Kumru
"Annem."
"Anne, uyan artık."
"Annem, senin tek yoldaşın ben olacağım, kimseye ihtiyacın olmayacak."
"Anne, sen uyudukça bana zarar veren ilaçlar veriyorlar."
Gözlerimi araladığımda karşımda beyaz bir tavan vardı. Kalbimde ise o tarifsiz ve anlamlandıramadığım acı vardı. Peki o rüya neydi öyle? "Anne," demişti, "sen uyudukça bana zarar veren ilaçlar veriyorlar."
Makinelerin dıt... dıt... dıt... diye çıkan sesleri geliyordu. Etrafıma baktım, ablam koltukta iki büklüm olmuş uyuyordu. Ağzım kupkuruydu. "Abla," dedim sessizce. Duymadı. Biraz daha zorlanarak, "Ablaaa," diyebildim. Bu sefer duydu.
"Gülüm, uyandın mı sonunda? Şükürler olsun Allah'ım sana."
"Abla, su verir misin?"
"Hemen gülüm. Nasılsın, nasıl hissediyorsun?"
Gülerek, "Araba çarpmış gibi hissediyorum."
"Kız, bu hal
