บทที่ 5 เท้าความไปถึงตอนนั้น

1931 Words

4 เดือนก่อนหน้า ช่วงปิดเทอมที่เปลี่ยนผ่านจากมัธยมไปสู่รั้วมหา’ลัย ทำให้เธอมีอะไรทำมากกว่าปกติ ตั้งแต่การเตรียมเสื้อผ้าชุดนักศึกษาหรือแม้แต่ชุดกิจกรรมต่าง ๆ ไปดูสถานที่เรียนที่พักอาศัย แน่นอนว่ามันค่อนข้างไกลจากที่บ้านมาก และพ่อก็ไม่ชอบใจที่เธอดื้อรั้นจะมาเรียนที่มหา’ลัยแอล แทนที่จะเรียนที่มหา’ลัยคิงเวลล์อย่างพี่สาว ที่นั่นนอกจากจะใกล้บ้านแล้วพ่อกับแม่ยังเป็นศิษย์เก่าอีก แต่เธอมันนอกคอก ใครจะอยากถูกพ่อจับตามองกันละ “แล้วสรุปได้คอนโดใหม่ใช่ไหม?” “อือ อยู่แถวมหา’ลัยแอลเลย” ดาน่ายกมัทฉะลาเต้ขึ้นมาดูดพลางพยักหน้าตอบเพื่อน วันนี้พวกเธอนัดกันมาคาเฟ่แถวโรงเรียนเก่า ซึ่งหลังจากปิดเทอมยังไม่มีโอกาสได้เจอกัน เพราะแต่ละคนก็ยุ่งกับการเตรียมตัวเข้ามหา’ลัย เมื่ออะไรลงตัวแล้วจึงได้มีเวลาว่าง “คอนโดอะไร ใกล้ของฉันไหม?” ผู้หญิงผมตรงยาวไว้หน้าม้าซีทรู ที่นั่งข้างดาน่าเป็นคนเอ่ยปากถามอย่างกระตือรือร้น การขึ้นมหา’ลัยก็เหมือนต้องพบเจอผู้คนใหม่ ๆ แม้จะเรียนคณะเดียวกันแต่ก็คนละสาขา ดาน่าเรียนนิเทศศาสตร์เอกโฆษณา แต่มีล่า( Mila) นั่นเรียนเอกสื่อสารมวลชน ทำให้ทั้งคู่ต้องแยกจากกันโดยปริยาย “แกพักที่ไหน?” ดาน่าเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “พักที่ลูเซีย แล้วแกละ?” “ฉันเหรอ พักที่ Tc คอนโดรู้จักปะ” “ที่นั่นมีห้องว่างด้วยเหรอไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ดาน่ามองเพื่อนสนิทบ่นอุบอิบ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเข้าอกเข้าใจ เพราะคอนโดที่เธอไปพักนั้นไม่ใช่แค่ใกล้มหา’ลัยและสถานบันเทิง แต่ยังแพงระยับจนเอื้อมไม่ถึง โดยเฉพาะชั้นที่อยู่สูง ๆ อย่างห้องของเธอเอง เพราะตอนย้ายมามันเหลือห้องเดียว แม้จะเกรงใจแม่ที่ทำหน้าตาตกอกตกใจตอนได้ยินราคา แต่สุดท้ายท่านก็พยักหน้าตกลงเพราะว่ามันมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดี “ตอนนั้นมันมีเหลือแค่ห้องเดียวน่ะเลยเอาเลย” “กรี๊ด โชคดีมากเลยใคร ๆ ก็อยากอยู่ที่นั้นไว้ฉันขอไปนอนด้วยนะ” มีล่าเอ่ยอย่างตื่นเต้น เพราะคอนโดแห่งนี้หรูหราที่สุด และยังเป็นจุดศูนย์กลางแม้ว่าจะเดินทางไปที่ไหนก็สะดวก “ว่าง ๆ ก็แวะมา” ดาน่าพยักหน้าเพราะไม่ได้ซีเรียสอะไรอยู่แล้ว ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่มัธยมศึกษาปีสี่ เป็นสามปีที่สนุกสนานและถึงไหนถึงกัน “นี่แล้วคืนนี้ไปด้วยไหม รุ่นพี่ของฉันทักมาชวนบอกว่าที่นี่พวกเด็กมหา’ลัยมากันเยอะ” มีล่าเปลี่ยนบทสนทนา เหตุผลที่นัดดาน่าออกมาเพราะอยากจะชวนไปเที่ยวด้วยกันคืนนี้ แน่นอนว่าสถานบันเทิงพวกเธอทั้งสองคนเคยแอบเข้าไปแล้วตั้งแต่มัธยม แต่ว่านี่เป็นร้านใหม่ เป็นย่านของเด็กมหา’ลัย พวกเธอเลยอยากจะไปลอง “คืนนี้! อย่าบอกนะว่าจะชวนไปผับ” “ใช่สิเราไม่ได้ด้วยกันนานแล้วนะ อีกอย่างที่นี่เด็กมหา’ลัยแอลมากันเยอะมาก นี่จะบอกให้ว่าที่นี่คนหล่อเยอะมาก” “หล่อกว่าพี่พายุอีกเหรอ?” เธอเลิกคิ้วถามมีล่าเพราะพายุคือรุ่นพี่โรงเรียนเก่าของพวกเรา ที่ไปเรียนวิศวะต่อมหา’ลัยแอลอีกด้วย “ไม่รู้ ไม่เคยเห็นเหมือนกันแต่พวกเด็กมหา’ลัยก็แบบนี้แหละ หน้าตาดี ดูฮอตแตกต่างกับพวกนักเรียนชายป็อบ ๆ เป็นไหน ๆ” “ก็จริง ขนาดพี่พายุที่ว่าหล่อแล้ว พอไปเข้ามหา’ลัยแล้วดันหล่อกว่าเดิมอีก” ดาน่ายักไหล่พลางเอ่ยกับเพื่อนอย่างเป็นธรรมชาติ “ฉันบอกแกแล้วว่าให้คุยไปก่อนแก้เหงา ระดับพี่พายุนะเจอสาวมหา’ลัยสวย ๆ ตั้งเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังขยันมาจีบแกทั้งที่โดนหักอก” “ไม่ ถ้าไม่ใช่ก็แค่แยกย้ายไม่ฝืนดีกว่า” เรื่องของความสัมพันธ์ ใช้ความรู้สึกตัดสินก็เพียงพอแล้ว จะได้ไม่ต้องถลำลึกไปมากกว่านี้ “เฮ้อ แกเนี่ยนะใจแข็งจริง ๆ สงสารหนุ่มป็อบของโรงเรียนเลย” “แกจะไปสงสารเขาทำไมพี่พายุสาวเยอะแยะ ขึ้นมหา’ลัยมีคนเข้ามาอีกมากมายยะ เขาไม่ได้ยึดติดกับเด็กแบบฉันหรอก” “งั้นก็แล้วแต่แกเลย” มีล่าหมดคำจะพูด เมื่อได้ยินเพื่อนเอ่ยออกมาอย่างไม่แคร์ ดาน่าเป็นแบบนี้เสมอ ตรง จริง ตัดได้เป็นตัด “เอาน่าแกจะเชียร์เขาอะไรนักหนา” “ก็เขาหล่ออะ” มีล่าจิ๊ปากอย่างขัดใจ เพราะชื่นชมพายุมาก ๆ เป็นรุ่นพี่ที่ทั้งฮอตทั้งกีฬาและการเรียน เลยอยากส่งเสริมเพื่อน “ไม่เห็นจะเกี่ยว คนหล่อมีอีกตั้งมากมาย” ดาน่ายักคิ้วอย่างซน ๆ “แต่พี่พายุทั้งเรียนดีและกีฬาเด่นนะ นิสัยก็ดี” “ขอโทษแล้วกันที่เพื่อนแกชอบคนเลว ฮ่า ฮ่า” “ยัยบ้า” มีล่าถึงกับขำพรืดเมื่อได้ยินเพื่อนเอ่ยติดตลก และยังหัวเราะชอบใจอีก นี่สินะที่เขาบอก ผู้หญิงชอบคนเลว “แล้วสรุปคืนนี้ไปไหม?” “อืม…ไปดีไหมนะ” มือบางของดาน่ายกขึ้นมาแตะปลายคางอย่างครุ่นคิด ทำให้มีล่าลุ้นไปด้วยเพราะอยากไปมาก แต่ก็อยากมีเพื่อนอย่างดาน่าไปสนุกด้วยกัน “นะ ๆ เพื่อนรักไปด้วยกัน” “ก็ได้” “เย้” เจ้าของใบหน้าเล็กน่ารัก หุ่นมัธยมนมมหา’ลัยอย่างมีล่าถึงกับกรี๊ดลั่น เพราะดีใจที่มีเพื่อนไปด้วย ก่อนจะหน้าซีด “แต่ไม่รู้ร้านเขาจำกัดอายุไหมนะ” “ทำอย่างกับไม่เคยเอาบัตรแม่ไปให้การ์ดตรวจอะ” ดาน่าหัวเราะพลางส่งสายตาให้เพื่อนอย่างเจ้าเล่ห์ เรื่องเอาบัตรแม่ไปหลอกการ์ดก็แค่มุกเท่านั้น แต่เรื่องแอบเที่ยวน่ะจริง ร้านส่วนมากไม่ตรวจแม้กระทั่งบัตรเพราะมักง่าย และเป็นช่องโหว่ให้เด็กอย่างพวกเธอสามารถเข้าไปใช้บริการได้ ไม่อย่างนั้นจะเข้าผับตั้งแต่มัธยมได้ยังไง ทั้งที่อายุไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ เจ้าของร้านไม่ได้มีสามัญสำนึกที่จะจริงจังกับการตรวจบัตร ฝ่ายปกครองไม่ได้สนใจ แค่รับเงินใต้โต๊ะทุกอย่างก็จบ นี่แหละความเน่าเฟะของสังคม จะโทษแต่เด็กก็ไม่ได้ซะทีเดียว “แกนี่มันร้ายจริง ๆ ไม่กลัวจะโดนพ่อรู้เลยหรือยังไง” “ไม่กลัว” ดาน่ายกยิ้มพลางยักไหล่ “จริงอะ” “ไม่จริง ฮ่าฮ่า ที่ไม่กลัวเพราะพ่อไม่อยู่ต่างหาก” เธอน่ะกลัวโดนพ่อด่าสุดแล้วแต่ก็นั่นแหละ ถึงจะกลัวแต่ก็ชอบแหกกฎที่พ่อวางไว้เสมอ แค่ไม่ทำให้พ่อรู้เป็นใช้ได้ “เอาเถอะ ถ้าแกโดนพ่อจับได้ฉันก็จะซวยไปด้วย เพราะจะไม่มีเพื่อนหนีเที่ยวเป็นเพื่อน” มีล่าระริกระรี้พลางเอื้อมมือไปดึงแก้มดาน่าอย่างมันเขี้ยว เพราะเพื่อนน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน ยิ่งเวลาทำหน้าตาซุกซนแล้วยิ่งน่าหยิก “ฉันมีค่าแค่นั้น?” ดาน่าขมวดคิ้ว “ไม่แน่นอน คิกคิก” มีล่าหัวเราะก่อนจะโถมร่างเข้าใส่เพื่อน “ยะ รู้ไว้ก็ดีว่าขาดฉันไม่ได้ ว่าแต่คืนนี้มีตรีมอะไรไหม?” ก่อนจะแยกย้ายกันดาน่าก็เอ่ยปากถามอย่างสงสัย เพราะปกติคืนวันศุกร์แบบนี้อาจจะตรีมการแต่งตัวที่แตกต่างออกไป “โอ๊ย เกือบลืมเลย” มีล่าเขกหัวตัวเองเบา ๆ “ที่ scarface เป็นร้านเหล้ากึ่งผับ ดังนั้นตรีมของที่ร้านทุกวันศุกร์ต้องแต่งตัวในตรีมของคาวบอย (cowboy)” “หา! คาวบอย” เธอเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก เพราะตรีมมันค่อนข้างเฉพาะเจาะจงมาก ๆ แล้วแบบนี้จะไปหาชุดจากที่ไหน มีล่าเห็นสีหน้าของเพื่อนก็เดินมาตบบ่าทันที พลางอมยิ้ม “ฉันเชื่อว่าแกทำได้แน่นอนเพื่อนรัก แล้วเจอกันนะสองทุ่ม” “อ้าว” ดาน่าขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเพื่อนจากไปอย่างไม่ใยดี เอาเถอะรับปากแล้วก็จะไป และแน่นอนว่าคนอย่างเธอจะไม่ยอมน้อยหน้าใครเด็ดขาด เมื่อกลับถึงคอนโดสุดหรูของตัวเองแล้วจึงรีบไปขุดคุ้ย เอ้ย! ค้นหาเสื้อหาที่จะสามารถมาแมทช์ให้เข้ากัน “แบบนี้ก็น่าจะได้” ร่างบางเหยียดยิ้มเมื่อเห็นภาพรวม scarface Bar “Scars remind us where we’ve been. They don’t have to dictate where we’re going.” David Rossi- (Criminal Minds) “แผลเป็นบอกว่าเราเคยผ่านอะไรมาบ้าง แต่ไม่ได้กำหนดว่าเราจะไปที่ไหนต่อ…อย่างนั้นเหรอ” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เมื่อเดินเข้ามาภายในร้านเหล้า และเห็นป้ายไม้สไตล์วินเทจติดอยู่ตรงหน้า อีกทั้งยังสลักอักษรข้อความจากในซีรีส์ไว้ด้วย “มีอะไรดาน่า” มีล่าที่เดินตามมาเอ่ยปากถาม “ดูสิ เท่ดีนะสารที่จะสื่อมันเข้ากับชื่อร้านเลย Scarface หึ” “เออจริงด้วย” ดาน่าจ้องมองมันอยู่สักพัก สุดท้ายก็ละความสนใจก่อนจะเดินจับจูงมือกับเพื่อนเข้าไปด้านในของร้าน บรรยากาศไฟสลัวสีส้มไม่ได้แสบตาเหมือนในผับ ช่างทำให้เธอเปิดโลกกะทัดเสียจริง เพราะปกติไปแต่ผับดังนั้นจึงจะคุ้นเคยกับร้านที่ปิดทึบมีไฟหลากสีตัดสลับไปมา โต๊ะทรงสูงแบบยืนเต็นได้ มีเวที และเสียงดนตรีกระหึ่มรอบทิศ ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็เจอแต่ผู้คนอัดแน่นเต็มไปหมด “ไวป์ดีมาก ว่าแต่พวกรุ่นพี่แกอยู่ไหน?” ดาน่าจ้องมองบรรยากาศในร้านอย่างสนใจ ก่อนจะเอ่ยปากถามหารุ่นพี่ของเพื่อนไปด้วย เธอเองก็รู้แค่ว่าอีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่โรงเรียนเก่าที่สนิมสนมกับมีล่าเท่านั้น “นั่นสิ พี่ชะเอมบอกว่านั่งอยู่โซนนั่งชิล” มีล่าชะเง้อคอมองหารุ่นพี่ที่สนิมอยู่นาน เพราะร้านแห่งนี้มีหลากหลายโซน ดาน่าเองก็กวาดสายตามองช่วย จนกระทั่งเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดโหย่งเหยงโบกมือไปมาและมองตรงมาทางนี้ เธอจึงกระตุกมือมีล่า “นั่นใช่รุ่นพี่แก” “ใช่ ๆ นั่นแหละพี่ชะเอม” มีล่าเอ่ยตอบอย่างยินดีและลากดาน่าให้เดินไปยังโซนนั่งชิล ที่มีโต๊ะนั่งอยู่มากมายแตกต่างอีกฝั่งผับที่ค่อนข้างทึบ และมีโต๊ะแบบยืนเต้นมากกว่าแบบนั่งพูดคุย “กรี๊ด มีล่าน้องรักไม่เจอกันนานเลย” หญิงสาวที่ยืนโบกมือให้สองสาวดึงแขนมีล่าเข้ามาใกล้ ก่อนจะมองซ้ายมองขวา เสมือนญาติผู้ใหญ่ที่ไม่ได้เจอลูกหลานนาน ทำเอามีล่ากลอกตาเบา ๆ ชะเอมฉีกยิ้มให้รุ่นน้องสาวก่อนจะเลื่อนสายตามามองดาน่าที่ยืนยิ้มเบาบางข้างมีล่า จ้องอะไรขนาดนั้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more