Sweet Surrender

Chapter 4 - Part 3

WALA akong nagawa kundi ang pumayag na ihatid niya ako. Pabor naman kasi talaga 'yon sa akin. Lalo at nararamdaman ko na ang mas lalo pang pagkirot ng paa ko sa tuwing naididiin ko itong itapak.

"Who was that guy holding your hand? Is he the reason why you had to stay even though your foot was hurting?"

Nalaglag ata ang panga ko dahil sa tanong niya. "What do you mean? I don't understand what you're talking about."

"Noong pumasok ako sa Dream Mugs, I saw a guy holding your hand. Do you like him?"

Ano daw? Ako may gusto doon sa Gino? Seryoso ba siya?

"HAHAHA." Hindi ko mapigilan na tumawa. Paano ba naman kasi ay nakakatawa naman talaga ang sinabi niya. Nakikipagkamay lang may gusto na agad?

"Will you stop laughing!" pikon na saway niya sa akin.

"Paanong hindi ako matatawa e ang galing mong mag joke." Pinigilan ko ang muling matawa. "Paano mong naisip na may gusto ako doon? Kanina ko ngalang 'yon nakilala."

Nilingon niya ako. Para bang gusto niyang makita sa mukha ko kung totoo ba ang sinasabi ko.

"Liar. I saw you two holding hands. And your smile was different. You never smile like that to me." 

Why does he sound like a jealous boyfriend? Saka ganoon ba talaga ako ka harsh sa kanya?

Maybe I'm guarding my heart too much. Kaya kahit noon pa man, palagi ko na talaga siyang natatarayan. Iyon lang kasi ang alam kong paraan para maprotektahan ang puso ko sa kanya.

"I was smiling at him because he was giving Dream Mugs a good compliment and told me that he would recommend us to his co-workers. And we weren't holding hands like what you were thinking, we were shaking hands."

Why do I sound like a girlfriend who's explaining to my jealous boyfriend? This is crazy!

Bigla naman nagliwanag ang mukha niya.

"You look happy," puna ko sa kanya.

"I am because it means I have a chance."

"Chance?"

"For me to have you."

"Why me, Madrigal?" I asked.

Gusto ko talagang malaman kung bakit sa dami ng mga babaeng naghahabol at naghihintay na mapansin niya ay ako ang napipili niyang pagkaabalahan ng golden time niya. Sa totoo lang hindi ko naman nakikita ang sarili ko na iba sa karamihan. Normal lang naman akong babae.

"Because I have never felt too attracted to any women except for you, Kristen." I felt my heart skip from its original position. "There is something about you that I cannot explain."

Does this mean, there's any hope for me?

"You're just feeling thrilled because, among many other women, I am the only one who refuses you."

Why am I torturing myself? Nagiging masukista na yata ako.

"Maybe."

Jees. I already expected it, but deep inside my heart there was a little hope, hope that he would contradict me and say something different. But at least he's being honest. He doesn't make me believe in lies just to get what he wants from me. He is honest to tell me his real intention. Too honest that it hurts!

"Tsss. Pinaninindigan mo talaga ang pagiging devil-may-care casanova mo noh?"

He shakes his head. "I'm not the casanova the gossip magazines make me out to be. I slept with a few women, but they all knew what the terms were. I don't promise them beyond what I can give."

"Bakit ayaw mo ng commitment? Bakit ayaw mong bigyan ng label ang  relasyon mo sa mga nakakasama mong babae? Is it really that hard?"

He looked at me. "How about you, why is it so important for you to put labels in a relationship?" balik niya sa tanong ko.

"Because I want to feel the security of being in someone's life--- something like my existence does matter to him. I want to know my purpose--- where will I stand in his life. I want a relationship that has direction because I don't settle for an aimless relationship."

Tama naman ako, diba? Mas maganda parin ang relasyon na may labels para alam mo kung ano ang standing mo sa buhay niya.

"I don't live by labels. I hate expectations too. Especially, I don't want to be left in the middle alone."

I don't get his point.

"Do you mean, why take the big leap and date exclusively when you can just keep swiping, right?" My voice grows acidic, good thing he seems not to notice it.

"Nope. It's because I don't one to give someone the right to hurt me and leave when she gets tired and not happy anymore with the relationship."

Hindi ako nakasagot. Sa tingin ko ay may malalim siyang pinaghuhugutan. I feel like he's talking from experience. Has anyone hurt him badly before and turned him to what he is now? I think yes. Everyone of us has its story. I believe that we are what we are today is because of our yesterday. Malamang ay may kinalaman ang sino mang nanakit sa kanya kung bakit ganoon ang pananaw niya sa salitang commitment.

May mga nababasa akong mga articles tungkol sa personal na buhay ni Madrigal. Pero hindi ko alam kung alin sa mga iyon ang totoo. Never naman kasi akong direktang nagtanong sa kanya at alam naman ng lahat na karamihan sa mga lumalabas na chismis ay gawa-gawa lang ng mga taong pakialamero sa buhay ng iba.

"I don't believe in s*x before marriage, Madrigal. Kaya kung ako sayo, huwag mo nalang sayangin ang panahon mo sa akin," diretso ko sa kanya.

"Why?"

"Because that's the right thing to do! To give myself to the man who I will promise to share the rest of my life with," I answered.

"Bullshit! Promises are made to be broken, Kristen. Not because the two persons get married and promise to be together in richer and for poorer till death make them apart, ay mangyayari talaga 'yon. Kaya nga may divorce at annulment kasi maraming mga nagpapakasal ang hindi kaya panindigan ang ipinangako nila sa isa't isa."

After what he said, both Kevin Carlos and I stayed silent for the rest of the drive. Mahirap kasing makipag debate sa isang tao na sarado na ang utak sa sariling pinaniniwalaan.

"Do you want something to drink," tanong ko nang makapasok na kami sa Condo unit ko. Ayaw ko naman kasing ipagtabuyan siya agad paalis pagkatapos niya akong ihatid at alalayan dahil nga kumikirot na masyado itong paa ko.

"You don't have a house helper?" he asked.

"Nope. I want to live independently, how will I do that if I hire a helper? E di sana hindi nalang ako umalis sa poder ng parents ko."

"It's almost dinner time how will you prepare yourself dinner?" Naramdaman ko ang pag-aalala sa boses niya.

"I can call for delivery."

"What are you doing?" tanong niya ng  makita niya akong kumuha ng gamot mula sa dala kong bag kanina.

"Taking pain killers."

"But you cannot just take medicine with an empty stomach."

"I'm in pain," amin ko sa kanya.

Lumapit siya sa kinauupuan ko at lumuhod sa harap ko para tingnan ang namamaga kong paa.

Nakita ko siyang umiling. "What were you thinking?"

Napapiksi ako ng makaramdam ako ng kilabot na tumulay sa katawan ko  dahil sa paghaplos niya sa injured kong paa.

"E hindi ko naman nararamdaman ang sakit kanina," I reasoned out while trying to ignore his touch.

"And now you made your foot worse," napapailing pa nitong sabi tapos ay tumayo. "I'll make you a quick dinner so you can take your medicine."

"You'll cook me dinner?" medyo gulat kong tanong.

"Yes. If you like you can freshen up yourself first while I'm preparing your food. Or you need my help too?" nasa boses nito ang panunudyo sa huling sinabi.

Sinamaan ko siya ng tingin. "I can manage myself."

Nagkibit siya ng balikat. "I'm just concerned, you know..." he said with a naughty smile.

"You don't need to do this. You helped me enough already," turan ko ng maglakad siya papunta sa kusina ng Condo unit ko.

"I want to do it for you," lingon niya sa akin tapos ay dumeretso na sa kusina.

Bakit ang sarap sa puso na maramdaman ang pag-aalala at pag-aalaga niya sa akin? Why does it feel so right even though I know it's wrong? Marahan akong tumayo at naglakad papunta sa kwarto ko. I took a quick shower and wear a simple floral house dress na abot talampakan. Sinuklay ko lang ang mahaba at basa kong buhok at pagkatapos ay lumabas na ako ng kwarto ko para puntahan si Kevin Carlos sa kusina. Bigla akong nakaramdam ng gutom ng maamoy ko ang aroma ng niluluto niya. Amoy masarap. Ngunit napahinto ako sa paglapit ng makita ko ang magandang tanawin na mukhang mas masarap pa kaysa sa kung anomang niluluto nito.

Si Madrigal abala sa pagluluto. nakabukas ang ilang butones ng puting long sleeve sa bandang dibdib. Nakatupi ang sleeves nito sa braso. He's moving comfortably na para bang matagal na niyang ginagawa ito. Bakit pakiramdam ko ay bagay na bagay siya sa kusina ko? Para siyang caring husband na masayang ipinagluluto ang asawa't mga anak niya.

Jeez. What am I thinking now?

"Stop dreaming Kristen!" saway ko sa sarili ko.

"Hey, are you hungry already?" he asked me, smiling when he saw my presence.

Ipinagpatuloy ko ang paglapit. I gave him a smile. "What are you cooking? It smells good."

"I cooked pasta. It's the quickest I can prepare," he answered. Umikot siya para ipaghila ako ng upuan. "It's almost ready."

"I didn't know that you know how to cook," kausap ko uli sa kanya.

He smiled. "My father taught me many things and one of them is cooking."

"And your mom?"

Nagkibit lang siya ng balikat. Naglagay siya ng pagkain sa dalawang pinggan at inilapag ang isa sa harap ko.

"I hope you'll like it," he said then he sat on the stool opposite to me.

Kinuka ko ang tinidor at nag-umpisa nang kumain.

"Wow. This is really good!" turan ko at nagpatuloy sa pagkain. Ang sarap talaga ng luto niya. Natigil ako sa pagsubo ng mapansin kong nakatingin lang siya sa akin habang kumakain.

"What?"

"Nothing." He poured water on my glass.

I smirked. "Tell me what you were thinking."

"That I love to look at you," he said looking straight up to my eyes. "I enjoy the way you enjoy little things."

"I love good food. How about you, why are you not eating? Aren't you hungry?"

"How can I be hungry when I'm already full by just looking at you, sweetheart?"

Shit.

Bakit mas masarap sa tainga pakinggan ang pagtawag niya sa akin ng sweetheart ngayon?

"Baka naman nilagyan mo 'to ng gayuma kaya ako lang ang pinapakain mo," birong tanong ko para pagtakpan ang kilig na nararamdaman ko.

"Hahaha." he laughed. "Hindi ko kailangan ng gayuma para makuha ko ang gusto ko,. My charms are enough to do that," turan niya at nag-umpisa narin kumain.

"Tsk. Ang yabang!"

Tinawanan niya lang ulit ang sinabi ko.

Pagkatapos naming kumain ay siya parin ang nagligpit at naghugas ng pinagkainan namin.

"You really don't have to do that. Kaya ko naman 'yan gawin e."

"No, just sit there and watch," utos niya sa akin.

Wala akong nagawa kundi panoorin  nalang siya.

Para akong nahihipnotismo habang pinapanood ang bawat galaw niya. Nang matapos siya sa ginagawa niya ay lumapit siya sa akin. Napaatras ako mula sa kinauupuan ko dahil sobrang lapit na ng mga mukha namin sa isa't isa.

"You're so beautiful sweetheart." His expressions are unrepentantly and blatantly s****l.

Gusto kong magsalita at itulak siya palayo ngunit walang salita na lumalabas sa bibig ko. Hindi rin gumagalaw ang mga kamay ko para itulak siya.

"Will you hate me if I kiss you?" 

Bago ko pa man nasagot ang tanong niya ay bihag na niya ang mga labi ko. Mapusok niya itong inaangkin na para bang siya talaga ang nagmamay-ari nito. Namalayan ko nalang na tumutugon na ako sa kanya.

Yes. I want it too. I have been wanting his kiss all my life and now it's happening! The kiss gets deeper without me knowing it.

"Ahhh," moans slipped in my mouth when I felt his touch on my one breast and his kisses went down to my neck.

This is wrong!

"P-Please stop..." nanginginig ang boses kong pakiusap.

Humento naman siya sa ginagawa niya sa akin.

"I can feel that you want it too, sweetheart."

Itinakip ko ang dalawa kong palad sa aking mukha. Hiyang-hiya ako sa aking sarili. Hindi ko napaglabanan ang tukso.

"This is not right!" hirap kong turan. Nahihirapan ako dahil mag-kaiba ang sinasabi ng puso ko at nararamdaman ng katawan ko sa sinasabi ng isip ko.

"Why don't you try it my way, Kristen? I'm sure you

won't regret it," bakas parin sa boses nito ang pagnanasa.

"No. Please leave," pakiusap ko sa kanya.