..
..
ผมเห็นไอ้พี่หมอถอนหายใจหนักๆอย่างยอมแพ้ ถึงแม้จะฟึดฟัดไม่สบอารมณ์อยู่บ้างแต่ก็เพียงเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆผละจากร่างผมอย่างอ้อยอิ่งไปนั่งอยู่ตรงปลายเตียงพร้อมทั้งหันหลังให้ ผมลอบมองและเริ่มติดกระดุมเสื้อของตัวเองไปอย่างขำๆ
สมน้ำหน้า! ช่วยไม่ได้อยากแกล้งกันดีนัก
ไอ้พี่มันชำเลืองมองด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจสักเท่าไหร่ ผมก็เลยรีบติดกระดุมเสื้ออย่างรวดเร็ว เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาผมนี่แหละจะขำไม่ออก เอาจริงผมคิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าเขาจะหยุดตัวเองได้...แต่จะไว้ใจได้มากแค่ไหนคงต้องพิสูจน์กันต่อไป พอเห็นคนหน้าคมคิ้วขมวดยุ่งเหลือบมาทีไรก็อดขำไม่ไหวเลยกลั้วหัวเราะออกมา จนไอ้พี่หมอเขตตวัดสายตากลับมามองผมอย่างคาดโทษ
"ขำอะไร"
"ปะ.. เปล่าซะหน่อย"
"เห็นว่ารักว่าหลงก็อย่ามารังแกกันนักสิ เล่นกับความรู้สึกแบบนี้เจ็บตัวได้นะ" คนตัวโตแกล้งขู่
เห็นเขาเป็นอย่างนี้มันก็อดใจกระตุกวูบไหวไม่ได้ ใจเต้นแรงทุกครั้
