“Married to a Monster”

CHAPTER 11

Nanginginig pa rin ang mga daliri ko habang hawak ko ang kutsarita ng cappuccino. Hindi ko alam kung dahil ba sa lamig ng aircon o sa lamig ng tingin ni Lucien habang nakaupo sa harapan ko, tila bang binabasa niya ang bawat lihim na gusto kong ibaon sa limot.

“Hindi ka ba kakain?” malamig niyang tanong, hindi man lang tumitingin sa akin habang iniikot ang wine glass sa mga daliri niya.

“Busog pa po ako,” mahinang sagot ko, pilit iniwasan ang tingin niya. Ang “po” ay lumabas sa bibig ko nang hindi ko sinasadya. Isa iyong patunay na kahit ilang beses ko nang pilit sinasabi sa sarili kong asawa ko na siya hindi ko pa rin talaga kayang ituring siyang kakampi.

Ang dining area ng mansyon nila ay parang out of a magazine high ceilings, crystal chandeliers, white walls with gold trimmings, at isang lamesang pang-royalty. Pero sa kabila ng engrandeng set-up, parang laging may kasamang bigat ang bawat pag-upo ko sa hapag na ito.

Naputol ang katahimikan nang dumating si Madam Isadora ang ina ni Lucien. Mataray ang mga mata. Maiksi ang buhok na puti ang dulo, mukhang sosyal at mapanghusga. Suot niya ang isang designer robe kahit gabi na.

“Nandito ka na naman sa harap ng lamesa nang walang silbi,” sabay tingin sa akin mula ulo hanggang paa. “Hindi ba’t sinabi ko na sa’yo, Clara? Ang mga babae sa bahay na ‘to, hindi lang basta display. Matuto ka ngang maglinis at magsilbi.”

Gusto kong magsalita. Gusto kong ipagtanggol ang sarili ko. Pero sa pagitan ng pangungutya niya at malamig na katahimikan ni Lucien, tila nawalan ng saysay ang kahit anong salita.

Napatingin ako kay Lucien, umaasang magsasalita siya. Umaasang ipagtatanggol niya ako kahit isang beses man lang.

Pero ang lalaking iyon... uminom lang ng alak. Tahimik. Walang reaksyon.

“Clara, hugasan mo ang baso ko. Nakakahiya namang ipasilbi pa ‘yan sa katulong,” dagdag pa ni Madam Isadora habang iniabot sa akin ang kanyang wine glass.

Humakbang ako, nanginginig ang loob, pero hindi ako nagpakita ng kahinaan. Kinuha ko iyon at tahimik na nagtungo sa kitchen.

Pero sa bawat hakbang ko, may kirot. Hindi sa katawan kundi sa puso. Hindi ko maintindihan kung anong klaseng trap ang pinasok ko. Marriage of convenience? Wala akong nakuha ni respeto.

Pagbalik ko sa mesa, tahimik pa rin silang dalawa. Pero si Lucien... iba ang tingin. Hindi galit, pero hindi rin tama. May kung anong nakakubling emosyon sa likod ng malamig niyang mga mata.

Hanggang sa bigla siyang nagsalita. “Clara,” sabi niya, diretso ang tingin. “Bukas, isasama kita sa engagement party ng isa sa mga business partners namin. Magsuot ka ng maayos. Ayokong mapahiya.”

Napakunot ang noo ko. “E-engagement party po?”

“Don’t worry. Magpapadala si Selene ng stylist. Siya ang bahala sa damit mo.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Selene. The name tasted like acid in my mouth.

“Ex mo,” bulong ko, hindi ko alam kung para sa kanya o para paalalahanan ang sarili ko.

“She knows how to deal with public appearances,” sagot niya. “Unlike you.”

Hindi ko na napigilan ang sagot ko. “At ako, asawa mo, Lucien. Hindi mo ba kayang ipagtanggol man lang ako sa nanay mo? Hindi mo ba ako kayang ipagmalaki kahit konti?”

Nag-angat siya ng tingin. Isang mabagal pero matalim na tingin. “Kung gusto mong ipagmalaki ka, dapat marunong kang humawak ng ginto. Hindi putik.”

At sa isang iglap, para akong sinampal ng katotohanan. Sa paningin niya, ako pa rin ‘yung Clara na pinulot niya mula sa alikabok.

Pagkaalis ni Mommy, nanatili akong nakatayo sa veranda, tila nakapako ang mga paa sa marmol. Mahangin, ngunit hindi iyon sapat para palamigin ang apoy na unti-unting nabubuhay sa dibdib ko galit, pagkalito, at isang uri ng pagkagising.

Hindi ako laruan. Hindi ako chess piece.

Pero iyon ang pakiramdam ko.

Sa sunod na sandali, isang pamilyar na tinig ang bumasag sa katahimikan.

“Gusto mong malaman ang totoo, pero hindi mo kakayanin ang buong larawan.”

Napalingon ako. Nakatayo si Lucien sa gilid ng pinto, nakasuot ng maitim na long-sleeved shirt at slacks. Malinis, malakas ang presensya, parang isang hari na sanay pagmasdan ang kanyang nasasakupan mula sa trono.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko, pinipilit ang boses ko na manatiling matatag.

Lumapit siya, dahan-dahan, pero bawat hakbang ay may bigat. Parang bawa’t hakbang niya palapit sa akin ay parang pinipiga ang dibdib ko.

“You’re asking the wrong questions,” sabi niya. “Hindi mo dapat tanungin kung bakit ka ipinakasal. Dapat ang tanong, kanino ka ipinagkatiwala.”

Napakunot ang noo ko. “Kanino ba ako dapat magpasalamat—sa nanay ko? Sa’yo?”

Napangisi siya. "Sa akin, Clara. Dahil kung hindi ko pinili ang pamilya niyo, sa basurahan pupulutin ang pangalan ng tatay mo. Alam mo ‘yon, ‘di ba?”

Hindi ako sumagot. Oo, alam ko. Pero ibang klaseng pwersa ang nararamdaman ko ngayon. Hindi lang takot. Kundi galit na may halong pride. Parang ayokong hayaan na lang na ako ang parating tumatalima.

“Bakit kami?” tanong ko muli. “Out of all the people you could’ve married… bakit ako?”

Tahimik si Lucien. Tinitigan niya ako, para bang may hinahanap sa loob ng kaluluwa ko.

“Because you’re clean,” aniya. “Hindi ka gaya ng mga babaeng pinalaki sa ganitong mundo. You’re soft. Innocent. Masyadong inosente na nakakainis. Pero… hindi ka marupok.”

Lumunok ako. Hindi ko alam kung insulto ba ‘yon o papuri.

“You can hate me all you want,” patuloy niya. “But don’t forget you wear my ring now. That means something, Clara.”

Hindi ako kumibo. Hinawakan niya ang baba ko, marahan pero firm. I couldn’t look away.

“Magsisimula na ang giyera, Clara. At kapag nangyari ‘yon, gusto kong alam mong hindi kita pinasok sa mundong ‘to para lang saktan.”

“Para saan, Lucien?” mahinang tanong ko. “Para saan mo ako pinasok sa mundong ‘to?”

Nagtagal ang katahimikan. Tumitig lang siya sa akin, malalim, mapanganib.

“Para sa akin,” aniya sa wakas. “Dahil kailangan kita.”

Hindi ko na alam kung sino pa ang kakampi ko sa mansion na ‘to.

Nang iwan ako ni Mommy sa veranda, nanatili akong nakaupo roon ng matagal. Wala na akong pakialam kung tirik ang araw at umiinit na ang balat ko sa sinag ng araw. Mas mainit ang sumisikip na damdamin sa dibdib ko.

Ilang minuto pa lang akong naglalakad paakyat pabalik sa kwarto, biglang bumukas ang front door.

Si Lucien.

Tahimik siyang pumasok, hawak ang kanyang suit sa balikat, parang galing sa isang importanteng pulong. Nakasalubong niya ako sa paakyat pa lang ako sa hagdan.

"You're up early," malamig niyang bati.

Hindi ako sumagot. Gusto kong ipakita na hindi ako natatakot. Pero nang lumapit siya, natural lang na umatras ako ng kaunti.

Napansin niya ‘yon.

"You look pale, Clara," aniya, titig pa rin ang mga mata. "What did your mother say?"

"Hindi mo ba alam?" pasinghal kong sagot. "Kasabwat mo siya, 'di ba?"

Bahagyang lumitaw ang isang mapanganib na ngiti sa kanyang labi. “So she finally told you something.”

“Hindi sapat ang sinabi niya. Pero sapat na para malaman kong ginamit n'yo ako.”

Lumapit siya. Masyadong malapit. Hanggang sa halos magdikit na ang mga labi namin. Ngunit hindi niya ako hinalikan. Imbis ay bumulong siya, malamig at kontrolado.

"Hindi mo pa alam ang kalahati, Clara."

Napalunok ako. “Ano bang totoo? Bakit ako? Bakit hindi ibang babae? Dahil ba alam mong ako 'yung hindi lalaban?”

"Exactly the opposite," he whispered. "Dahil alam kong lalaban ka."

Nagtama ang mga mata namin. At sa kabila ng galit ko sa kanya, naramdaman ko pa rin ang kakaibang tension sa pagitan naming dalawa. Isang uri ng pag-akit na hindi ko maintindihan kung dapat bang katakutan o gustuhin.

"You're scared," aniya, hawak na niya ngayon ang baba ko.

"I'm angry," sagot ko.

"I'm both," he said.

Bigla niyang binitiwan ang pagkakahawak at dumaan sa tabi ko, paakyat. Naiwan akong naguguluhan at nanginginig sa mga salitang binitiwan niya.

Kinagabihan, hindi ako makatulog. Hindi pa rin ako pinapalipat ng kwarto. Nasa mismong kwarto pa rin ako ni Lucien. At kahit wala siya roon, pakiramdam ko ay pinapanood pa rin ako ng mga mata niya mula sa kadiliman.

Biglang may kumatok.

Hindi ko alam kung si Aling Doray, pero nang buksan ko ang pinto, si Lucien ang nandoon.

Naka-itim siyang shirt, at basa pa ang buhok. Galing sa shower.

“May kailangan ka?” tanong ko.

“Tulog ka na dapat,” aniya habang pumasok sa loob nang hindi naghihintay ng paanyaya. “But since gising ka pa…”

Nilapitan niya ako. Nakatalikod ako sa kanya, pero naramdaman ko ang init ng hininga niya sa batok ko.

“Bakit mo ako pinakasalan?” mahina kong tanong.

“Because you’re the only one who doesn’t know what I’m capable of,” he said, voice like silk.

Tumigil ang puso ko sa takot… at sa kuryenteng dumarampi sa katawan ko tuwing nagsasalita siya ng ganon.

“Pero malalaman mo rin. At sana, hindi ka na umasa ng happy ending.”

"Mas gugustuhin ko pa rin ang totoo kesa sa magandang kasinungalingan."

Tumawa siya, isang mapait at mababang tawa.

"Good. Kasi sa bahay na 'to, Clara, walang nagsasabi ng totoo nang hindi binabayaran."

At bago siya lumabas ng kwarto, humarap siya sa akin muli. “Pag handa ka na… saka tayo mag-uusap ng totoo.”

Pagkasara ng pinto, naiwan akong gising sa gitna ng gabi, hawak-hawak ang puso kong parang unti-unting kinukuryente ng takot at pagnanasa.