Jülide ile Yusuf nikâh dairesine ulaştıklarında, herkes onları dışarıda bekliyordu. Armağan, Orhun ve Arif’i daha önceden tanıdığından, onların sayesinde, Begüm ile de kaynaşmıştı.
Gelinin güzelliğine yapılan iltifatlardan sonra, hep birlikte içeriye girdiler. Yusuf ve Jülide nikâh memurunun karşısındaki sandalyeye yerleştiklerinde, Armağan nikâh şahidi olarak Yusuf’un yanına geçti. Turan Bey’in üzüntüsünü yaşayan Begüm ise Jülide’nin.
Jülide, arkadaşının üzüntüsünü Barış’ın nikâha gelmemesine bağladığından, “Üzülme,” dedi. “Ameliyat olalı bir hafta oldu. Tam olarak iyileşememiştir belki.”
Begüm, Turan Beyden bahsederek Jülide’nin moralini bozmamak için, sessiz kaldı. “Sen beni düşünme. Bu anın keyfini çıkart,” dedi. “Daha sonra konuşuruz.”
Araya giren Armağan Jülide’ye, damadın ayağı
