บทที่ 14 อย่าเล่นกับไฟ (ปลาย)
793 Words
ดาน่าลอบพยักหน้ากับตัวเองในใจ แต่เขาประเมินเธอต่ำเกินไปหรือเปล่า เพราะคนอย่างเธอไม่ยอมเป็นเบี้ยให้ใครหรอกนะมีแค่หย่อนเหยื่อให้งับเท่านั้นแหละ ไม่งั้นก็อย่าหวัง
ก่อนจะเลื่อนมือลงมาตะปบมือหนาที่กอดเอวบางไว้แน่น และแกะมันออกทันที เธอหมุนตัวหันหน้ามาทางเวที และโปรยยิ้มเพื่อเรียกคะแนน ไม่ว่ารินจะมาไม้ไหน แต่เธอก็จะไม่ยอมรอรับความช่วยเหลือฟรี ๆ หรอกนะ นั่นไม่ใช่ทางคนอย่างเธอยืดหยุนได้พอ ไม่แข็งเกินไปและไม่อ่อนเกินไป
“นั่นทำอะไร!” คิลล์เอ่ยเสียงเข้ม
“ยิ้ม”
“ยิ้มทำไม!” ใบหน้าหล่อเริ่มบึ้งตึง
“ยิ้มให้คน”
“ให้ใคร!” ดาน่ายกมุมปากขึ้น ก่อนจะเหลือบตามองเขา
“ใครก็ได้ทั้งนั้น นี่มันรอยยิ้มของฉัน” ระหว่างที่ทั้งคู่ถกเถียงกันบรรดาผู้คนที่ได้รับดอกกุหลาบก็ทยอยเดินมาหน้าเวทีกันแล้วเรียบร้อย รวมถึงเพื่อนของคิลล์ด้วย
อาเซียหอบดอกกุหลาบมาด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว ไม่ต่างกับทีนที่ใบหน้าอึมครึมเหมือนคนอมอุนจิไว้ ทั้งสองต่างก็ไม่สบอารมณ์อย่างแรงเมื่อเห็นคิลล์ปรากฏตัวบนเวที ไหนจะกอดน้องคนสวยไม่ปล่อยอีก น่าอิจฉา!
คิลล์ที่จิตใจเดือดปุด ๆ เพราะโดนผู้หญิงตรงหน้าเมิน และหันมาอวดรอยยิ้มให้คนหน้าเวทีก็โมโห นัยน์ตาคมแสนร้ายกาจกวาดสายตาจ้องมองผู้ชายด้านล่างเขม็ง จนกระทั่งหันมาเจอเพื่อนตัวเองจึงตะโกนเสียงดัง ไม่เกรงใจใคร
“ใครเป็นเด็กวิศวะเอาดอกไม้มาให้ไอ้เซียให้หมด”
“หา!” เจ้าของชื่อที่กำลังหูดับถึงกับเบิกตากว้าง อยู่ดี ๆ เพื่อนก็หางานให้ซะงั้น บรรดาเด็กคณะวิศวะเองก็ตกตะลึงเหมือนกัน อยู่ดี ๆ ก็โดนปล้นดอกไม้กลางร้านเหล้า จะเอาใจเมียก็ไปทำที่อื่นสิ
เฮียคิลล์แม่งชั่วจริง ๆ
ทุกคนต่างคิดกันไปในทางเดียวกัน รุ่นพี่ตัวร้ายของคณะผู้ชายที่ไม่เคยไว้หน้าใคร เข้าปีหนึ่งก็ท้าแข่งรถกับปีสี่โยธาจนเสียหน้ากันเป็นแถว ความเกรี้ยวกราดก็ไม่เคยน้อยหน้าใคร เพราะถ้าพี่ไม่ถูกใจก็อย่าหวังว่าคนอื่นจะอยู่ดี อย่าว่าแต่รุ่นน้องเลยรุ่นพี่ยังกลัว เลยไม่มีใครอยากมีปัญหาด้วย
“พวกมึงทำนิ่งเหี้ยไร เอาดอกไม้ไปให้ไอ้เซียดิวะ กูให้สองเท่าของที่ซื้อมาเลย!” ดาน่าหันขวับไปมองเขาทันที นี่จะลงทุนไปไหม
“มองอะไร เธอได้จ่ายฉันคุ้มแน่” คิลล์ตวัดสายตามองคนตัวเล็กก่อนจะเอ่ยลอดไรฟัน ทำให้เธอเบะปากเพราะคนคุ้มมันต้องเป็นเธอต่างหากเล่า
“เดี๋ยว! แล้วใครจ่ายเงิน” เจ้าของเรือนผมสีแดงราสเบอร์รี่อย่างอาเซียทำหน้างง ก่อนจะหันมามองเพื่อนอย่างคิลล์
“มึงไงจ่ายไปก่อนสิเดี๋ยวกูคืน”
“ไอ้สัด!” อาเซียสบถอย่างหัวเสีย ผู้หญิงไม่ได้ยังต้องเสียเงินอีก ทำไมอาเซียถึงได้อาภัพแบบนี่เนี่ย วันนี้เขาอุตส่าห์จะหอบดอกไม้มาให้น้องคนสวยเป็นคนสุดท้ายแบบหล่อ ๆ แต่เพื่อนตัวร้ายกลับสอดมือไปยุ่งซะก่อน น่าเจ็บใจชะมัด!
“พวกมึงได้ยินแล้วก็ให้ไวเลย!” คิลล์ตวาดเสียงดังจนทุกคนสะดุ้งรีบหอบดอกไม้ไปให้อาเซียอย่างล้นหลาม จนทีนต้องเข้ามาช่วย เหตุการณ์ตรงหน้าทำให้เกิดความชุลมุน และรินเริ่มเหงื่อตกเพราะกลัวว่าตัวเองจะแพ้
“เฮ้อ เหมือนจะเห็นคนแพ้ลาง ๆ แฮะ”
“ใครแพ้!” รินได้ยินดาน่าเสียดสีก็ถลึงตาใส่ทันที
“ก็ไม่รู้สินะ” เธอเหยียดยิ้มก่อนจะเหลือบตามายังหน้าเวที ที่เพื่อนของคิลล์กำลังหอบดอกไม้มาให้อย่างล้นหลาม มองด้วยตาเนื้อเธอก็รู้สึกฟูฟ่องไปทั้งใจเพราะตัวเองชนะแน่นอน
“ไอ้คิลล์มันเล่นบทพระเอกได้ด้วยเหรอวะ หน้าไม่ให้อย่างแรง” อาเซียกับทีนไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว แต่เห็นคิลล์ออกตัวปกป้องดาน่าเสียขนาดนี้พวกเขาจึงรู้สึกหมั่นไส้อย่างแรง
“ขนาดหน้ามึงอย่างเหี้ย ยังทำตัวเป็นอาหวังแสนดีได้เลย” คิลล์ได้ยินเสียงซุบซิบ ก็เดินมาเอาดอกไม้จากมือของทั้งคู่มาให้ดาน่า ไม่วายเอ่ยเหน็บแนมอาเซียจนอีกฝ่ายทำหน้าเหมือนปลาตาย
“มึงเลวมากคิลล์”
“คนเลวกว่ากูก็พี่กู ไอ้ไคลล์มันไปไหนแล้ว”
- Writer
