“Married to a Monster”

CHAPTER 2

Kinabukasan, maaga akong ginising ng isang babae na mukhang mas istrikta pa sa guidance counselor namin noon. Nakasuot siya ng grey pencil skirt at may hawak na clipboard.

"Good morning, Miss Evangelista. I am Margot. Ako po ang magiging personal assistant niyo as you prepare to become Mrs. Valderama."

Napaupo ako bigla. Hindi pa rin ako makapaniwala. Kahapon lang, kasambahay pa rin ako sa palengke, humahawak ng pusit at tuyo. Ngayon, may sarili na akong stylist, schedule, at PA?

Pero kahit may konting gulat, hindi ko maalis ang kaba sa dibdib ko. Kasi kahit anong yaman ng lugar na ‘to ang lamig.

Hindi lang dahil sa aircon. Ibang lamig. Parang walang emosyon. Parang lahat ng tao rito, hindi ngumingiti dahil bawal.

“Bukas ang civil wedding niyo,” sabi ni Margot habang may inaayos sa tablet niya. “Everything will be taken care of. You only need to follow instructions.”

Follow instructions.

Parang robot. Parang produkto.

Parang hindi tao.

Sa Mansion ng mga Valderama

I was escorted to the main house. Para siyang mansion na pang-Hollywood, pero mas madilim ang aura. Maraming mamahaling furniture, pero lahat dark brown o black. May mga portrait na halos abstract sa laki at art style. Walang family pictures. Walang larawan ng masayang alaala.

At sa gitna ng main living room, nakatayo si Lucien.

Nasa harap niya ang isang babae na mukhang model mahaba ang buhok, naka-heels kahit 10AM, at may suot na black silk dress na parang pang-party. Nakangiti ito sa akin pero malamig. Plastikan.

“Clara, this is Selene,” Lucien said without looking at me. “She’s my ex-fiancée. But she still works with the family.”

Ex-fiancée?

Napatayo ako ng tuwid. Hindi ko alam kung anong tamang reaksyon.

Selene offered her hand, eyes judging me from head to toe. “So, you’re the replacement?”

Sakit no’n.

Pero ngumiti ako kahit nanginginig ang tuhod ko. “More like… the upgrade.”

Nakita kong bahagyang tumaas ang kilay ni Lucien.

Selene laughed but her eyes were sharp. “We’ll see how long you last.”

Kinagabihan

Dinala ako sa guest bedroom.

Hindi pa raw ako pwedeng tumabi kay Lucien until matapos ang wedding ceremony bukas. Thank God. Hindi ko pa kaya.

Habang nakahiga ako sa kama, binuksan ko ang phone ko. May text si Mama.

Clara, anak… maayos ba sila? Hindi ba masyadong… malupit?

Tumulo ang luha ko sa pillow habang nag-reply.

Safe kami, Ma. Kumain na kayo ha. Baka bukas… mapanood niyo ako sa balita. Pero huwag kayo magulat, ha? Hindi ko agad masabi. Mamaya na lahat ng paliwanag.

Wala pang limang minuto, may reply.

Anak, kahit ano pa ‘yan, nandito lang kami. Basta ligtas ka. I love you.

Hawak ko ang phone ko buong gabi. Nakatitig lang ako sa kisame. Tahimik.

Hanggang sa marinig ko ang mahinang tunog ng pinto.

Nagulat ako nang bumukas ito—si Lucien.

Naka-white shirt lang siya at black slacks. Medyo basa pa ang buhok niya. Mukhang kagagaling lang sa shower. Pero ang nakakatakot? Wala siyang pakialam kahit nasa dilim ang kwarto.

Pumasok siya, diretsong upo sa edge ng kama.

“Do you regret it already?” tanong niya, walang emosyon.

Umiling ako kahit nanginginig. “No. Hindi pa.”

He leaned closer. “You will.”

Tumayo siya, lumapit sa switch, binuksan ang ilaw. Sumilaw ang buong kwarto white and grey ang theme. Elegant pero sterile. Walang kulay. Parang puso niyang walang damdamin.

Pagtingin ko sa kanya, nakita kong nakatitig siya sa akin.

Hindi galit.

Hindi rin interesado.

Parang… may pinagmamasdan siya.

“Starting tomorrow,” aniya, “you will smile beside me. Hold my hand in front of cameras. Call me honey if needed. But behind closed doors…”

Napakagat ako sa labi. “Behind closed doors?”

Tumalikod siya. Nasa may pinto na.

“Behind closed doors, we’re nothing. Don’t forget that.”

At umalis siya.

Tumulo ang luha ko, tuloy-tuloy.

Hindi ko alam kung bakit mas masakit pa ‘yung nothing kaysa sa anumang insulto.

Hindi ko alam kung kaya ko.

Pero para sa pamilya ko...

Kailangan.

Mula sa tag-ulan ng Maynila, sa pagitan ng putik at baha, may presyo ang bawat hakbang patungong pag-asa.

Mabigat ang bawat yapak ko sa kalsadang nilalamon ng putik at ulan. Basa na ang suot kong jeans hanggang tuhod. Ang blouse kong dati’y kulay cream, ngayo’y naging kulay-kalawang sa dumi. Pero wala na akong pake. Ang importante, makarating ako sa ospital.

Naubos na ang pamasahe ko. Lahat ng naipon ko galing sa paglalako ng hand sanitizer at preloved shirts, napunta na sa paunang bayad kay Noel. Pero kahit pa sinong tagapagsalba, wala akong natagpuan.

“Kuya, paabot po ng—”

Hindi pa man ako tapos magsalita, pinaharurot na ng jeep ang makina. Naiwan akong nakataas ang kamay, nanginginig, nangingilid ang luha, nakalubog sa tubig-ulan.

Lumingon ako sa langit. Ang dami-dami kong tanong na walang sagot. Bakit parang ako lagi ang iniiwan?

Napapikit ako nang mariin. Naalala ko ang mga mata ni Mama kanina. Yung lungkot at kaba sa mukha niya habang kinukuyom ang kamay ni Noel. Hindi siya umiiyak, pero alam ko, mas gusto niya pang siya ang may sakit kaysa ang bunso naming halos hindi pa nagkakaroon ng pagkakataong maging bata.

Walang ama si Noel. Hindi ko rin kilala kung sino. Isang kasalanang pilit tinatakpan ng katahimikan sa pamilya namin. Isang sikreto ng isang gabi, ng isang pagkakamali.

Ako ang panganay. Ako ang haligi. Ako ang sundalong palaging galit, pero palaging nagmamahal. Ako ang hindi pwedeng mapagod. Ako ang hindi pwedeng matulog nang mahimbing. Dahil may mga batang hindi makalakad nang walang tulong ko.

Biglang huminto ang isang itim na sasakyan sa harap ko. SUV. Tinted windows. Bago.

Nang bumukas ang bintana, isang lalaking naka-itim na trench coat ang sumilip. Maayos ang gupit, maputla ang balat, may edad nang kaunti pero mukhang propesyonal.

“Miss Evangelista?”

Napaatras ako. “S-Sino po kayo?”

“I was instructed to find you.” Inabot niya ang isang brown envelope. “May alok ang amo ko. Sabihin mo lang kung kailan ka handang makinig.”

Hindi ko kinuha ang envelope. Baka scam. Baka sindikato. O baka… baka totoo.

“Bakit ako? Sino ba kayo?”

“Hindi ako importante.” Tiningnan niya ako diretso sa mata. “Pero ang buhay ng kapatid mo, maaaring depende sa desisyon mo ngayong araw.”

Tila sinapak ako ng realidad. Napatingin ako sa envelope. Bahagyang basa ito ng ulan pero maayos pa rin. Wala siyang sinabing pilit. Wala rin siyang sinabing deadline. Pero alam ko, pinipilit na ako ng sitwasyon.

Kinuha ko ang envelope.

Later That Night

Hindi ako makatulog.

Gumulong-gulong ako sa sahig ng kwarto. Walang electric fan. Walang malamig na hangin. Ang pawis ko humahalo sa lamig ng lupa. Sa tabi ko, nakapatong ang envelope.

Lumabas ako ng kwarto. Tahimik ang sala. Tulog na si Mama sa maliit naming kama, yakap si Noel. Inilapit ko ang mukha ko sa kanila, hinagod ng daliri ang buhok ng kapatid ko.

“Kapag naging okay ka, hindi na kita iiwan sa ospital,” bulong ko. “Pangako, kahit anong klaseng impyerno, papasukin ko. Para lang sa'yo.”

Pagbalik ko sa kwarto, binuksan ko na ang envelope.

Sa Loob ng Envelope

Isang proposal contract.

Nakasaad na sa loob ng isang taon, magiging legal wife ako ng isang lalaking hindi pinangalanan sa papel.

Kapalit: 2.5 million pesos. Paid upfront, plus hospital expenses covered.

May clause: “No romantic or s****l obligation shall be enforced.”

Confidentiality clause. No media, no personal contact outside the marriage.

Divorce after 12 months.

Ikinuyom ko ang papel. Nanlambot ako.

Asawa?

Hindi ako inosente. Alam ko ang mga ganyang klaseng kasunduan. May mga babaeng sumasali sa mga gano'ng kontrata. Pero hindi ko inakalang ako mismo... tatawagin para maging bahagi noon.

Sino siya? Anong klaseng tao ang may ganitong alok?

Sa Umaga

“Clara, anak, anong ginagawa mo sa labas ng ospital?” si Mama. Gising na pala. Nakita niya akong nakatingin sa langit habang nakaupo sa bench sa labas.

“Ma…” Ngumiti ako kahit ang bibig ko nanginginig. “May solusyon na tayo.”

Niyakap ako ni Mama. “Huwag mong pilitin kung hindi mo kaya.”

Kaya ko. Dahil kailangan. Dahil walang ibang tutulong kundi ako.