Akşam eve giden Yusuf cebinden anahtarı çıkartıp kilide taktı fakat kapıyı açamadı. Çünkü Jülide’nin içeride olmadığını biliyordu. Bir süre bekleyip, kendini onu karşılayacak boşluğa alıştırmaya çalıştı.
Kalbini saran kasvetle nihayet içeriye girebildiğinde, anahtarı vestiyeri bıraktı. Sanki her an bir yerlerden Jülide çıkıp, gülümseyerek hoş geldin diyecekmiş gibi hissediyordu. Birlikte yaşamaya başlayalı on gün bile olmamışken, onun varlığına bu denli alışmak tuhaftı.
Yusuf Jülide’nin hayaliyle boş olan evde dolanırken, telefonu çaldı. Arayan kişi Barış’tı.
“Bana uğrayacağını söylemiştin.”
Barış'ın sözlerine karşılık Yusuf ne cevap vereceğini bilemediğinden, işinin çıktığını bahane ederken, hattın diğer ucundaki genç adam lafını böldü. “Hadi ama Yusuf! İkimiz de biliyoruz buraya kad
