Diary Of Mandella

Oktubre 2, 2000

Ang unang gabi dito sa Divine Psychiatric Asylum ay parang isang bangungot na hindi ko matakasan. Pagkapasok ko pa lang sa kwarto ko, agad kong naramdaman ang bigat ng lugar na ito. Maliit ang kwarto, halos wala akong magawa kundi maglakad-lakad sa espasyong parang kulungan. Ang mga pader ay puting-puti, pero hindi nakakapagpakalma—parang mas lalo pang nagpapalala ng kabog sa dibdib ko. May kakaibang tunog akong naririnig mula sa mga ito, parang isang mabagal na ugong, tulad ng humahaplos na hangin pero walang pinto o bintana na nagbubukas.

Ang kama ay matigas, halos di ko mapagkasya ang katawan ko. Nakahiga ako sa manipis na kutson, at nararamdaman ko ang bawat tagiliran ng bakal sa ilalim nito. Tahimik ang paligid, pero sa kabila ng katahimikan, parang may bumubulong. Hindi ko sigurado kung sa isip ko lang ito o kung may kung anong nasa likod ng mga pader na iyon.

Tuwing ilang minuto, naririnig ko ang mga yapak sa labas ng pinto ko. Laging pareho ang tunog—mabagal, mabigat, tila may bilang ang bawat hakbang. Hindi ko alam kung sino ang naglalakad o kung ito'y bahagi lang ng sistema ng mga gwardya dito. Ngunit bawat tapak ay tila nagpaparating ng mensahe: "Hindi ka makakatakas."

Pumikit ako, sinusubukang wag pansinin ang ingay, ngunit lalong bumibigat ang pakiramdam ko. Sa kabila ng lahat, hindi ko rin alam kung papaano ako nakatulog, pero ramdam ko ang bigat ng katawan ko nang magising ako.

Umaga na nang magkita kami ni Dr. Navarro. Siya ang ulo ng institusyon na ito. Hindi siya ang tipikal na doktor na may banayad na galaw o mahinahong pagsasalita. Sa unang tingin pa lang, alam kong hindi siya basta-basta. Matangkad siya, matipuno, at tila may kung anong kakaibang kapangyarihan sa kanyang presensya. Ang mga mata niya ang unang bumungad sa akin—mga matalim at malamig na tila kaya niyang basahin ang laman ng utak ko.

Nakaupo kami sa isang maliit na opisina, sa harap ng isang lamesa na puno ng papel. Siya ang unang nagtanong. "Kumusta ang iyong pakiramdam, Mandella?" Malambing ang kanyang tono, ngunit may aninag ng pagkapilit. Alam ko kung bakit ako narito, pero siya, tila naglalaro sa akin. Sinabi ko ang kwento ko—kung paano ako nahulog sa depresyon, kung paanong tila nawawalan na ako ng koneksyon sa realidad, kung paano ang mga hallucinations ay unti-unting sumisira sa akin.

Ngumiti siya nang bahagya, ngunit parang hindi sapat. Ang mga mata niya ay parang nagmamasid nang mas malalim, tila hindi siya naniniwala sa sinabi ko o kaya nama'y sinusubukan niyang hanapin ang katotohanan sa likod ng aking mga salita. "Nakakaranas ka ba ng mga delusyon?" tanong niya, at kahit alam kong bahagi ito ng pagpapanggap ko, parang masyado siyang interesado sa sagot ko.

Sumagot ako ng mahina, "Oo, minsan nakikita ko ang mga bagay na wala naman talaga." Ngunit habang sinasabi ko iyon, parang ako ang hinuhusgahan. Naramdaman ko na ang sagot ko ay higit pa sa simpleng tanong, parang sinusuri niya kung gaano ako kahanda para sa susunod nilang hakbang.

Nagpatuloy ang sesyon na iyon nang hindi siya nagpapakita ng masyadong emosyon. Pero ramdam ko na sinusubukan niyang basagin ang facade ko, ang kwento kong gawa-gawa. "Magsisimula na ang therapy bukas," aniya. Ngunit sa paraan ng pagkakabanggit niya, hindi ko mapigilang mangamba. Therapy? Para bang mas tama ang tawag na 'pagsasanay' o 'pagsubok'. Ang kanyang boses ay tila nagsasabi ng higit pa kaysa sa mga salita—parang may nakatagong kahulugan ang lahat.

Pagkatapos ng sesyon, bumalik ako sa kwarto ko. Malamig na ang hangin sa loob, at kahit tanghaling tapat, madilim pa rin sa mga sulok ng silid. Tumayo ako sa may bintana, nakatingin sa labas. Sa labas, ang mga pader ng asylum ay nakakatakot, parang mga pader ng isang kuta. Walang makikita kundi malalaking puno at mga bakod na bakal. Wala ni isang pahiwatig ng kalayaan. Ang buong paligid ay parang isang malaki at mabigat na puwersa na tumutulak sa akin pababa.

Naisip ko, ano kaya ang mangyayari bukas sa "therapy" na ito? Maraming kwento na ang narinig ko tungkol sa mga pasyenteng nagdaan sa mga kamay ng mga doktor dito. Ang ilan ay hindi na nakalabas. Ang iba naman, kung nakalabas man, ay hindi na ang dating sila. Ang mga balita at usap-usapan sa labas ng asylum ay palaging puno ng intriga, pero walang konkretong ebidensya. Ngayon, narito ako sa gitna ng lahat ng ito, at ako mismo ang makakatuklas ng katotohanan.

Bago ako matulog, nag-isip ako tungkol sa mga sinabi ni Dr. Navarro. Sinusuri ko ang bawat tanong, ang bawat galaw niya, at iniisip kung ano ang mga plano nila para sa akin. Hindi ko maiwasang magtanong sa sarili ko, ano nga ba ang pakay ng lugar na ito? Talaga bang nagpapagaling sila, o may mas malalim na layunin ang mga eksperimento at "therapy" na sinasabi nila?

Hindi ko pa alam kung anong mangyayari bukas, ngunit isang bagay ang sigurado—kailangan kong manatiling matatag. Hindi ako maaaring magpatalo. Narito ako hindi para maging biktima, kundi para alamin ang katotohanan, kahit na nangangahulugan ito ng pagdaan sa pinakamadilim na bahagi ng institusyong ito.

Bago ako tuluyang pumikit, hinawakan ko ang aking journal. Dito ko itatala ang lahat—bawat galaw, bawat kwento, bawat lihim. Kung ano man ang mangyari sa akin, sana'y may makahanap ng mga salaysay na ito. Kailangang malaman ng mundo kung ano talaga ang nangyayari sa Divine Psychiatric Asylum.

Kahit malamig at mabigat ang pakiramdam ng silid, nakaramdam ako ng kaunting aliw habang hawak ko ang bolpen ko. Ito lang ang tanging paraan para manatiling konektado sa katotohanan. Sa isang lugar na puno ng kasinungalingan at mga ilusyon, ang aking mga salita ang magsisilbing ilaw ko sa kadiliman.