Lumingon ako sa labas ng bintana ng bus na basta ko na lang niya pinara at sinakyan nang makatakbo ako palabas mula sa matayog na gate ng Martenei.
Kanina pa lingon nang lingon sa akin ang katabi kong lalake. Naiingayan siguro sa mga pagsinghot ko. Ano ang magagawa ko kung kusa na lang tumutulo ang mga luha ko dahil hindi ko magawang pigilan. Paano naman kasi ay paulit-ulit na nanu’numbalik sa tenga ko ang pagpapaalis sa akin ni Winter at ang galit sa boses nito. Tama si Vinxie, nagpakababa na ako at linu’nok ang pride pero sa huli ako pa rin ang naging talunan. Kumbakit pa kasi ako sumubok. Sana kahit masakit, hindi ganito na nakamamatay ang sakit. Sana kahit sa malayo, nasusulyapan ko pa rin ang magkapatid. Pero sumubok pa rin ako para ipaglaban at ipagmakaawa ang nararamdaman ko. Pero
