ดาน่าลอบพยักหน้ากับตัวเองในใจ แต่เขาประเมินเธอต่ำเกินไปหรือเปล่า เพราะคนอย่างเธอไม่ยอมเป็นเบี้ยให้ใครหรอกนะมีแค่หย่อนเหยื่อให้งับเท่านั้นแหละ ไม่งั้นก็อย่าหวัง
ก่อนจะเลื่อนมือลงมาตะปบมือหนาที่กอดเอวบางไว้แน่น และแกะมันออกทันที เธอหมุนตัวหันหน้ามาทางเวที และโปรยยิ้มเพื่อเรียกคะแนน ไม่ว่ารินจะมาไม้ไหน แต่เธอก็จะไม่ยอมรอรับความช่วยเหลือฟรี ๆ หรอกนะ นั่นไม่ใช่ทางคนอย่างเธอยืดหยุนได้พอ ไม่แข็งเกินไปและไม่อ่อนเกินไป
“นั่นทำอะไร!” คิลล์เอ่ยเสียงเข้ม
“ยิ้ม”
“ยิ้มทำไม!” ใบหน้าหล่อเริ่มบึ้งตึง
“ยิ้มให้คน”
“ให้ใคร!” ดาน่ายกมุมปากขึ้น ก่อนจะเหลือบตามองเขา
“ใครก็ได้ทั้งนั้น นี่มันรอยยิ้มของฉัน” ระหว่างที่ทั้งคู่ถกเถียงกันบรรดาผู้คนที่ได้รับดอกกุหลาบก็ทยอยเดินมาหน้าเวทีกันแล้วเรียบร้อย รวมถึงเพื่อนของคิลล์ด้วย
อาเซียหอบดอกกุหลาบมาด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว ไม่ต่างกับทีนที่ใบหน้าอึมครึมเหมือนคนอมอุ
