คิลล์กระชากแขนร่างบางเข้ามาหาตัว จนใบหน้าเรียวสวยกระแทกเข้าที่แผงอกแกร่งอย่างแรง เขาเอ่ยลอดไรฟันอย่างโมโห ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาบีบคางเล็ก ๆ นั้นไว้และเชยมันขึ้นให้ดวงตากลมโต สอดประสานกับนัยน์ตาคมกริบของเขา
“เธอบอกฉันหน้าหมา?”
“อือฮึ” แม้จะโดนรวบแต่เธอก็ยกยิ้มอย่างยียวน
“เธอบอกว่าฉันมันสันดานเสีย?” คิลล์เอ่ยเสียงเย็น
“แน่นอน อ๋อ และความชั่วของนายมันก็ออกทางสีหน้าด้วย”
“อย่างนั้นเหรอ”
คิลล์ยกยิ้มอย่างเย็นชา พลางจ้องมองใบหน้าของเธอเขม็ง นั่นยิ่งทำให้ดาน่าหุบยิ้มและมองตอบ ไม่รู้ว่าคิลล์คิดจะทำอะไร แต่เมื่อมองสบตาคมกริบพลันรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ขึ้นมา
เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนเธอเบิกตากว้างพยายามจะหลบ แต่ถ้าหลบก็จะเป็นการอ่อนข้อน่ะสิ คนอย่างดาน่าไม่ยอมแน่
เธอจึงเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยี่หระ จนกระทั่งใบหน้าหล่อเหลาของคิลล์เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนปลายจมูกของเราสัมผัสกัน อย่างอ้อยอิ่ง เมื่อนั้นควา
