You're the One (The CEO Secretary)

Chapter 15

Dapithapon na ng makarating sila sa kanilang bahay. Hindi na nya hinantay na pagbuksan sya ng pinto ng sasakyan ng boss. Bumaba na sya agad at ninamnam ang sariwang hangin na dumadampi sa kanyang balat. Mabilis din niyang sinalubong ang inang nasa labas ng kanilang bakuran at nagwawalis ng mga natuyong dahon. Sabik na sabik niyang niyakap ito. Lumabas rin ang kanyang tatay at gulat din sa biglaang pagdating niya/nila? Tumingin ang kanyang tatay na may pagtatanong kung sino ang kanyang kasama. Tumingin pa ang dalaga sa boss. Nakalimutan na niyang kasama nga pala ang boss dahil sa kasabikan sa pamilya.

“Tay, nay boss ko po pala” pakilala ni Sophia sa mga magulang.

Inabot naman ng boss ang kamay ng mga magulang ni Sophia at magalang na nagmano sa mga ito.

“good evening po!” bati ng binata sabay abot ng kamay upang magmano.

“magandang gabi rin po. Mabuti at nakasama kayo sa aking anak.” Sabi ng tatay ni Sophia.

“Hala sige at magsipasok na kayo at makapagpahinga muna kayo malayo layo din ang biyahe nyo bago tayo makapaghapuna.” Sabi pa ng ama.

Naging busy ang dalaga sa pagbibigay ng mga pasalubong sa kapatid at magulang halos hindi niya bigyang ng pansin ang kasamang boss. Lumabas mula kusina ang kanyang ina at inaya na silang maghapunan. Magkatabing nakaupo ang dalaga at ang boss sa gilid ng lamesa ang ama naman nito ay nakaupo sa gitna at sa kabing gilid naman ay ang ina at katabi ang bunsong kapatid.

“Pagpasensiyahan nyo na po ang pagkain sir, hindi kasi nagpasabi itong si Sophia na uuwi hindi tuloy kami nakapaghanda.” paumanhing sabi ng ina.

“Wag na po kayong mag-alala na miss ko nga pong kumain ng pagkaing probinsya at lutong bahay puro fastfood po ang madalas kung kainin sa Manila kung hindi pa magdala sa opisina si Sophia ng niluto nya ay hindi ako makakain ng lutong bahay.” Mahabang sagot nito sa ina ng dalaga.

“Maraming salamat nga pala sa malaking tulong mo sa pagpapagamot ko iho. Kung hindi dahil sa pinahiram mong pera sa anak naming ay baka wala na ako ngayon.” Sabi naman ng ama ng dalaga.

Nagtatakang napatingin pa sya sa dalaga dahil sa sinabi ng ama nito. Biglang sumilay ang takot sa mukha ng dalaga. Baka kasi sabihin ng binata ang totoong dahilan kung saan at paano niya nakuha ang pera.

“Ahh. Wag na po nyong intindihin yun, kahit sino naman po ay tutulong kung meron din lamang pong maitutulong.” Sabi ng binata

Napabuntong hininga naman si Sophia na parang nabunutan ng tinik sa dibdib dahil sa sinabi ng binata. Tinignan pa ng dalaga ang binata at pabulong na nagpasalamat at nginitian ito dahil sa pagtatakip sa katotohanan. Hinawakan naman ng binata ang kanyang kamay sa ilalim ng lamesa ngunit agad naman binawi ng dalaga ang pagkakahawak ng binata dito. Naalala kasi nya ang istado ng binata. Hindi na dapat pang nangyayari ang mga kanitong pagkakataon.

Malalim na ang gabi at nasa kanyang silid na ang dalaga ngunit hindi dalawin ng antok. Naiisip na naman kasi ang kalagayan niya. Alam niyang nagpunta nga siya sa probinsaya upang iwasan ang boss pero sumama naman ito sa kanya, papano pa siya makakapag-isip ng maayos ngayon kung kasama rin nya ang binata. Dahil nakadama ng uhaw ay nagpasya siyang lumabas upang kumuha ng tubig na iinumin. Isang bungalow style lang ang kanilang bahay ang lahat ng silid ay nasa ibaba lamang wala silang 2nd floor kaya paglabas nya ng kanyang silid ay napansin agad ng dalaga ang bukas pang ilaw sa kanilang salas. Pumunta siya sa salas upang tignan kung bakit bukas pa ang ilaw ngunit ang nakita nya ay ang boss na nakaupo at nakatungo hawak hawak ang ulo. Gulong g**o rin ang buhok nito. Nagdadalawng isip sya kung lalapitan ba nya ito o hindi dahil sa gusto nga nyang iwasan muna ito. Pero dahil sa naawa sya sa itsura nito na para bang may malaking problema ay nagdesisyon syang lapitan na lang ito.

“Sir, sabi naman sa inyo dapat hindi na kayo sumama sa akin dito, kita nyo hindi kayo komportable sa tulugan nyo.” Pag-agaw ng pansin ng dalaga,

Nag-angat ng ulo ang binata upang tignan ang dalaga. Napansin agad ng dalaga ang napakalungkot na mukha nito.

“Can we talk?” malungkot na tanong ng binata sa dalaga.

Dahil sa nakikitang kalungkutan sa mukha ng binata ay hindi nya matiis na hindi rin ito kausapin. Kaya tinabihan niya ito sa upuan upang kausapin at tanungin kung may roon bai tong problema at baka pwede niya itong mapayuhan.

“Meron po ba kayong problema sir?” sabi ng dalaga.

Bago pa magsalita ang binata ay tumingin muna ito sa mga mata ang dalaga.

“Alam kong iniiwasan mo ako this previous days.” Pag uumpisa ng binata tumikhim pa ito bago nagpatuloy sa pagsasalita.

“Si Chloe ba ang dahilan?” tanong ulit nito s dalaga.

“Hindi! Bakit naman.’ Natatarantang sagot ng dalaga.

“Alam kong sya ang dahilan ng pag-iwas mo sakin dahil simula ng dumating siya sa opisina ay napansin ko na ang pag iwas mo sa akin. Alam ko rin ang ginawa nyang pakikipag-usap syo at humihingi ako sayo ng pasensiya sa pinag-uugali nya.” Mahabang paliwanag nito.

“Sir, wala naman kayong dapat ihingi ng pasensiya sa akin. May mali rin po kasi ako dun hindi ko po inalam muna kung sino ang kausap ko, asawa nyo po pala si Ma’m Chloe.” May lungkot na sagot ng dalaga.

“She’s my Ex-wife, hindi ko na asawa si Chloe. Almost 2 years na kaming divorce.”

Nagulat si Sophia sa sinabi ng boss. Hindi niya alam kung anong magiging reaksyon at mararamdaman niya sa sinabi ng boss. Pero alam niya na sa puso niya ay maroon kagalakan.

“Please wag mo na sana akong iwasan, Sophia” pakiusap nito sa dalaga.

Hindi na rin naman nakapagsalita pa ang dalaga dahil sa mga nalaman. Wala na rin naman siyang rason upang iwasan pa nito ang boss dahil matagal na naman din palang hiwalay na ito. Pinagmamasdan lang niya ito habang patuloy sa pakikipag-usap sa kanya.

“Meron din sana akong hihilinging favor s’yo kung pwede?” tanong pa nito sa dalaga.

“Ano yung?” maikling tanong ng dalaga

Nag-aalangan man sabihin ng binata ang hihilingin niyang pabor sa dalaga dahil baka hindi ito pumayag ay wala siyang magawa kung hindi sabihin na rin rito ang nasa isip na maaaring makatulong sa kanya.

“Ipapakiusap ko sana sa’yo na kung p-pwedeng magpanggap kang girlfriend ko? Nag aalangang tanong ng binata sa dalaga.

“B-bakit ako? Bakit kailangang magpanggap ako? Para saan?” sunod sunod na tanong ng dalaga.

“Dahil ikaw lang ang alam kong pwedeng makakatulong sa akin. Hindi kasi titigil si Chloe hanggang hindi nya nakikita na may iba na akong karelasyon. Kahit noong naghiwalay na kami ay patuloy pa rin sya na nakikipagkita sa akin at aaminin ko na kapag nagkikita kami ay mayroon pa rin nangyayari sa amin. Pero ngayon ayoko na masyado na akong nasasaktan alam ko naman na hindi na maibabalik pa ang dati naming relasyon. Maraming nagbago sa akin simula ng makipaghiwalay siya sa akin. Maraming tao ang naapektuhan maging ang aking trabaho. Ayoko na gusto ko ng bumalik ang dating ako. At alam ko rin na hindi ko na siya mahal.” Mahabang paliwanag nito sa dalaga.

Hindi naman nakakibo ang dalaga sa mga sinabi ng binata. Hindi rin alam ng dalaga ang isasagot sa pakiusap ng binata.

Dahil sa hindi tumugon ang dalaga sa pakiusap niya, ay hinawakan ang dalang kamay ng dalaga at nagsumamo ito upang pumayag sa kanyang pakiusap.

“Babe, Please!”

Hindi alam ng dalaga kung anong isasagot sa binata. Naaawa siya rito dahil sa pinagdadaanang problema sa dating asawa. Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso ay mayroon siya nais.

Bakit kailangan pang magpanggap? Ang kanina pa sanang gustong sabihin ng dalaga sa binata.

Alam niyang sa sarili na mayroon na siyang nararamdaman sa binata. Ngunit anong magagawa niya kung ang binata ay walang ano mang mararamdaman para sa kanya. Sa huli ay pumayag na rin siya sa pakiusap ng binata dahil sa kagustuhan niyang tulungan ito sa problema.

“Sige pumapayag na ako.” Maikling sagot ng dalaga.

Dahil sa kasiyahan ay niyakap ng binata si Sophia. Nagulat pa ang dalaga ng bigla siyang halikan nito sa kanyang mga labi. Nung una ay magagaang na halik lamang ngunit ng magtagal ay lumalim na ng lumalim nagging agresibo na ang boss sa paghalik sa kanya. Hindi na rin alam ng dalaga na tinutugunan na niya ang mga halik ng binata. Hindi na rin niya ito pinigilan dahil na mimiss na rin naman niya ang ginagawa nila ng binata. Natauhan na lang ang dalaga ng maramdaman niya na nasa loob na ng kanyang damit ang kamay ng binata at hinihimas ang kanyang dibdib.

“Terrence baka ma…”

Hindi na siya pinatapos magsalita ng binata at hinila siyang papasok sa kanyang silid. Muli siyang hinalikan nito. Namalayan na lang ng dalaga na nakahiga na siya sa kanyang kama at naka ibabaw na ang binata sa kanya.

“Terrence, baka marinig tayo nila tatay nasa kabilang kwarto lang sila.”

“Ssssshhh, don’t moan babe,” bulong ng binata.

“Paano?” kinurot pa ng dalaga dahil sa sinabi nito.

“Just bite my shoulder babe, sandali lang ‘to.”

Wala ng nagawa ang dalaga at sinunod na lang ang sinabi ng binata dahil nagsimula na itong umulos sa kanyang ibabaw. Ngunit kahit anong pilit niyang hindi mapadaing ay hindi niya magawa dahil sa hatid na sarap nito sa kanya.

“Ahhh!”

“Babe don’t moan.”

Gusto sanang sabihin ng dalaga na kasalanan naman ng binata kung bakit siya napapaungol. Pero hindi na ginawa ng dalaga at mariin na lang niyang kinagat ang balikat nito wala na siyang pake kung masugatan man ito sa pagkagat niya. Para wag lang siya makagawa ng ano mang ingay at baka marinig pa nga talaga sila ng kanyang magulang.