlayda ile başbaşa kalmıştık. Baş örtümü ve sabahlığımı çıkarıp yatağıma İlayda 'nın yanına oturup her şeyi anlattım. Amcam ile ilgili olan kısımları es geçip.
"Nasıl yani? Şimdi bu Poyriş sana çocukluktan beri vurgunmuş desene!" İlayda büyük bir kahkaha atıp bana baktı
